LÉON, L 'AFRICAIN

….die bestond echt en hij bekeerde zich tot de islam, mede door de herovering van Al Andaluz (Zuid-Spanje) door katholieke koningen. Daardoor vertrokken 250.000 moslims naar Noord-Afrika, de meesten naar Marokko, waar Fez en Marakkech vaak werden gekozen. 

     Leon bestudeerde daar de Koran en het arabisch  en hij kreeg steeds meer  plezier in het reizen. Hij gaat op de rug van muilezels en kamelen over de caravaanroutes tot Tomboektoe. Zijn kennis van routes maakt hem tot gezien adviseur voor sultans in Marokko, Egypte, Turkije , Syrië en in zwart Afrika. 
   
    Hij werd op Djerba gevangen genomen door een "corsaire" (een piraat) en richtte zich met klachten tot Paus Leon X (een "Medicis)".  In 1520 wil hij gedoopt worden en zijn grote reiskennis komt de paus en diens hof goed van pas.
 
   Ook werd hij leraar arabisch voor de kinderen  van de romeinse adel en die van Bologna. Zo kon hij ook in het latijn zijn boek " Description de L'Afrique" schrijven dat in 1550 in Venetie verscheen.  Dat werd (o.a.) beroemd omdat het veel vertelde over de berbers en steden als Fez, Timboektoe, Tunis, Cairo, Constantinopel en Byzantium.

   Déze Leon maakt het minder bont, al trok Afrika ook hem en met name Marokko en Tunesië. Daar spreekt men Frans en vaak ook Engels. Het is al eeuwen een onderdeel van het gebied rond de Mare Nostrum. Experts voorspellen dat dit gebied als een deel van Europa zal worden gezien. Niks vreemd want in Marseille krioelt het al van de Afrikanen!

   Kenners weten dat de toen Europa nog leeg was, Oost-Afrika de eerste inwoners van Europa leverde. Wij zijn qua wortels allemaal Afrikanen en werden door gemis aan zon gewoon
bleker.

   Erdogan is van afstamming een Mongool al wil hij dat niet meer weten. Net zoals hij de genocide op de Armeniërs nog ontkent, waaraan zelfs Trump hem herinnerde.. Miljoenen doden in de Syrische woestijn waren het gevolg van deze onvrijwillige reis...

   Het zou goed zijn als mensen hun afkomst beter kenden en zouden voelen dat we eigenlijk al lang "een grote reizende familie" zijn..

 "Alle Menschen werden Brüder" zei Beethoven met zijn 7e symfonie, maar trapte toen een open deur in. Immers we zijn dat al vele eeuwen, lang vóór Beethoven.

  Een Nederlandse vriend wordt in de eerste lentezon meteen bruin omdat zijn huidpigment afstamt van de Spaanse bezetters van Nederland: Denk aan het Wilhelmus: "De koning van Hispanje heb ik altijd geëerd"..

  De wereld lijkt te veranderen maar het is soms "een retour naar vroegere eeuwen". Dat verraden ook onze genen.

  We blijken "een grote familie" en dat zou ons moeten geruststellen...


Leon de Marsilho, nov. 2019

WIE (wat) BEN (werd) IK EIGENLIJK?

              Wat en wie is iemand eigenlijk na =20 keer verhuizen, waarvan vele keren in La France?

              Puur juridisch is alles helder: mijn paspoort in Nederlands en als ik dat tijdig verleng blijf ik dat ook..

              Maar wat betekent het "cultureel"  wat is nu mijn culturele identiteit?
Zie wat wij deden de laatste decennia...  Limburg: 17 jaren, Nederland (buiten Limburg) ca 35 jaren en nu al weer 25 jaar La France?

              We hebben op alle plekken vrienden gemaakt waarmee we nog steeds contacten hebben. We wisselen met hen vaak denkbeelden en opinies uit..

              Je wortels blijven bepalend denk ik, maar langzamerhand wordt je toch een soort van "multi-culti"...

              Never mind, want onze contacten bleven functioneren en de uitwisseling werd eerder nog levendiger dan vroeger. Mede dank zei de vele communicatiemogelijkheden van mail tot Facebook..i

              Of merkte u dat het toch nogal veranderde?

Please help ons even en zeg ons wie we voor u waren en nu nog zijn.. Het zal zeker helpen om onze gevoelens wat scherper te ordenen..


Leon de Marsilho, oktober 2019

TALEN MET KNOBBELS EN HOBBELS

     Fransen zijn altijd onder de indruk als je antwoordt dat je 4 (of 5 inclusief Limburgs?) talen vloeiend spreekt. Zij spreken meestal naast Frans enkel wat "verwrongen engels"..
    
In de loop der jaren waren enkele getuige van onze taal-acrobatiek als we een feestje hadden en  er vele buitenlandse vrienden bij ons samen kwamen. Dan ging dat vaak in vele talen simultaan..

     Dat bracht mij op het verzamelen van wat "taal folklore" die ik tegenkwam. Even een voorproefje:

     ICH HABE FERTIG
     THAT'S OTHER BISCUIT
     SIE HABEN GLEICH    (U hebt gelijk)
     AVAIS TU ME MAIS... (Had je me maar..)

     We kwamen in Marseille ooit in een "Talen cafe",  waar ook een Franse man kwam die beweerde 14 talen te beheersen. Hij gaf enkele demo's, maar niemand kon natuurlijk alles even checken!

     Uiteraard kwamen daar nogal wat "echte" maar ook (zeer persoonlijke) "Germanismen etc." in voor.
     
     De technologie komt ons natuurlijk steeds breder te hulp. Je kunt via je I-phone nu al directe vertalingen op je scherm toveren. Zo hoort eenieder alles netjes in zijn taal omgezet!

     Uiteraard kan dat ook met een slim oortje. En in tijden van KI en Big Data is het zeker dat dit tot in perfectie zal worden ontwikkeld!

     Of dit fundamenteel zal bijdragen aan een beter begrip van de volkeren is de vraag. Want vertalen is meer dan woordjes omzetten. De diepere lading van wat gezegd wordt (de semantiek van woorden) blijft een rol spelen..


Leon de Marsilho, oktober 2019

WE DRIJVEN ROND OP "AARDPLATEN"..

    Het leven is levensgevaarlijk, want je gaat er ooit aan dood!  Dat schokt niemand maar we zouden
best willen weten "wanneer en hoe"..

   Maar ik weet ook over die aardplaten waarop wij drijven op dat "magma" . En dat die platen niet altijd even rustig zijn!  Wat dat kan aanrichten weten we uit 1983: met die dikke tsunami in de Golf van Bengalen..

   Ik maakte in mijn leven twee aardschokken mee: een in Nuth en daarna moest ik enkele schilderijen recht hangen. We dachten even dar DSM ontplofte, maar ik ging op het dak en zag dat alles er nog ongerept

  De tweede was... XXXXXXXXXXXXXXXXXXstond....

   Zelfs "moedertje aarde" is niet zo'n safe moeder: je kan een leven lang niets kwaads van haar kant meemaken, maar zeker is dat allerminst.

   In La France hebben overheidsdienaren  het over hun  "droit de retrait" : als ze denken dat het doorwerken te link wordt mag men, (liefst na waarschuwing van de baas), zijn werk stoppen en thuis gaan koffiedrinken..  Als treinconducteur is een trein die tegen een vrachtauto botste genoeg, bleek onlangs.

  Wie even Googelt naar "natuurrampen in de 20e en 21e eeuw", heeft in minuten genoeg om zich per direct "terug te trekken" van elk werk..

  Stelt u zich Frankrijk even voor als elke dag EEN overheidsdienaar  zijn pijp aan Maarten zou geven..  Dan zou de premier een dagtaak krijgen aan het gerust stellen van het Franse volk.

  Is wat we meemaken gewoon een gril van een vakbond, die zo een discussie op tafel krijgt op een snelle manier? Want de CGT wil nu dat de bazen van SNCF het aantal werknemers PER TREIN, van nu 1 naar 3 verhogen... Wat betekent dat het treinkaartje gevoelig in prijs zal stijgen..

 Ik dacht er wat over en besloot " mijn eigen droit de retrait in te zetten". Vanaf nu zal ik enkel nog vliegen, bootreizen maken, taxi-rijden en  in een auto stappen. En nooit meer in een SNCF-trein reizen, want dat is mij te link!

  En, hoe dat moet met die onrustige aardplaten weet ik niet. Veel meer dan wat vaker naar de zondagse Hoogmis gaan kon ik nog niet verzinnen..


Leon de Marsilho, oktober 2019



  

  

VEEL WERKELOZEN EN VEEL VACATURES..

   De Franse werkeloosheid daalde tot 8,3% eind 2019 en het aantal nieuwe banen sprong naar 264.000..  Maar helaas zijn de wolken weer zichtbaar, vooral door de wrijvingen China-VS.
   La France is een der zwakkere in de OECD waar de gemiddelde werkeloosheid nu 5,3% is. Het aantal werkzoekende daalt al weer in Portugal, Spanje, UK en België.
   De Franse regering tracht die traagheid te begrijpen en te bestrijden, vooralsnog zonder groot succes. Maar men verwacht veel goeds van het leerlingenstelsel en de betere opleidingen, die starten in 2020.
    Ook moet er meer gedaan worden aan de interregionale arbeidsmobiliteit, die zelfs lijkt af te nemen! En met het scheppen van banen door bestaande ondernemingen naar regio waar veel werkeloosheid heerst aan te trekken, loopt het niet bijster goed. Daar aan wennen lijkt meer tijd te vragen dan werd gehoopt...

    Dit "mal francais" bestaat al lang en het einde lijkt niet nabij... Het is vooral een mentale kwestie en mentaliteit  veranderen is een lastige sport. "Verandering" was altijd al lastig in dit land..
Dat jaloers kijkt naar de grote buurman Duitsland, dat (weer) sneller is met "veranderen" en dat (net als Nederland) miljoenen vacatures kent...

    Het scheppen van meer exportbanen blijft problematisch, omdat Franse producten en diensten nogal duur zijn en ze zijn ook niet echt modern. Voor meer welvaart en "pouvoir d'achat" is in onze tijden vooral een stevige export nodig..

Leon de Marsilho, oktober 2019.

ONZE BUURMAN WAS IN DIEN BIEN PHOE

       De Fransen waren van 1946 tot 1954 ook de baas in Indochina (nu Vietnam). Laos en Cambodja.

      Een buurman (nu, hier) werkte bij het Franse leger in Algerije en in Vietnam als vrachtauto-chauffeur. Als je de Franse zijde koos in Algerije, was je daarna verplicht daar te vertrekken.. 

     Net als Nederland de Ambonezen had (om diezelfde redenen), hadden de Fransen "de harki's". Beide gevolgen van een koloniaal verleden.

     Nederland moest (van de VS!) in 1948 vertrekken uit Indonesië, anders stopte men de Marshall-hulp Vele Indonesiërs moesten toen naar het "ex-moederland in Europa".

    Op de TH in Eindhoven werkten rond de 60-er jaren (toen studeerde ik er) diverse wetenschappers, die eerder bij de Universiteit van Djakarta  dienst deden. Met een van hen werden we bevriend: we kwamen hem in Mormoiron  tegen. Zijn vrouw was/is een Nederlandse: haar vader werkte in Indonesië bij het grote Banka Billiton. Zo kregen we in La France vrienden... uit de laatste Nederlandse kolonie...

     Deze vrienden noemden hun huis in Mormoiron "Bandoeng": want er tegenover lag een heuvel die deze plek sterk deed lijken op hun geboortegrond.. Ik wist wat "de vrede van Bandoeng" was en wist  ook dat de Fransen "Bandoeng" goed herkenden.. Dus hebben wij hun meteen dat verassende verhaal verteld ...

     Nederland was op één na laatste Europese koloniaal (tot 1948). Maar de Fransen de allerlaatste: namelijk tot 1962 in Algerije. De Gaulle wilde eigenlijk niet weg en kreeg zelfs te maken met een opstand onder een paar stoute generaals (o.m. Salan en ene Le Pen). Maar onder grote druk moest hij weg, met grote tegenzin,
    
     Om ons heen in Marseille kennen we diverse ex-Algerijnen : de (klein)kinderen van de koloniale periode. Zo kom je ook hier , af en toe, een litteken tegen van een bewogen tijd.. Onze buurman voelde dat de oude pijn weg was en kon (recent) zijn overleden eega in alle rust doen bijzetten in het familiegraf in Zuid-Algerije..

    Natuurlijk zijn wij slechts nazaten van kolonialen en hebben er persoonlijk geen deel aan gehad. Maar er zijn momenten waarop het goed is dat je óók de historie van je ouders kent.. Dat voorkomt pijnlijke ontdekkingen.. En zelfs tot in Z-Frankrijk blijkt dat nu nuttig te zijn..

    Onder kolonialen is de wereld nog kleiner, dan deze voor niet-kolonialen is..

    Ik besluit met: "kolonialen zijn eigenlijk een nogal brutaal soort immigranten". Nu in La France (aangevuurd door Marine Le Pen), het immigratiedebat weer op volle toeren gaat draaien, is nuttig  om  je dat goed te realiseren.

    Een buurman en vriend (uit Mormoiron) was een echte "pied-noir" en kreeg die bijnaam omdat hij een nazaat was van die generaals die onder geen beding uit Algerije wilden vertrekken.. Want zijn familie woonde er al heel lang en had er al haar bezit.....

    Net als die vele zwarte collega's uit Afrika van nu, zijn wij hier "ook immigranten".. Omdat EU er nog is, zijn wij speciale, beschermde immigranten. Dat is het grote verschil met die vele gekleurde lotgenoten en vanwege Marine denk ik daar nu vaker over na..

    Zo komen we ook hier overal het koloniale leven van onze voorouders tegen. En we begrijpen dat gevoel van die vele gekleurde Afrikaanse immigranten hier best..

    Een bekend Nederlands gezegde (van de oude vader Cats) luidt: "Het kan verkeren" en dat heeft zijn betekenis niet verloren.. Daarom bewaar ik mijn Carte de Séjour (die ons recht op hier wonen aantoont), bij mijn Nederlandse paspoort....
 
    De Franse overheid zei me "dat ik die Carte de Séjour niet hoef te hebben, al mag ik die wel vragen en hebben". Maar zonder dat document, heb ik geen enkel bewijs dat ik... "in Frankrijk woon"! Want alleen daarop staat mijn Franse adres in Marseille....
  
    Ik was nerveus, toen ik begin 2019 in Nederland mijn paspoort (en Carte de Séjour) verloor, bij het instappen in het vliegtuig naar La France.. Gelukkig werd alles gevonden  en kreeg ik e.e.a. van de Franse  Douane terug.  Intussen had ik een nieuw paspoort verkregen: via de snelle procedure in Maastricht. Dus heb ik nu twee geldige Nederlandse paspoorten, wat ik geen overbodige luxe meer vind..

Leon de Marsilho, oktober 2019

DONKERE DAG IN DE ZUIDELIJKE LICHTSTAD

      Marseille ochtend 12 oktober 2019: de zuidelijke lichtstad toont een zwaar bewolkt zwerk.  Wat nog ontbreekt is de wind, die ons hier het licht vandaag nog gaat brengen..
 
    Een uitzonderlijk gezicht, dat oproept tot uitzonderlijke gedachten. Gedachten die je hier maar zelden bespringen.

     We weten dat de zon er is, maar ze wil ons even in een zeldzame stemming brengen.. Een buitenkans in deze stad, die zonder zijn licht zichzelf niet kan zijn..

    Parijs wil s'avonds DE Franse lichtstad zijn net als Eindhoven, maar die kreeg deze naam door de Philipsfabrieken daar. Want in deze Nederlandse stad werd de gloeilamp uitgevonden..

   Ik laat dit zeldzame weer op me inwerken: het moet iets belangrijks betekenen. Er kwamen beelden in me op uit mijn Eindhovense jaren. Toen  mijn zelfstandige leven begon (ik ging studeren), en nu denk ik over wat ik er van maakte. Loop een stukje met me mee..

   Ik herinner me de dag dat ik mondeling tentamen moest doen,  onderwerp "elektrische machines" ( want ik studeerde Electrotechniek op de TH Eindhoven). Dat vond plaats in het nieuwe stationsgebouw van Eindhoven, waar de groeiende TH een deel van huurde, de TH-site was in aanbouw.

   Ik racete op mijn fiets naar het tentamen en voelde tot mijn schrik dat de broek van mijn donkere tentamenpak het bij mijn billen begaf... Wat nu?

   Ik zag in een flits een kledingwinkel en ging naar binnen. De verkoper moest lachen toen hij mijn verhaal had begrepen: een goed teken bleek later. Hij zei "Ik heb hier nog wel een goede broek voor je" en liet me die aantrekken.

   Maar hoe moest ik zonder een cent die broek betalen? Hij zei: "je kunt die op afbetaling krijgen en dat mag best even duren". Ik was gered en heb enkele termijnen afbetaald... Toen vond mijn redder het wel goed! Een mens moet wat geluk hebben!

   Het was ook het moment waarop ik had besloten om van studierichting te veranderen: ik wilde dolgraag mijn diploma halen van de nieuwe studierichting "Bedrijfskunde".  Die de technische profs natuurlijk "niet serieus" vonden..

  Er was ruzie in het Bestuur van de TH over die "nieuwlichterij, die Bedrijfskunde heette". Een vertaling van het Amerikaanse "Industrial Engenering". Er werd een compromis bedacht en zo kwam ik aan mijn bul "Electrotechnisch Ingenieur met aantekening Bedrijfskunde", ik was de derde, na ene Sjir Nijssen en Jos Bedet, die deze weg openden..

  Ik ging aan het werk op de TH in de nieuwe faculteit Bedrijfskunde. Het begon met het zoeken van bedrijven die geschikt waren om er "Bedrijfskundig bij af te studeren". Want zonder een stevig afstudeeronderzoek van EEN jaar kon/kan je geen ingenieur worden.. Mijn onderzoek ging over "Statistische Kwaliteitsbeheersing bij de productie van Cijferbuizen" uitgevoerd bij Philips.

 U begrijpt dat ik geen dag heb gewerkt als Electrotechnisch ingenieur in mijn carrière. Ik begon met bedrijfskundige advieswerk bij Smit Nijmegen (Transformatorenfabriek), dat onderdeel werd van een nieuw Nederlands Concern (Holec). Daar werd ik aangenomen als 2e man van de splinternieuwe afdeling Automatisering: ik moest leiding geven aan Ontwerp en Programmering van Computers… Kortom: ik werd manager van een tiental computer-specialisten.

Het grote bedrijf RAET wilde (via haar computerafdeling), in de business : Verkoop van Geautomatiseerde Systemen op de markt gaan. Dat deed ik samen met een commerciële collega, die mij snel leerde wat "verkopen" was..  Dank je daarvoor "Beste Hoeb".. een geweldige leerschool.

Privé-omstandigheden deden mij naar Limburg verhuizen, waar ik ging werken bij het Pensioenfonds ABP als hoofd van de Organisatie-afdeling. Een mooie tijd waarvan ik nog vele als vrienden over heb nu..  Alles werd gekraakt door de beruchte ABP-affaire die tot een Onderzoekscommissie leidde van Biza. Fraude in de beleggingssector van het ABP?

Het ABP ging op de schop, ik werkte daaraan mee en vertrok daar toen dat rond was. En begon mijn eigen "Organisatie Adviesburo" (Pilots BV). Zo'n 10 jaar werkte ik als een paard en verdiende veel geld.  Toen werd ik ziek: een echte waarschuwing, ik was 52 jaar..

Ik stopte en verkocht alles in Nederland en ging naar de Provence, waar ik Le Brilhas bouwde in Mormoiron..  Het bleek mijn laatste "baan" te zijn (bouwvakker annex-projectontwikkelaartje) " en daarna kwam ik in Marseille terecht.

Dat is mijn verhaaltje op deze "Donkere dag in de zuidelijke lichtstad".. Een mens kan wat aanrichten niet? Zou wat meer stilzitten niet beter zijn geweest? Gewetensvragen  achteraf..

NB: Na een kort dutje kijk ik naar buiten. De zon trachten door de wolken heen te breken! Dus,
Nikies aan en pasjes zetten: we zijn de donkerte voorbij! Marseille is zelden een hele dag donker en daarom wonen we hier ook.. Je komt hier jaarlijks boven de 2800 uur zon, dat is 7,7 uur zon per dag gemiddeld.. En dat als je al 77 bent..

Leon de Marsilho, oktober 2019