Totaal aantal pageviews

vrijdag 29 november 2019

WERELD VERBETEREN BEGINT BIJ "LUISTEREN"..

   In mijn jeugd was er op zondag een radio-pater (de Greve?) die sprak onder het motto: "Verbeter de wereld en begin bij jezelf".  Hij ging recht op zijn doel af en begon dus bij "de luisteraar"..

    Een bevriende dame uit Limburg is vol bewondering voor een man in de Hamburgse metro die een kiosk inrichtte als "praatruimte": hij heeft  nu al een club van 15 medewerkers.  Ze vond een voorbeeld van "een simpele job voor werkelozen en gepensioneerden":  De "Hamburger" noemt zijn kiosk: "Das Leben Rauf und Runter"

   Iedereen kan de ander helpen is haar les, geput uit een  TV-verhaal : je hoeft geen prof te zijn, want iedereen kan luisteren. Ze suggereert dat DAAR een groot gebrek zit van onze maatschappij en ook dat "de lezer zo zelf aan de slag kan"..

   Een mooie droom van onze M. die nog aarzelt om zelf de hand aan deze ploeg te slaan. Maar het lijkt alsof dit haar volgende persoonlijke project gaat worden!

   Mijn ervaring is een beetje hetzelfde: ik begin vaak een gesprek met een onbekende naast mij op een terrasje in Marseille. Geen mens houdt dat af: in tegendeel het gaat meestal als vanzelf.

   Zo blijkt weer dat de sociale verbetering van onze wereld eigenlijk simpel is We zijn allemaal in staat bij te dragen, door gewoon te durven praten met mensen die op je pad komen.

Ik vind dat de overheid dit zou moeten onderkennen en wat "praatplekken" zou moeten instellen. Dat kost niet veel en zou veel kunnen "brengen". Deze idee is charmant en toont dat in elk van ons een helper schuilt!

  Zo dicht voor Kerstmis lijkt me dit een prachtige vondst.

Leon de Marsilho, november 2019

   :

HET "ONZE VADER" EN DE HOOFDDOEK

       Mijn moeder droeg in de 50-er jaren vaak een hoofddoek en zeker in de kerk. Maria de moeder van JC woonde in Palestina waar in die tijd alle vrouwen hun hoofd bedekten: een colturele gewoonte en mogelijk ook als bescherming tegen de felle zon.

      Symbolen om je religie aan te geven zijn er weer volop. Moslimvrouwen gaan steeds meer de hoofdoek dragen en in Marseille zien we ook af en toe een moslim die zijn broekspijpen  hoog oprolde , een djellaba deagend en met blote voeten in sandalen. Dat moet ons doen denken aan het salafisme: de radicale islam.

      In La France zijn kerk en staat gescheiden en is de staat "de baas". Zonodig oordeelt de staat ook over "religieuze uitingen" die men niet in overeenstemming acht met overheidsregels. In La France is "het ostentatief tonen van je geloof" ook tegen de regels: denk aan een boerka..

     Nu weer iedereen zijn identiteit wil onderstrepen om zich "te bekennen tot" en/of  "te onderscheiden van" zien we de symbolen overal opduiken. De wereld wordt weer minder open en tolerant, het verschil wordt weer benadrukt en minder "waarvoor we samen staan",  zoals tolerantie en democratisch gedrag.

    Gaan we elkaar straks weer bestrijden, willen we weer een confrontatie aangaan en eisen we straks weer prioriteit voor "ons geloof en boven dat andere"?

    Let op straks moeten we , voor we het weten, 5 keer daags ook in het openbaar op de knieën om onze gebeden te doen.  Ik heb een oosters bidtapijtje, gekregen in Marokko, dus ik ben al wat voorbereid!

Leon de Marsilho, december 2019

FR. BOEREN, OPEN EUROPA EN ZELFSTANDIG ONDERNEMEN

   De Franse boeren trokken met duizenden tractoren over aurotoutes en Routes Nationales naar Parijs. Dat i9s niet de eerste keer en opnieuw zijn ze boos op de overheid!

   Want een Franse boer kan niet rondkomen van zijn bedrijfj(e) en dat moet de overheid dus mogelijk maken. Desnoods moet de import uit "goedkope EU-landen" (zoals Spanje) maar aan banden worden gelegd: want men vind dat "oneerlijke concurrentie"..

   Waar de consument blijft in dit verhaal, die graag lage prijzen ziet die mede door concurrentie tot stand komen, daarover horen we nog niks. Slapen de consumentenbonden of is het hun politiek te glad?

    De Franse boeren willen zelfstandig blijven, zien niet veel in meer samenwerken en willen in geen geval horen dat ze "te klein zijn" om op vandaag te kunnen rondkomen. Dat zij moeten "veranderen" dus moderniseren dat zien ze (weer) niet.

    Europa kijkt nu naar Parijs waar Macron en zijn eerste minister moeten proberen het tij en de woede te keren..

   Nog steeds is er in La France niet DE goede discussie aan de gang. Want de "structuur van de agrarische sector" is totaal versleten. Dat de overheid nu zou subsidiëren is een Europese doodzonde en een soort nationale verspilling.

  Het woord is nu aan Parijs en ze werden daar ontvangen door de minister van Landbouw.. Er werd openlijk gedreigd met verder vastzetten van het verkeer als "Parijs niet met cash over de brug zou komen"..

  De agrarische oorlog is aanstaande..

Leon de Marsilho, november 2019

donderdag 28 november 2019

EEN WANDELING IN MARSEILLE

       Ik zit in de Vieux Port tegenover de ferry die beide zijden verbindt, niet ver van de stokoude Mairie en tegenover wat de Rive Neuve heet. Op die "rive"deed Louis XIV veel boten bouwen voor zijn oorlog tegen Spanjaarden en Hollanders.  Het hout voor die vloot werd gekapt op de zuid helling van de Mont Ventoux, die na wat jaren kaal was als een vleermuis.
  Dat beviel een nobele uit Carpentras niet en deze startte een her-beplantingsprogramma.  Men voerde dat strook voor strook uit en dat zie je nu nog aan de strooks-gewijze verkleuring van de loofbomen in de herfst.

  Notre Dame de la Garde, het gouden Mariabeeld<  kijkt naar me vanaf haar hoge kerktoren en vraagt zich mogelijk af wat die oudjes op die banken doen voor hun medemensen.

  In 1860 toen zij op die toren terecht kwam bestonden er geen algemene ouderdomspensionen. Opa en oma moesten meestal op de kleinkinderen passen terwijl de ouders zorgden voor "eten voor de hele familie".

  Aan de kade ligt het jacht van een Rus dat aan de ketting ligt. Die Rus betaalde de bemanning niet en nu ligt er beslag op zijn schip. Dat duurt al lang..

  Ernaast ligt de grote catamaran, waarop Mieke en ik ooit een feestelijke avond meemaakten. We voeren met een groep s'avonds uit, gingen voor anker, en dineerden, terwijl een bandje de muziek verzorgde.

 Het gemeentehuis achter me maakte ook de Franse revolutie mee ..Dat was een uiterst gewelddadige tijd: toen werden politieke geschillen met wapens uitgevochten.

 De Vieux Port is een spannend boek en was vroeger (voor de veiligheid) met een enorme ketting afgesloten in de nacht. Ook in de oorlog tegen de Spanjaarden die zich daardoor niet lieten weerhouden en ze namen de ketting mee. Deze trofee is nu te bewonderen in de Kathedraal van Barcelona..

 De toeristen zijn volop aanwezig 4en flaneren over de kade: ze lopen of richting stad of naar het fort dat de ingang bewaakt.  De meest gaan de Canebiere op die zo heet omdat er hier vlas werd verbouwd. Canabis wordt immers van vlas gemaakt en vroeger werd er veel scheepstouw mee gefabriceerd.

 Of veel Marseillanen die hier komen al deze feiten kennen is te betwijfelen. Het leven van deze oudste stad van La France was nogal woelig en vereist veel meer dan enkele A4-tjes om beschreven te worden.

 Geïmporteerde Marseillanen weten vaak meer van de stad dan de autochtonen. Zo kwam het dat ik hier ooit rondliep als gids voor passagiers van cruiseboten...  Dat zijn er miljoenen jaarlijks en om hun wat te gidsen moeten vele talen worden ingezet.  Omdat ik zoals vele andere Nederlanders 4 talen spreek (Frans, Engels, Duits en Nederlands) kon ik een dame die ik kende opvolgen toen ze met pensioen wilde. Het werd gereorganiseerd en ik nam mijn congé..

 Dit was een greep uit de story van "mij met Marseille" die al 10 jaar duurt nu en waar de zon 2800 uur per jaar over schijnt.

Leon de Marsilho, december 2019

woensdag 27 november 2019

PIANO EN GARE, IN MARSEILLE

  En erbij staat: "C'est à vous de jouer"! Wat in het Frans leuk dubbelzinnig is: het betekent zowel "nu bent U aan de beurt met pianospelen" als ook "SNCF doet veel voor u en nu moet U wat voor ons doen"..

   Deze piano plaatsen is een creatief idee van een oud Frans bedrijf dat bepaald niet als speels bekend staat! Hopelijk is dit het begin van meer creatiefs en dat ook in de aanpak van van hun dienstverlening...

   Het bedrijf is een beetje "de risee van het land", omdat er zelden een trein op tijd loopt, nogal eens treinen uitvallen en vastgelopen reizigers... Er is ooit een treinbestuurder naar Lille gereden terwijl hij de andere kant op moest... U begrijpt dat dit een pestverhaaltje is! Treinen rijden niet zomaar wat rond zonder dat iemand dat opvalt... (?).

   Ik sta vaak stil bij de piano en voeg me bij de mensen op het bankje. Soms wordt het echt leuk. Je hoort een vakman iets akelig moeilijks spelen en even later zie je twee Afrikanen een stukje jazzy-muziek doen klinken etc. ..

   Pianospelen leerde ik niet, maar ik weet wel muziek te halen uit een harmonium. Dat had vader Louis (meubelmaker van zijn vak) zeer goed opgeknapt en hij zette het daarna op mijn slaapkamer.

  Ik zong met mijn vader in het kerkkoor van ons Limburgse dorp en dat koor bestond uit de halve 6e klas van de lagere school + enkele ouderen . Het hoofd van de lagere school in Nieuwdorp was een verwoed muzikant. Daaraan besteedde hij in de les meer tijd dan aan aardrijkskunde en geschiedenis.. Al kon hij niet genoeg krijgen van ons te vertellen over "de oorlog" waarover Hendrikx vel wist... We dachten echt dat hij in het grote verzet actief was geweest...

 Zo kwam het, dat ik als enige uit het dorp naar de MULO werd gestuurd: de rest zakte voor het toelatingsexamen!  Een oplettende oom en tante overreedden mijn vader om me naar de HBS te laten gaan. Dat maakte het mogelijk dat ik later naar de TH in Eindhoven  ging.. niemand anders kwam echt verder uit mijn  klas.. Dat krijg je van dorpspotentaten als schoolhoofd en een pastoor die enkel bezig was met zijn kerk te doen bouwen; maar hij was de bouwpastoor..

 U leest waarom mijn verleden  ontwaakt bij het horen wat harmonium-geluiden en ik bleek ook, samen met een zus, -die met haar man twee accordeons aanschafte-, zonder veel moeite redelijk te kunnen samenspelen en dat nog veel later..

 Mijn vader wilde heel graag dat mijn  oudere zus en ik een instrument leerden bespelen: maar de puberteit deed ons de kont tegen de krib gooien. Tot verdriet van vader Louis..

 Ik weet niet wat ik nog kan met een toetsenbord, maar ik denk dat ik het Wilhelmus en Waar in bronsgroen eikenhout (het officiële Limburgse volkslied) nog wel kan doen klinken.

 Als op feestjes iemand de stemming aanjoeg met pianospel, kreeg ik telkens spijt van mij vroegere koppigheid. Want wat het is mooi om stemming te kunnen maken en daarom was het ook Louis-zaliger toen te doen..

 Jeugdzonden kunnen lang nawerken in iemands leven..

Leon de Marsilho, november 2019



..

z

zondag 24 november 2019

NA "ZWARTE VERNIELERS" KOMEN DE GELEN

   Een jaar na het eerste optreden van Gele Hesjes, - een club van ontevreden Fransen  waarvan er ca 30.000 in Frankrijk en ca 10.000 in Parijs zijn-,  zagen we weer massale vernielingen in Parijs. Die treden steeds op VOOR de Gele betogingen,  die meestal vreedzaam verlopen..
  
   Deze "Black Blocks" zijn een mix van anarchisten die alle kapitalisme willen vernielen" en wat ordinaire "casseurs". Zij vernielen OM het vernielen... Recent was het een monument voor Maarschalk Juin, ooit de bevrijder van Parijs..

   Tussen politie en Gele Hesjes is nu een guerilla uitgebroken: beiden verplaatsen zich voortdurend door de stad. Een duur kat en muis spel omdat zij gevolgd door "brigades rapides" de hele nacht door Parijs racen...

   Dit leidt tot een toenemende politieke discussie over de "demonstratie-vrijheid". Want prefecten verbieden soms betogingen vooraf, uit voorzorg voor massale ordeverstoringen en/of er na..
Dat komt de anarchisten, die alles willen ontwrichten, natuurlijk prima uit.

   Recent bleek dat er diep in de nacht na de top van het gedoe, geen enkele agent meer was te vinden in een verlaten Parijse Place..  En de vernielers hadden vrij spel..

  Dit toont een ontwrichting en moedeloosheid bij de politiemanagers en prefecten: dat is pas echt gevaarlijk. In Parijs zie je een dreigend failliet van de ordehandhaving.

 Gelukkig is er in het heel andere Marseille niets van te merken! De bevolkingssamenstelling en de mentaliteit van beide steden zijn fundamenteel anders.

   Leon de Marsilho, nov. 2019
(Die u geen ooggetuige verslag kan doen van soortgelijke rellen en onrusten hier).



  

SOMS BEN IK IETS EVEN KWIJT...

    Verhalen van mensen die vaker hun bril kwijt waren, kent u ook.

    Ooit, op vakantie in La France, vroeg een familielid op een camping of wij misschien zijn bril hadden gezien. Hij liet hem regelmatig in de douche liggen....

    We kenden hem als een serieus te nemen mens, maar soms was ie wat verstrooid. Kennelijk ook die keer want... we zagen zijn bril op zijn hoofd, maar dan wel op zijn haardos..

    Ik vroeg hem voorzichtig met zijn hand op zijn hoofd te voelen en meteen zei hij: "Wel verdomme ik ben dat ding altijd op deze manier kwijt"..

   Hij was toen even in de 20 en bleef tot op vandaag een troost voor mij. Want ik raakte mijn bril pas regelmatig kwijt, toen ik de 70 ver was gepasseerd.

   Wordt dus niet ongerust als U hetzelfde overkomt. En voel even op uw haardos, voor zover die er nog is, als u de bril zoekt.

   Daaraan dacht ik vanmorgen toen ik mijn Franse huisarts bezocht en snel vertelde ik hem dit verhaaltje. Ik wilde voorkomen dat hij me iets ging voorschrijven (grapje)!

   Huisarts Carlo is van afkomst Italiaan, werkte bij Artsen zonder Grenzen, en zag heel erge gevallen van mensen "die iets kwijt waren"!

  Wordt dus niet te ongerust als u morgen weer eens uw bril zoekt!

Leon de Marsilho, november 2019