TRANSBORDEUR EN TELEPHERIQUE URBAIN

Tot bijna 1970 was er een soort lift per tandradbaan van uit de stad omhoog naar Notre Dame de la Garde en tot de Duitsers hem vernielden in 1945 was er ook de Transbordeur, de “hangende brug” in twee ijzeren torens over de ingang van de Vieux Port. Twee fraaie zaken die Marseille in zijn bange dagen en slechte tijden verloor. En nu de stad zo opspringt komen de beide zaken weer als nieuwe ideeën serieus boven… . Maar nu denkt men over een stads-kabelbaan naar Notre Dame de la Garde (ipv die tandradbaan) om met name de penibele transportsituatie vanuit de stad naar Notre Dame, die ook veel vervuiling oproept, essentieel te verbeteren. Zo’n kabelbaan is ook ecologisch een groot voordeel dus ligt er nu een brief uit Marseille in Parijs… De “nieuwe transbordeur” zou een privé-publiek-investering moeten worden omdat ze vooral toeristische waarde heeft. Het project is getekend en begroot en wacht nu op geïnteresseerden en geld. Voor een euro zou je mogen oversteken over de hoge brug en dat zou een terugverdientijd van ca 15 à 20 jaar van de grote investering betekenen. Er is hier een sterke hang naar een

mooiere en schonere stad en een terugkeer naar het beeld van Marseille zo’n halve eeuw geleden. Nostalgie met een toeristische ondertoon en natuurlijk het “beconcurreren van Parijs” door de tweede stad van La France.

LANG LEVE WILLEM ALEXANDER!

Mijnheer Genot is de Nederlandse consul in Marseille en

deed natuurlijk ook zijn plicht toen hij het aantreden van Koning Willem Alexander vierde. Met liefst 150 genodigden op een van de gemeentehuizen. Er waren een brigadegeneraal, de adjunct-commandant van de Gendarmerie van de Paca, de divisie-generaal van Saint-Chamas en de commandant van het Vreemdelingenlegioen.

Op de foto in de krant stond het gezelschap maar we zagen geen portret van het paar, geen vlag of oranje wimpel en vernamen ook niets van oranjebitter of bitterballen… Of er ook een

Nederlander bij was is niet bekend, want u moet wel beseffen dat de Nederlandse consul natuurlijk een fransman is. Met een groot zwak voor Nederland natuurlijk! Gelukkig blijft het consulaat, wat ons regelmatig zeer belangrijke hulp biedt (ja, dat is echt zo!), met name bij het wat temmen van het ambtelijke temperament hier, nog steeds open. De bezuinigingen troffen ons ook maar dat betrof tot nu toe enkel het kunnen bestellen en afhalen van onze verlengde

paspoorten! Het grapje dat de naam van de consul Mr. Genot verklaren zou waarom hij consul van Nederland is en ook graag recepties organiseert, is te flauw. En het gerucht dat Minister Timmermans niet naar Marseille durfde te komen werd ook tegen gesproken. Dus de factuur wordt door hem zonder gemor goedgekeurd. Vive le Roi et la Reine! Hourah, hourah, hourah…! We namen ons voor de volgende keer ook aanwezig te zijn op de receptie om wat te vertellen over onze windmolens, tulpen en klompen en natuurlijk over het grote succes hier van de Nederlandse kaas. En ook van Heineken niet te vergeten… Zo gaat het dus met koningsdag in het verre Marseille; u bent weer op de hoogte!

KLEIN EN GROTER LEED: DE DIENSTKLEDING BIJ RTM

RTM vervoert ons overal met bussen, metro en tramway en..

met enkele bato-bussen. En daarbij hoort de chauffeur en controlerend personeel de officiële dienstkleding te dragen. Tot zover niks nieuws en opwindends. Maar toen begin mei allen de nieuwe dienstkleding kregen thuisgestuurd, want je hoort ook qua mode met de tijd mee te gaan, brak bij de vakbond CGT bij RTM de hel los… Met

name de broeken (qua snit) en ook de kleur leidden tot grote woede bij het personeel dat een staking aanzegde! Want zei iemand: “Ik zie er uit of ik bij Speedy werk!” Net alsof werken bij deze glaszetter in Marseille minderwaardiger zou zijn dan de bus besturen: je reinste discriminatie dus. Die gelukkig niet tot een staking bij Speedy aanleiding gaf! De directie van RTM die natuurlijk weer vergat overleg over het nieuwe tenue te voeren schoot wakker: staking midden in het seizoen en het jaar 2013, het Europese Cultuurjaar! Dat kon echt niet natuurlijk. Dus werd er tot overleg opgeroepen en dat hielp natuurlijk: de kleding zou eerst een paar maanden beproefd worden en intussen mocht men desgewenst ook nog de oude dragen. Nadat de ervaringen zouden zijn ingemeten zou opnieuw worden bepaald wat dé officiële kledij zou moeten worden. En er zouden nu ook demonstraties komen in plaats van de staking op 3 juni om “de moeilijke werkomstandigheden” bij het RTM-werk nog eens ferm onder de aandacht van directie en publiek te brengen. Tja, dus we kregen wat “perturbations” … (=verstoringen).

In de tijd dat militairen op straat met messen worden aangevallen, dat er 25% van de jeugd in de WW zit, er 300 arrestaties waren en 34 gewonde agenten bij de laatste manifestatie tegen het homohuwelijk staakt men bij RTM over de verkeerde broeken!

Het wordt nu tijd dat wij passagiers eens gaan demonstreren

tegen de regelmatige uitval van transport bij RTM en dat doen wij dan door te weigeren te betalen! Een hele dag lang dus! Dat scheelt niks voor hen die toch al zwart reden en ook niet voor alle die een abonnement hebben en dus al vooruit betaald hebben. Dus de schade valt financieel mee en daarom zullen we er nog aan toevoegen een pamflettenactie. Op de pamfletten staan de RTM-ers afgebeeld in hun oude en nieuwe tenues en ook in badkleding… En op de achterkant staan foto’s van boze klanten die zich zwaar ergerden aan de zoveelste uitval van een bus, omdat er weer een chauffeur was uitgemaakt voor een bimbo vanwege zijn nieuwe broek!

ALWEER EEN INTERVIEW OP L1 RADIO, NU OVER MARSEILLE CULTURELE HOOFDSTAD 2013

Klik hier om te horen wat Leon kon melden over de culturele hoofdstad van Europa 2013: MARSEILLE!

HOMOSEKSUALITEIT HOORT BIJ NATUURLIJK LEVEN

In Frankrijk werd maandenlang flink ruzie gemaakt en vaak gedemonstreerd over de wet op het homohuwelijk. Opvallend, mede omdat na Nederland (die de eerste was) in Z-Europa landen volgden zonder dat er veel werd gehoord. Behalve uit de katholieke kerk in Spanje. En in de VS mag het nu weer, nadat een gerechtshof het verbood.. Gaat het nu weer gewoon om die aloude discussie door wat conservatievere, (Franse, Amerikaanse) gelovigen (en/of ultra-rechts) of is er toch meer aan de hand?

De Franse politieke actualiteit en homoseksualiteit

Die acties tegen dat homohuwelijk werden in La France een soort culminatiepunt van een (vrij grote) rechtse minderheid tegen de naar hun mening te fanatieke socialistische meerderheid. Die naar hun mening, met hun loodzware fiscaliteit, hun liberale opvattingen over ouderschap van homoparen etc., vele fundamentele waarden, waaronder die rond “de familie”, een pad opgaat wat hen diep schokt. Uiteraard worden ze daarbij “gesteund” door de echte homohaters van radicaal rechts en wat anderen. En na de betogingen knokken de keetschoppers zonder serieuze politieke motieven, ook graag hun rondje met de politie.

Er is dus een soort van “nieuw rechts” in de maak in dit land, mede omdat de huidige rechtse oppositie instortte door hevige interne ruzies. Dus opgepast: ja, het gaat zeker ook om actie tegen het homohuwelijk (en evt. later ouderschap). Maar het is dus ook een ferme afkeer van de (te) linkse koers van de regering die haar meerderheid ook op ultra-links baseert. Daarmee is de wat verbazende felheid enigszins uitgelegd en het lijkt niet “zomaar wat homofobie”.  Zie op internet het betoog van ene Patrice André, van de anti-homohuwelijk beweging die spreekt over: “een links complot in de kringen van de ministeries waar de LGB achter zitten” (L=lesbiennes, G=gays,B=bisexuels). Twee parlementsleden van rechts stelden daarover ook al vragen aan de regering. De nieuwe gender-studie (studie der genres) op Sciences Po in Parijs wordt ook als verdacht aangemerkt. Alsmede het dienstbezoek van ministers aan een crèche “die principieel geen verschil maakt tussen de sekse bij de kinderen”. Die “gender-theorie (die overigens niet bestaat!) zou “de maatschappelijke verhoudingen mbt de soorten omver willen werpen”. Hieruit spreekt zeer duidelijk, dat hier inderdaad sprake is van een nieuwe stroming op ver-rechtse zijde, die zich angstig verzet tegen

een “linkse overval”… Als u overigens een fraaie actuele expositie over dit onderwerp zoekt: kom naar het Mucem-museum in Marseille en bezoek daar: Le Bazar du genre. En u bent weer “bij”!

Het boegbeeld van de anti-homohuwelijk beweging, ene Frigide Barjot, heeft nu in arremoe maar de vereniging “L’Avenir pour tous”, opgericht. Ze is eigenlijk door andere krachten weggeduwd uit de leiding: de beweging is haar “ontstolen”, zegt ze in de pers. Zo is nu het onderwerp homohuwelijk de kapstok geworden van een krachtige nieuwe zeer conservatieve politieke stroming. De “straat “ heeft hier weer eens politiek gemaakt. Want in het parlement vechten de “valse” rechtse in de UMP-oppositie elkaar nog steeds de tent uit..

Homoseksualiteit is zo oud als de mensheid..

Dat weten we al uit de geschiedenis, maar de wetenschap weet het nu zelfs nog beter. Homoseksualiteit is zo oud als de natuur! Er zijn in elk geval nu al 450 diersoorten waarbij het zeker  voorkomt. Bij de dolfijnen is het usance, en ook bij de zee-olifanten zijn jonge mannetjes dat al snel (als de oude hun de gewone liefde onmogelijk maken). Bij de makaken ook, maar daar zijn te weinig vrouwtjes… Bij de

leeuwen vormen zich vaak mannenparen die de “mannenliefde bedrijven” en het komt ook regelmatig voor bij vrouwelijke dieren. Iedereen kent ook die stout spelende koeien in de wei en die honden die je benen wel eens willen beminnen. En biseksualiteit is er ook al in de natuur te vinden.

Dus dat het er was en is en ook al heel lang, moet géén punt van discussie meer zijn: tenzij je wetenschap onzin vindt en je eigen “feitenloze wijsheid” acceptabel acht.

Darwin was overtuigd van “de seksuele voorkeur als een hoeksteen van de evolutie”. De daad had ten eerste zijn functie voor de noodzakelijke reproductie.

Er is veel onderzoek gedaan en gaande naar de “oorzaken” van homoseksueel gedrag en het kan genetisch zijn bepaald maar ook een gevolg zijn van de sociale context waarin iemand opgevoed werd. Mannen vertonen op den duur homoseksueel gedrag waar vrouwen ontbreken. In gemeenschappen waar te weinig vrouwen zijn (China) en ook in gevangenissen etc. En bij de makaken waar ook te weinig vrouwtjes zijn, komt homoseksueel gedrag nogal veel voor. Ook in homokringen worden beide mogelijke “verklaringen” veel besproken en bestaat erover daar ook geen eensluidende opvatting.  

Steeds meer onderzoekers zien ook heel andere

argumenten. Zoals die twee mannetjesleeuwen die samen een (ook seksueel) verbond sluiten. Om zo samen de baas te blijven in de groep, elkaar niet te bevechten en de vrouwtjes “te delen”. Ook wijst men erop dat er een “puur erotische selectie” aan de orde kan zijn omdat levende wezens genegenheid zoeken en ook genot. En daarbij kan men dan ook op “de seksueel gelijke” stuiten.

Dus er bestaat nog best onduidelijkheid over de achtergronden. En dus zeker ook de “geneesbaarheid” of het kunnen “voorkomen of veranderen” van dit gedrag. Wat in sommige kringen, zie zeker in de VS, wordt geloofd. En waar men spreekt over “een behandelbare afwijking” met inzet van de psychiatrie/psychologie en … de religie.

Tenslotte moet er zeker ook worden gewezen op het “gebruiken van de homodiscussie” om politiek te ageren tegen “linkse complotten”. Zie nu in Frankrijk en zie ook elders zoals Poetin c.s. doen in Rusland. De homo’s worden als de zondebok ingezet, als prikkel voor “das gesunde Volksempfinden” om politiek conservatisme te camoufleren! Een ook al eeuwenoude truc waar ook joden alles van weten en ook de albino’s in Afrika…

Wat is dan nu de betere wijsheid?

De wetenschap helpt nu best al met haar feiten uit de natuur en we weten ook dat de natuur (ook de mensheid) altijd mét homoseksualiteit van doen had. En ook dat ze daardoor  zeker niet ten onder is gegaan. Ook is er ook geen enkel bewijs dat het fenomeen zou toe- of afnemen.

Dus: homoseksualiteit is er altijd geweest en dus een “natuurlijk fenomeen”. En zeker niet bedreigend voor het voortbestaan van die natuur. Helaas stelt dat vele mensen, -ja mogelijk ook steeds méér mensen-, echt niet gerust.

Wat een grote belasting betekent voor hen die tot deze groep behoren en wat, zie Frankrijk, ook tot ferme botsingen aanleiding kan geven. De onzeker tijden met de vele dreigingen waarmee wij moeten leven doen daaraan ook bepaald geen goed. En minderheidsgroepen gebruiken om politieke tegenstanders in diskrediet te brengen is ook uiterst laakbaar.

De nazi’s hadden ooit een heel repertoire: joden, zigeuners, communisten, homo’s en niet-Germanen… Wat daarvan kwam weten we.

Wat is dat homohuwelijk nu méér dan “een publieke

bevestiging van twee mensen dat ze van elkaar houden en hun leven graag willen delen”? Je kunt zelfs toevoegen dat dit positief bijdraagt aan duidelijke verhouding binnen de samenleving. Net zoals het huwelijk tussen hetero’s dat doet.   

Natuur en mensheid hebben voor veel hetere vuren gestaan en dat is ook nu nog het geval. Laten we maar goed om ons heen kijken. Het laatste waaraan we nu behoefte hebben, is nog méér verkettering van “een ander”.

“Afwijkend zijn” is hét kenmerk van de natuur met zijn miljoenen soorten van leven en dat blijkt bepaald geen gevaarlijke zaak. Integendeel: we kijken er met warmte en bewondering naar.   

Laten we dus stelling nemen tegen regiems, politiek en religies die oproepen tot bestrijding van menselijk gedrag dat nog nooit geleid heeft tot “specifieke” problemen. Want de enige last die we er van hadden en hebben is dat “ánderen” overgaan tot afwijzing, uitsluiting en zelfs fors geweld. Dus enkel en alleen omdat iemand op een andere wijze liefheeft!

Daartegen ageren is dus wél een menselijke plicht. En elke religie, politiek en ideologie die dat niet ook doet moet voor “discriminatie en aanzetten tot haat” worden aangepakt. Natuurlijk liefdevol, maar wel met een ferme overtuiging.    

John Lennon en Yoko Ono zeiden het oh zo mooi en beknopt: “Make love not war”.

Maar,

           De zon herinnert zich ook nog die grote koude zo’n 14.000 jaar geleden. Dat gebeurde plotseling terwijl de aarde weer wat opwarmde na de grote ijstijd. Een jaar lang keerde de trend en werd het weer zeer koud. Dat verklaart het grote verschil in de flora en fauna van Noord-Amerika en nog wat verschillen. De verklaring is gevonden: een enorme as van een verbrandende meteoriet versluierde de zon langdurig en die asresten zijn nu terg gevonden op de aarde. Ze liggen verspreid over 50 miljoen km2 over Midden-Oosten, Europa en Noord-Amerika…  De natuur is toen ook zeer geschrokken en er was veel angst. Maar toen waren er ook nog geen geleerden die hun verklaringen debiteerden en die zouden hebben kunnen denken dat het een klimaatverandering voor “altijd” zou worden… Na een goed jaar hervatte de opwarming en kon men de lange ijstijd vergeten. Het klimaat is altijd grillig geweest, met en zonder CO2, de historie zit vol met bewijzen. Natuurlijk doet de mens met zijn forse invloeden op zijn milieu nu ook mee. Maar niemand zal toch denken dat wij meer impact hebben in alles wat het klimaat bepaalt? Nee, de zon, kan onderschrijven dat er vele veranderingen waren en zelden een trend die niet omkeerde. Al kan zoiets lang duren…Dus kan de zon ons ook hierbij troosten: de mens wikt, het klimaat beschikt, dus. We zullen nog veel en lang moeten doorstuderen en als we het ooit snappen is natuurlijk niet zeker dat we het ook kunnen veranderen!

Wij wensen u allen, waar u ook moge verblijven, meer mooi weertje toe. Hier helpt ons de machtige mistral door het jaar heen, de wolken te verjagen. Meer zonuren maar ook meer frisheid… We kunnen niet alles hebben. Dus kom naar Marseille en bezoek het Mucem en de expo: Le bazar du genre… Haar culturele jaar loopt als een trein en de mistral garandeert ook u zon bij al dat fraaie spektakel.

En in afwachting van uw komst wensen we u veel mooi weertje toe, waar u ook bent!

13 juli  2013

OVER MARSEILLE

Wijze woorden over de oudste stad van Frankrijk en de Mediterranée:

Le premier ocean du monde fut la Mediterranée. Sa surface damassée de soleil, ses rades sans embruns, ses petits courrons, absence des marées, tout contribution à en faire la piscine des dieux. (Paul Morand)

Allez à Marseille et Marseille vous repondra. Cette ville est une leçon. Attentive, elle écoute la voix du vaste monde, et, forte de son experience, elle engage, en nôtre nom, la conversation. (Onbekend)

DE JULES VERNE WERD GEDOOPT

De Jules Verne gezien vanaf de boot naar Estaque

Hij is bijna 400 meter lang en 45 meter breed en 67 meter hoog, waarvan 51 meter boven water te zien zijn. Haar tweetakt dieselmotor met 15 megacylinders (25 meter lang) heeft 108.000 pk wat overeenkomt met de power van ca 1000 Renault Clio’s doet ca 16 à 18 knopen snel varen. Een grote reis eist 9000 ton zware stookolie en 300 ton diesel en nog 300 ton andere oliën.. De bemanning bestaat uit maar 25 zeelieden!

De schroef is 9 meter in diameter en weegt 100 ton. Ze draagt op haar dek 16000 containers. Gebouwd in Z-Korea en eigendom van CMA-CAMG in Marseille en daarom  zagen we haar begin juni de haven binnen draaien. Want François Hollande moet haar inwijden op dezelfde dag als hij het Mucem openen zou. Ze is gaan varen

tussen Azië, Amerika en Europa en de 18.000 medewerkers van CMA-CMG zijn erg trots want ze is veel groter dan het huidige vlaggeschip de : Christoffel Columbus” die maar  14.000 containers mee kan nemen.

In de controlekamer van de CMA-CMG –toren in Marseille wordt nu ook deze boot nauwkeurig gevolgd. In totaal nu 433 boten worden in de gaten gehouden vanuit de controlekamer met een 8-tal schermen en men weet hier alles van stromingen, golfhoogten en rekent daarmee de reistijden uit. Tot 15 dagen na de dag van waarneming. Een scherm is het “piraterij-scherm” want dat is tegenwoordig nodig. Men overlegt hier constant met de gezagvoerders over de koers om alles op tijd te vervoeren én met minimaal verbruik van diesel: die kost CMA-CMG per jaar 4 miljard dollar! Als je teruggaat

van 21 naar 18 knopen spaar je miljoenen dollars. De 3^e transporteur ter wereld op de wereldzeeën gaat als een trein en zet Marseille ook ferm op de kaart. Dit bedrijf verkeerd in 2009 door de crisis even in enorme problemen en moest door een turkse miljardair worden gered…. Nu gaat het weer prima met dit bedrijf dat enorm afhankelijk is van conjunctuur en crises. Net als Marseille dat daar al eeuwen lang ervaring in heeft. En steeds opnieuw wist te overleven net als nu weer… Nu deze stad, tegen de crisis in, verrijst tot ieders verbazing. Maar de mondialisering heeft ook zijn voordelen: die levert Marseille op te drijven op  het gemiddelde of zoiets van de groei van China, Europa en Amerika… Wat veel hoger is dan de gestokte groei van  Frankrijk… 

LA DIGUE DU LARGE

Ze is gebouwd tussen 1844 en 1970 om de haven te beschermen tegen “la houle”(een gevaarlijke stroming) en slecht weer en sinds 2001 mag er niemand meer op. Vanwege het sluiten van de industriehaven en ook

door internationale voorschriften voor de veiligheid. Maar MP2013 breekt elke gewoonte of regel open en nu mogen we er in het weekeinde met de boot naar toe en er op wandelen: over zijn lengte van 7 km en 15 meter breedte. De artiest van algerijnse komaf zette er zijn omvangrijke kunstwerk op: elke 60 meter staan er 400 witte blokken in diverse configuraties op de dijk en hij noemt het “Les Terrasses”. Het moet herinneren aan de jongeren van Algiers die daar in de haven de hele dag zaten te kijken naar de komende en gaande boten… Het doet denken aan de kasba van Algiers, zegt men. Elke 20 minuten kunnen we heen en terug met de boot die vertrekt vanaf J4, naast de Villa M.

De wandeling over de dijk is een belevenis vanwege de fraaie oude gebouwen en de vuurtoren die  er op

staan. Maar zeker ook door het mooie overzichtelijke panorama van de skyline van de stad. Met een mix van oud en splinternieuw en ook een goede indruk van het intensieve bootverkeer tussen Vieux Port en “le large”.

Vanaf het vasteland zie je de dijk met zijn honderden spierwitte blokken die Algiers moeten oproepen en waar veel mensen ook op gaan staan. Dat maakt de view op het Fort St.Jean, de haveningang Vieux Port, het MUCEM, de Villa M. en de Grand Major etc. nog meer  bijzonder. Ook dit moet u dus gezien hebben. Maar, schiet wel op, want dit kan niet meer na einde september 2013…

LEON OP L1 RADIO OVER DE TOUR DE FRANCE EN NOG WAT

Klik op interview en beluister hoe Leon met zijn verjaardag werd gefeliciteerd en wat hij over de Tour de France wist te vertellen.

EEN ECHT GEVECHT TEGEN HET LOT EN DE PREDESTINATIE

Via kompaan Theo van LP kwam ik achter het bestaan van ene Christine en had ik ook enkele contacten met haar. Maar ik zag haar nog niet in levende lijve. Ik kreeg en las het unieke boek, van deze Nederlandse van Amerikaanse komaf, dat zij (net zoals zichzelf!) Zoomingmamma = Zoevendemamma noemt. De mamma die niet loopt maar zoeft, en daarmee ook die zoete vrijheid aangeeft, die ze bevocht. En ook verkreeg, door haar bewogen leven vol dynamiek. Vandaar ook die ondertitel: “Altijd de hort op”.  

Dit boek neemt je mee van dag tot dag door het leven van een “afwijkend mens”; een met een fysieke handicap. Je bent er bij en voelt wat dit kind en later deze vrouw overkomt, wat ze denkt en voelt en je ziet ook wat haar omgeving doet en denkt. Een geschreven film in zwart-wit en met toch ook veel kleur, die je niet kunt stopzetten, onderweg naar dat gehoopte, maar steeds wat onzekere  happy end. En waarvan je, -na lezen en “kijken”-, zeer nieuwsgierig bent naar het vervolg….

Er bestaan veel autobiografieën, maar deze valt minstens op door zijn openheid, authenticiteit en directheid. En zeker door zijn bijna ongelofelijke verloop. Ze is het product van het leven van een nu 49-jarige gehuwde vrouw en moeder van een 13-jarige zoon. En met “een labrador die haar leven completeert”, zoals ze met haar positivisme en humor aan het einde van haar fraaie boek zelf concludeert.

Een zeer spannend leven, dat iedereen om haar heen bij het begin kansloos achtte, maar dat een eclatante overwinning van het lot werd. Het leven van iemand die door de geboorte een stevige motorische handicap oploopt en die vanaf de eerste dagen toont, dat bijna alles wat essentieel is voor een gelukkig leven, toch kan worden bereikt. Terwijl bijna iedereen om haar heen daar eerst niet in kon geloven…

Het lijkt voortdurend of Christine dat gewone leven gewoon “terug wil”, dat een  “klein” maar naar toeval bij de geboorte, haar op de valreep afpakte.  

Dit boek is zeker ook het verhaal van “ons”, de toeschouwers en lezers, die iemand die er anders uitziet, benaderen vol vooroordelen. En deze mens voortdurend confronteren met zijn “onveranderbare” lot. En zo, ongewild, eigenlijk de grootste belemmering voor zijn geluk opleveren. En zeker ook het verhaal van, eerst enkele, en later steeds meer “helden”, die deze kampioen van het overleven hun onvoorwaardelijke steun geven. Waarmee scherp duidelijk wordt dat deze overwinning werd behaald door een mens die zijn lot zeer goed begreep, en die  vervolgens steeds meer medemensen overtuigde dat het geen fataliteit was.

Christine, die uitbundig is te zien met haar zoon in haar zoefmobiel (rolstoel) op de achterkant van het boek, vertoont zich in het begin nauwelijks zelf en je wordt gaandeweg steeds nieuwsgieriger naar hoe ze er uit ziet. En op dat moment krijg je de details die je zocht. Dat deed ze denk ik zeer bedacht en met reden. Want ze weet hoe erg een eerste oppervlakkige indruk de zaken kan bederven. Dus leren we eerst haar binnenkant kennen…

Wie een gevecht om een beter leven, van dag tot dag, en van meer dan 40 jaren, eens echt zelf wil “voelen”, echt meereizend met deze mens met een “fysieke beperking”, en die ook wil ervaren wat “de dagelijkse omgeving”, -van thuis tot school, van straat tot werk maar ook wat de verzorgers en professionals betreft-, daarin betekent, kan zich nu met die ervaring verrijken.

Dit beeldende boek, vol avontuur en “ups and downs, vol power en positivisme”, leert je zonder dat je het merkt, zowel wat er echt kan, maar ook waarom dat vaak toch niet lukt. Het confronteert ons ook met een zeer actueel onderwerp: immers de steeds ouder wordende mens is zelf op weg naar meer of minder “handicaps” en dat ook in een sterk veranderende wereld. Waarin moet worden bezuinigd en omgevormd omdat er weer eens “grenzen werden bereikt”.

Want ook al heeft dit boek die prettige, lichte en pragmatische toon, de auteur zet voortdurend (en vanzelf en zonder dwang), aan tot dieper denken. De wijze waarop zij, terwijl ze van kind volwassen wordt, trouwt en moeder wordt etc. , voortdurend haar eigen doen en laten vergelijkt met dat van haar ouders, zus en verdere familie en ook haar lotgenoten, en daaruit haar levenslessen trekt, maakt haar boek ook tot een waar “maatschappelijk” leerboek. Een sociaal handboek over “Savoir Vivre” dus.

Ik betrapte mezelf er enkele keren op dat ik de kleine trucjes die zij nodig heeft om easier te leven, ook zag als echt tips voor mijn éigen “aanstormende oudere jaren”! Haar boek is ook in dit opzicht een soort praktisch leerboek. Dus ook voor (nog) “niet-echte-gehandicapten”. Waarom dus niet ook een link, die voor “echte” gehandicapten en zij die dagelijks, -omdat ze ouder worden-, ook meer handicaps ondervinden, zeer praktische informatie verschaft. Klik op:          

http://www.zoevendemamma.nl/index.php/using-joomla/extensions/components/content-component/article-category-list/35-hulpmiddelen .

Het boek helpt ook en maakt ook duidelijk hoe moeilijk zo’n leven is, hoeveel strijd en power dat vraagt, maar ook hoe intens veel geluk er in geschapen kan worden. Ook al lijkt dat soms verloren en ook niet meer grijpbaar.

En waar las u ooit eerder zowel over een niet-gehandicapte moeder die haar gehandicapte kind groot brengt én over dat zélfde gehandicapte kind dat ook moeder wordt en die dan haar niet-gehandicapte zoon opvoedt?  Dat is pas echte troost voor ouders van gehandicapte kinderen. En ook een heldere demonstratie van Christine’s opvatting “ dat je moet uitvinden wat je nog wél kunt en dan dus veel verder kunt gaan dan alleen het accepteren van je handicap”!   

Ook onze tijd vraagt om een stevige herbezinning over de dingen waar het in essentie om gaat. Om na te denken over wat geluk in het leven precies is en wat er gevraagd wordt van elk mens zelf en van zijn medemensen om, -ondanks veel onvolkomenheden en “handicaps”-, dat geluk toch te verkrijgen en vast te houden.

Dus “wel en niet-gehandicapten” van onze wereld, lees in dit boek hoe u, ook met flinke beperkingen bij uzelf en om u heen, ook met heel wat “minder” dus, het geluk niet hoeft te missen of te beperken.

Christine moge dan met haar cerebrale parese tot een minderheid behoren, met haar levensvoorbeeld en haar vele tips, voorbeelden en opinies kan zij een grote meerderheid van mensen, enorm helpen. Met name ook in deze nieuwe tijden, waaraan we nog maar net zijn begonnen.

Wat mis je nou in dit boek, vroeg ik me af?

In deze 326 pagina’s die 52 hoofdstukken zonder titels vullen en die allemaal gewoon heten naar hun nummer in de rij…? In dit geheel dat eigenlijk ophangt aan wat “levenskapstokken” zoals:  Verzorgers, Ouders, Hulpmoeders, Moedertalen etc. Natuurlijk staat er ook een opdracht in en uiteraard aan haar zoon. En ook een dankwoord en een nawoord van grote helper Theo

Het is dus eenvoudig van structuur en opzet: pragmatiek telt en essenties zijn hier troef. Het geheel is zeer toegankelijk en leest zeer gemakkelijk in die ik-stijl. En het geeft voortdurend denkstof terwijl het de verbeelding uitdaagt..

Ik concludeerde dat dit boek ook een zeer goed filmscript is en dat je het ook zou kunnen “verdunnen” tot een ware handleiding voor gehandicapten, hun omgeving én hun verzorgers!

Dus denk ik dat dit boek een prachtige film zou kunnen opleveren voor gewone mensen, lotgenoten en hun naasten en verzorgers. Het is een boek vol hoop dat het verdient om ook in visuele vorm en met eigen geluid te worden gevat om niemand uit te sluiten en een breed publiek te bereiken. Dus dat is denk ik wat we nog missen… En natuurlijk ook het vervolg…

Mij rest nog te hopen dat de grote Europesebezuinigingsdrift die niemand onaangeraakt zal laten, de lotgenoten van Christine niet onrechtvaardig zwaar zal treffen. Nu moet ik ook uitspreken dat wij die, die dat kunnen, in gewenste mate moeten helpen. En niet terug vallen in de aloude vooroordelen. We moeten zeker niet vergeten dat wij, -selectief-, soms echt onmisbaar zijn om de Christine’s om ons heen te helpen bij het zelf vormgeven aan hun leven. Daarbij gaat vooral om het scheppen van condities en niet vooral om directe hulp.

     

Maar,

           de zon ziet, -en helaas regelmatig-, dat steden of zelfs landen niet voldoen aan de eigen wettelijke normen voor gehandicapten (m.n. toegankelijkheid). Marseille is ook nog zo’n stad waar nog te weinig voor gehandicapten is gedaan. Maar:  “er wordt aan gewerkt”, heet het…

En inderdaad, in de nieuwe fraaie gebouwen in Marseille is dat volop te zien; een hoopvol teken. Ook zien we hier vaak (sport)verenigingen activiteiten organiseren om gehandicapten te laten meegenieten. Waarbij het gaat van parachutespringen tot skiën. De Fransen zijn vaak en graag betrokken bij de problemen van de medemens; al is het veelal niet “echt structureel” en gebeurt het nogal bij vlagen. Maar dat lijkt de volksaard te zijn... 

MP2013 (Marseille-Provence 2013  = culturele Europese jaar 2013), heeft er in zijn programma in het algemeen goed op gelet, dat mensen met een gebrek ook kunnen meedoen en zich niet belemmerd voelen. In de vele oude, gerestaureerde gebouwen zijn vaak met veel inventiviteit liften etc. gemaakt, om etage’s easy te kunnen bereiken. Ook zie je veel rolbanen voor rolstoelen, bij de wat kleinere hoogteverschillen.

De medische technologie zal in toenemende mate van dienst kunnen  zijn, daarvan zijn al  langer vele voorbeelden bekend. Dus kan de wereld ook met behulp van techniek veel mooier en beter worden, voor hen met beperkingen. Maar het allerbelangrijkste blijft de strijd tegen het vooroordeel, de onwetendheid en de angst die er rond die “andere mens” nog steeds hangen. Hier moeten de mensen zélf hun best doen, wat niet zo gemakkelijk is, helaas.

De meest krachtige methode is zonder twijfel de aanpak die aan alle kanten uit het boek druipt: de mens met beperkingen die op onnavolgbare wijze zélf demonstreert  hoe het werkelijk zit. Die niets te veel was en is om te leren wáár het anders moet en hoe dat zou kunnen. Dit blijkt weer eens het meest effectief te zijn. Dat zal eenieder die het boek leest en alles wat er om heen gebeurt ontdekt, zeker ook concluderen.

Dus lees dit meeslepende boek en doe dat zo mogelijk ook lekker zittend in de zon. Immers dit boek heeft veel zonnigs en mikt ook op een zonniger leven en toekomst van mensen met een beperking.

We wensen u weer veel mooi weertje toe, waar u ook bent en met welk gebrek dan ook. De zon geeft haar warmte, is er gewoon voor allen en maakt geen onderscheid. En denk ook aan dat smashing motto van Christine: “Wat wél kan, is veel belangrijker dan wat niét kan!

Boek: ISBN 978-90-820453-0-7. Te koop via: http://www.pumbo.nl/boek/zoevendemamma.

En kijk vooral ook op www.zoevendemamma.nl

29 juni  2013

AANDEELHOUDERSMEETING 2013 VAN LE PROVENÇAL

LP is al een ouder bedrijf en ook al enkele jaren internationaal. Meegaan met je tijd is essentieel; zeker als LP over bijna alles publiceerde. Het was hoog tijd om de zaken eens stevig door te nemen in de meest

zonnige site van LP, dus in Marseille. Op zo’n 1200 km van het technisch- commerciële hart dat klopt in Spaubeek (Nederland). De betrokkenen ontmoeten elkaar hoog boven het Gare Saint Charles in het centrum

van Marseille, waar de Franse redactie huist met uitzicht op de Mare Nostrum en de stad. We maken u getuige van drie dagen aandeelhouders-acties, waarbij we niet schromen om u dat van alle kanten te laten

zien. Heel weinig business, nogal wat culinaire, idem voor de culturele en zeer zeker ook de amicale kanten. De beelden en de teksten zijn een collage van de bijdragen van elk van ons. Natuurlijk hopen we ook

dat u ons een keertje zult na-apen in Marseille en daarom geven we u ook zo veel details!

Begroeting, eerste strelingen der smaakpupillen en op

naar het hart van Marseille.

Vanuit de bus uit Aix, die aankomt op het Gare Routière Marseille, is het maar enkele passen tot op het LP-bijkantoor. Hollandse koffie met gateau maison (appeltaart met abrikozen)

wacht op ons, waarna we doorstoten naar het Marseillaanse apero. Vervolgens nemen we de voedzame salade met diverse poisonnerie tot ons, om er zeker van te zijn dat alles getuned staat op de

grootste havenstad van La Douce France. Een glaasje wit om de maag te assisteren is hierbij “incontournable…”.

Na enig uitbuiken nemen we de 20 meter lange stadsbus voor de deur, die ons zeer

geriefelijk naar de Boulevard du Littoral voert langs de zee. Onderweg kijken we naar de gebouwen van het nieuwe spannende Marseille die hier geconfronteerd worden met de Kathedraal “Le Grand Major”. Dit is

slechts een klein aanloopje naar de Mucem-opening van morgen. Daar zijn we morgen te gast, alvorens het “gemene volk” deze contreien bezoeken zal. Het korte kijkje uit de bus op Mucem en de Villa

Mediterranée maakt meteen veel indruk.

Onze bus rijdt een half rondje Vieux Port en we stappen uit voor de zeer verrassende Ombrière van 1000 m2. De idee van Lord Foster een horizontale

giga-spiegel op “hoge poten” weet ons aller waarneming drastisch te verwarren.

En zie, de snelle navette naar het zuiden met stranden van het Pointe Rouge wil net vanaf de

Ombrière vertrekken. Even later varen we dus, 3 noeuds snel, door de wateren van de Vieux Port. Aan de visuele schok bij het passeren van het eeuwen oude Fort Saint Jean, -dat nu tot één uniek museum

samensmolt met het gloednieuwe Mucem-, ontkomt niemand. Zelfs niet bij de zoveelste keer.

Onze navette Le Mistral draait richting, -met kunst versierde-  Digue du Large, en kiest even later het ruime

sop met zijn motoren op volle kracht… Voorplecht richting zuiden, Marseille aan bakboord en met het uitzicht op de ferry- en cruisboot havens aan stuurboord. Het is heerlijk fris en de zeewind geeft ons

dat heerlijke gevoel van een onbezorgde wereldreis van… 25 minuutjes. Onze aanlanding op Pointe Rouge, met zijn honderden zeil- en motorjachten is kort want we willen weer snel terug naar de Vieux Port.

Het vanuit zee naderen van stadscentrum en Vieux Port valt ons ten deel: deze tocht is steeds een aaneenrijging van fraaie plaatjes. Het binnenglijden van de Port met 4 knopen gaat ons eigenlijk veel te snel. We debarkeren en wandelen via de Quai de la Fraternité en de Quai du Port tot bij de oude Mairie en nemen een kijkje in het beroemde Paviljoen M. Dé etalage van het Culturele Europese jaar 2013. Het is niet te geloven dat dit

tijdelijke gebouw begin januari 2014 weer wordt gedemonteerd. Nu is het volgestapeld met “Marseille in al zijn vormen en verschijningen” uit zijn 2600 jarig bestaan. Met zijn podia en TV-radio-plekken en zijn

“specimen” van de diverse exposities in de stad. Hier is het dagelijks “voorproeven” van wat er in de stad zal “draaien”. Je kunt er uren lang Marseille-cultureel inademen en je plannen maken… Zo’n 1700 culturele

activiteiten zullen hier zijn “toegelicht” aan het einde van het culturele jaar 2013. Wat vermoeid zijgen we neer op een terrasje voor het Paviljoen…  De “pressions” zijn verfrissend en we hervinden onze luxebus die

ons weer via de Boulevard du Littoral dropt op Le Gare. De luie stoelen wachten ons 50 meter verder op 7-hoog…

We maken ons mentaal gereed voor het apero met pastis c.a. en gaan op naar de canard confit met puré en kaas. Dan banaan en kiwi’s ná… Rosé en rood passeren daarbij natuurlijk ook onze smaakpapillen.

Marseille en nog veel meer doet die avond van zich spreken… De drukke

dag herinnert ons niet te laat aan tijdige nachtrust. Die is zeker nodig om de culturele schok van de ochtend, de opening van het Mucem (uniek Museum voor de beschavingen rond de Mare Nostrum) te kunnen

pareren… De stilte van de nacht doet ons al snel dromen.

Petit déjeuner, het unieke MUCEM en een panorama-lunch in het Regard de Provençe

De zon is ruim aanwezig als de LP-crew zich hervindt bij een voedzaam ontbijt. Te zwaar voor de Fransen, net goed voor ons bataves. Want cultuur is best vermoeiend weten we. De roze-rode slangachtige bus

brengt ons tot bijna vóór het MUCEM, dat ons aankijkt van achter zijn glazen en spaghetti-style wanden. We zijn niet alleen en na een stevige veiligheidscheck staan we in de immense ontvangsthal met vele honderden anderen..  We worden beplakt met stickers en moeten nu kiezen… Uit: twee gebouwen die via een spectaculaire luchtbrug van 65 meter zijn verbonden (het gloednieuwe Mucem en het stokoude

Fort Saint-Jean), de zeer fraaie (oude en nieuwe) architectuur van de gebouwen, de diverse exposities, de Italiaanse tuin, de torens en de luchtbrug van 50 meter naar de stokoude kerk Saint Laurent en … tussen de dozijnen spectaculaire panorama’s.. We kiezen voor een tocht omhoog over de hangende trappen aan de buitenkant van het Mucem en lopen naar het immense dak van waar we over de luchtbrug naar de tuin en

het fort Saint Jean kunnen lopen. Terwijl je de trap oploopt weet je niet goed wat je moet doen: ín het gebouw kijken naar de expo’s in het museum kijken of door de spaghettiwand kijken naar de vele

panorama’s buiten… We doen maar van alles wat: zie de bijgevoegde plaatjes gemaakt door elk van ons. Omdat hier gisteren de franse president het Mucem officieel opende zijn er nog wat resten van dit hoge

bezoek, die niemand van ons aan de crisis herinneren… We blijven lang “op hoogte”: op het Mucem-dakterras, in de Italiaanse tuin in Fort Saint Jean met zijn torens, zijn sterrenrestaurant, zijn bibliotheek en zijn loopgangen voor de “wacht”. En overal zijn er die adembenemende uitzichten… Het heeft iets overweldigends dus pakken we elkaar af en toe vast en leggen dat ook vast in bitvorm en in miljoenen pixels..  De LP-crew is verrukt en

opgetogen: dit heeft wereldniveau… De globetrotters en de filosofen, ja ook de poëten en de francofielen: allen komen hier echt aan hun trekken…

De cultuur hongert een mens uit dus besluiten we

één van de expo’s van het Mucem nader te onderzoeken. We kiezen voor de “permanente” Galerie de la Mediterranée, die uiteraard de idee van het Mucem uitdraagt. We zien de zalen over de

mediterrane landbouw door de eeuwen heen, de expo over de monotheïstische religies (die hier allen werden geboren) en ook het deel over “de rechten van de mensen” (alles ook in historisch perspectief). Een selectie die indruk maakt en die doet nadenken.. Maar die ook doet lachen…

De beide tijdelijke expo’s: Bazar du genre (zeer actueel na de wet op het homohuwelijk in Frankrijk) en Le Noir

et le Bleu (historie in poëzie) moeten wachten op een volgende bezoek…

Onze reservering aan de overkant, on top of het “Musée Regard de Provence” (veel schilderijen over de Provence uit vele

eeuwen) daar in het restaurant wacht op ons… Na een kwartiertje zitten we aan onze tafel met mooi rood uit de Var en een superview op de overkant: op Mucem (incl. Fort Saint Jean), waar we net waren en ook op de trotse Villa Mediterranée. Hét spectaculaire architectonische hoogstandje uit staal (de helft van het staalgewicht van de Tour Eiffel…) en beton. Ook met zijn “Faux” van bijna 50 meter dus een etage die vrij hangt aan één poot….

De laatste zit half onder water (30 meter diep) en wordt door de zee wordt omspoeld…  Dit alles zien we morgen: maar het voorproefje is voor nu! Een topplek om te eten: inspirerend en cultureel ook

masserend…

De keuken hier weet hoe het hoort : de brochettes d’onglet zijn excellent en hun garnering met groene asperges en pleurottes doen waarlijk de rest. Hier kan een mens wonen en blijven

en als dit het voorportaal is voor “le paradis” (van welke religie dan ook) dan mag het ons morgen worden aangedaan… Enkele uren later lopen we naar buiten en nemen onze superbus naar huis… De vergissing in het lijnnummer valt laat op, maar wordt gelukkig bij het metrostation ontdekt… Dus duiken we nu onderaards op La Joliette in de metro. We beseffen dat we vandaag eigenlijk overal waren… in de luchten, op het

water, in de buik van deze herrezen stad en bijna zelfs in het paradijs…. Op de LP-site in Le trianum wacht op ons, na de apero, een groentenquiche gevuld met gezondheid met fruit als uitleiding… Alles met

zuidelijke mate overgoten met wit, rosé en rouge, naar keuze.

Na zo’n dag is je bedje ook een paradijs dus gaan we niet te laat onder de mediterrane wol… Want morgen is er weer een werkdag met weinig business, veel cultuur en weer mooie panorama’s.   

Op naar L’Estaque en het panorama van de Villa Mediterranée

Na een voedzaam ontbijt nemen we

gevieren voor de deur de metro naar de Vieux Port. Daar pikken we ons plekje in de al aanwezige wachtrij voor de overtocht met de Marilou die 40 minuten zal duren. Deze busboot naar L’Estaque (16^e

arrondissement) aan het noordelijke kustgedeelte van Marseille, is net als zijn zusterboot  zeer in trek. De overtocht van de Vieux Port naar dit oude vissersplaatsje toont ook “het grote” havenwerk: daar meren de

cruiseboten af, ook vele ferries en de vrachtschepen voor de kleinere containerhaven. L’Estaque was honderd jaar geleden een beroemde plek omdat vele schilders en poëten er verbleven om inspiratie op te doen en er te werken. Beroemde namen verbleven hier dus en ene Monticelli heeft hier daarom ook zijn fraaie eigen museum, hoog op de heuvel boven de zee.

Even later varen we langs de kust

parallel aan de Boulevard du Littoral. Nu zien we de skyline met de 150 meter hoge toren van de 3^e reder ter wereld (CMA-CMG), de grote havenhangars voor de ferries naar Afrika en veel bouwkranen. Die staan er

om  hier nog een drietal hoge torens en het enorme toeristische centrum “Les Terrasses du Port” bij te bouwen (van 0,5 miljard). In 2014 zal hier dus een nog spectaculairder Marseille gereed komen.

De zee is fris en niet te woelig en zon is er ook volop. Hoezo crisis? De kapitein is even afwezig als hij de hekgolf van de tegemoet-varende collegabootbus wat onhandig kruist… Die ene golf zorgt ervoor dat het

water over de voorplecht spoelt door de openingen op dekhoogte: we halen dus natte schoenen, benen en broeken.. Het gejoel doet de kapitein licht rood kleuren, want dit mag eigenlijk nú niet gebeuren. Gelukkig zijn

we al bij de haven… L’Estaque is al goed wakker en we zijgen neer op een bankje in het parkje naast de jachthaven, alwaar we onze schoenen en sokken met behulp van wat kranten en de warme zon laten

drogen. Natuurlijk gaat dit maritieme incident ook op de foto!

Na wat te zijn opgedroogd lopen we langs de drukke jachthaven met zijn vele restaurants, want ook daarvoor zijn we hier. Het is

intussen weer tijd voor apero en déjeuner geworden. De keuze is niet te moeilijk want we beschikken over goede tips. De rosé is er dan ook perfect en na gezellige kout en een dronk smullen we van een prima keuken. Dit

restaurant heeft geen enkele last van toeristische smaak-inflatie. We zitten vooral tussen de vele Fransen die hier dagelijks hun werk en hun lunch vinden; een garantie voor goede kwaliteit.

Voldaan lopen we weer naar de aanlegsteiger en vinden daar de San Antonio X die ons weer naar de Vieux Port brengt: deze keer zonder natte onderdanen. Op de voorplecht is het warm en gezellig vol, ook met

Amerikaanse cruisepassagiers die ons op hun boot wijzen. Het binnenvaren in de Vieux Port is als altijd indrukwekkend en we zien naast het Mucem de blanke C-vormige Villa Mediterranée al uit steken.

Dat is nu onze bestemming, we willen het zeer bijzondere moderne gebouw met zijn fraaie panorama’s, vooral  van uit de z.g. “faux” niet missen. Na afmeren wandelen we een half rondje Vieux Port en lopen daarbij ook de nieuwe

waterroute om het Fort Saint Jean heen. Dan nog even stappen tussen het fort, Mucem en Villa. De Mare Nostrum blijft aan onze linkerzijde klotsen. Voor de Villa M. staat een wachtrij, want deze Villa is pas enkele dagen geleden voor

publiek open gegaan. De belangstelling is enorm en met reden.

Na ongeduldig wachten stappen we met zo’n 20 anderen binnen en ontmoeten onze gidsende dame die ons in rap Frans de eerste kennis over deze

Villa, eigendom van de regio PACA, bijbrengt. Door de grote glaswand zien we hoe de Villa wordt weerspiegeld in de glaspartijen van het MUCEM. Dat ook “zijn concurrent” is, want dat is het éérste staatsmuseum in Frankrijk buiten Parijs! We dalen nu af naar de diepten van meer dan 30 meter onder de zeespiegel. Via twee trappen waarvan een zeer breed, monumentale en spiraliserend is. Ze voeren ons langs  de nog in opbouw zijnde expositie naar het fraaie amfitheater. Voor conferenties, films en theater. We zijn in de onderzeese poot van “de grote C” die vol zit met cirkelvormige lijnen.

Dan wordt het, na veel uitleg, tijd om weer tot boven de zeespiegel te gaan; in de hal nemen we dus de hoge roltrap naar de hoge horizontale poot van dezelfde C (de C is die van Civilisation overigens; het centrale thema hier). Even later staan we in de punt van de C, in het Belvedère op 30 meter hoogte en zien een prachtig panorama. Van de Kathedraal Le Grand Major (en de er achter liggende stad) kijken we over de Boulevard du Littoral. Dus over het nieuwe havenbeeld van het tweede centrum van Marseille. Bezoekers vallen hier altijd even stil en raken ook wat onder de indruk. Wat angstig lopen ze over de grote ramen in de vloer die ons naar beneden in de grote natte diepte doen kijken… Boven ons zijn er ramen die de blauwe lucht tonen. De sensatie bij dit “boven het water en in de lucht hangen” komt ook over ons. De sluiters klikken en u ziet ook daarvan de resultaten.

We zijn moe maar voldaan en begeven ons naar de halte waar onze rode-roze megabus ons oppikt om een kwartiertje later Le Trianum te bereiken, waar we vermoeid neerzijgen. Het was me het dagje wél! Marseille geeft veel, maar neemt ook zijn deel. Uitrustend arriveren we bij ons apero met pastis en een wijntje. Waarna we ons bezig houden met kippenpasteitjes met rijst en  met wat glaasjes rood. Zo vullen we de verbruikte calorieën weer rap aan.

Deze laatste dag was een waardig sluitstuk van het indrukwekkende programma van onze aandeelhoudersbijeenkomst. Die toont dat LP vele kanten heeft: business, cultuur en het culinaire combineert deze equipe moeiteloos. De aandeelhouders gaan tevreden te bed terwijl de aandelen rustig doorstijgen..

De volgende dag nemen we afscheid in de ochtend: de Marseillanen blijven en de andere aandeelhouders wenden de steven naar Aix-en-Provençe om hun vakantietocht voort te zetten.

Op deze manier haalt LP met gemak zijn 50-jarige jubileum en dat belooft dus nog meer fraaie aandeelhoudersmeetings…

Epiloog

U weet nu een beetje hoe het er bij LP in de top aan toe gaat…  In deze moderne tijden van Facebook en Twitter moesten ook wij u een blik in ons doen en laten gunnen. We eindigen met enkele persoonlijke gedachten.

Wat valt hier nou, als technical editor en webmaster, nog aan toe te voegen? Leon was meer dan volledig in zijn verslag. Hooguit mijn persoonlijke indrukken kon hij niet beschrijven. Daarom laat ik die nu maar op u los.

Marseille, we kenden de stad al sinds ons eerste bezoek in januari vorig jaar, is een stad die je overrompelt met z’n energie en schoonheid. Die laatste kunt u ook letterlijk nemen want er is duchtig gepoetst en gerestaureerd en gebouwd om klaar te zijn als Culturele Hoofdstad 2013 van Europa. Van de Villa Mediterranée en het MUCEM zagen we de karkassen midden op een enorme bouwwerf. Nu stonden beide schoonheden te stralen in het water en aan een fraai aangelegd en beboomt plein. Leon denkt bij het zien van de wanden van het MUCEM aan spaghetti, ik daarentegen moet telkens weer aan kant denken. Ik laat het aan uw eigen fantasie over wat u er van vindt bij het bekijken van onze foto’s.

De eerste boottocht naar de Pointe Rouge voerde ons via Le Vieux Port naar open zee. Tijdens het eerste stuk waren we getuige van de zeer uitgebreide beveiliging van de omgeving t.g.v. het bezoek van President Hollande. Gendarmerie te water in snelle rubberboten, gewapende militairen op de toren van het fort, een marineschip pal voor het Mucem en in de stad raceten macho agenten te motor met gillende sirenes. Indrukwekkend kan ik u vertellen. Wat verder buitengaats was van deze herrie geen sprake meer en genoten we van golven, wind en zon.

Ik laat verder de beelden spreken, die doen dat beter dan ik.

Rest mij alleen nog Mieke en Leon nogmaals te danken voor hun gastvrijheid en alle verwennerijen. En als laatste u aan te raden om zelf naar het zuiden te reizen en Marseille met al haar fraais te ondergaan. En dat lukt u nooit helemaal in drie dagen!

“Wat werken wordt pas echt leuk als het niet meer hoeft”.

Dat moet eigenlijk best overtuigend klinken uit mond van aandeelhouders die al bijna 18 jaar van hun pensioen mogen genieten. Maar die niet graag bleven stilzitten. U kent nu een paar stukjes van de receptuur…

“Elkaar vinden in een creatief en productief verband, dat door vriendschap wordt gesmeerd, doet veel genoegen”.

In een geschakeerd geheel van “een beetje werken”, van culinair en cultureel genieten, waarin elk zijn aandeel telt, is het goed langzaam te vergrijzen.  Moge dat ons nog lang vergunt zijn.

Maar,

           Niets zou zo aangenaam hebben gekund zonder de bijdrage van de zon. Die in ons “aandeelhoudersverband” best een essentiële rol speelde. De helft van ons ging al lang geleden van het  francofiele over naar “Frans residentschap”. Daarbij ontkiemde ook “de oude LP”. De andere helft is al zeker even lang groot liefhebber van het franse en bezocht ook ontelbare keren La Douce France. We zijn dus gevieren echte “sunseekers”. Na onze toevallige ontmoeting, waaruit samenwerking en vriendschap ontsproten  zagen we elkaar regelmatig: en natuurlijk ook vaak in de warme mediterrane zon.

De zon speelt ook een rol in de inhoud van LP in al zijn vormen. Theo zorgde voor meer licht en beeld in LP en weet daarbij de zon aan zijn zijde en Leon put waar maar mogelijk ook bij de zon voor zijn teksten. Marina en Mieke houden het geheel op vele manieren gaande. Hun uitstekende zorgen, hun adviezen en ook hun matigende invloed doen het geheel “zonnig en warm” blijven draaien.

We hopen u met deze speciale blog, die werd geboren uit een Marseillaans avontuur, ook wat zonnigs te hebben verschaft in deze soms wat tragische tijden.

Wij allen wensen u waar u ook moogt vertoeven weer veel zon toe. En hopen u wat inspiratie te hebben verschaft voor een uitstapje naar het franse en waarom niet ook naar de havenstad Marseille. Die in veel opzichten de hoop verschaft die een Icarus kan geven die herrijst en naar de zon vliegt na vele moeilijke jaren.

Marina, Mieke, Theo en Leon de Marseille , 

15 juni 2013.