Ik zit in Cafe Printemps en vraag een pastis, maar dat kan niet zegt de barkeeper: ik zag al dat hij een moslim kon zijn..
Dan maar een jus d'orange er liggen sinaasappels en ik zie bij toeval dat er JAFFA op staat.. Ik pak er een, toon de tekst aan de barman en vraag: "Weet je waar Jaffa ligt? Dat is bij Tel Aviv toch"?
Hij is nu duidelijk "out of words"...
Op vandaag is weer alles religie, zelfs bij het vragen van een jus-je!
Leon de Marsilho, juli 2020_
woensdag 24 juni 2020
zaterdag 20 juni 2020
HAARSCHERP RIJDEN…
Wij wonen dichtbij de aansluiting op de autoweg A7 en daar
is het op spitsmomenten best ook amusant! Men rijdt nu op de millimeter m en
dat twee rijen dik en er wordt ook van rij gewisseld. Ik sta te wachten bij de
zebra-oversteekplaats met enkele anderen..
De autospiegels suizen rakelings aan ons voorbij en dat
gaat de dame naast me (die ergens een beker koffie bemachtigde) zo dadelijk
merken. Een busje nadert en… hup weg is de koffie! Dat wil zeggen de beker ligt
als stadsvuil op het asfalt van de rijweg..
De dame is verontwaardigd over het incident en kan mijn
lachje niet waarderen. Maar eigenlijk had ze geluk, want ze is niet gewond aan
haar hand!
Voor ik nog wat kan zeggen is ze al weg gelopen en ze is nu
een beetje wijzer over de dagelijkse risico’s in deze razende stad in de
ochtendspits..
Leon de Marsilho, juli 2020
UIT DE LIMBURGER IN 2012..
Dat is even geleden, maar toen stonden wij in De Limburger in de rubriek De Horizon in 2012! Met foto vanaf ons terras in Marseille met bloemenbak die hier een "jardinière" heet. De zee is er op te zien, want we wonen op 7 hoog en dat heeft voordelen.. Dit ging zo omdat de toenmalige Hoofdredacteur van De Limburger (Telegraafconcern toen) ons huis in Nuth kocht, van waar je uitkeek op een Limburgse heuvel met echte koeien die er graasden..
Het verhaal vertelt hoe wij hier terecht kwamen na eerst wat jaren in het dorpje Mormoiron aan de zuidelijke voet van de Mont Ventoux. Daar waren we jaren met onze vakanties en dus kochten we er een akker waarop we konden bouwen. Dat deed ik met dikke hulp van een Luxemburgse buurman die ik had geholpen met zijn huis te bouwen. Voor hem was dat een peulen schilletje van 28 dagen ruwbouw..
We noemden het "Le Brilhas" en dat betekent uit het plaatselijke Provencaals vertaald:
Plekje in de zon ("qui brille") en "has" betekent "plek, locatie" Wij waren toen 50 en 53 jaar en besloten (mede door mijn ziekte) even "te eclipseren naar de zon"..
Later waren we nog avontuurlijker en verkochten het Franse huis en vertrokken naar "het gevaarlijke Marseille". Zoals vaak was dat "gevaarlijke" onzin die stamde uit de tijd van ene Adolf Hitler, voor wie Marseille de zondigste niet-arische plek ter wereld was. Toen de Duitse bezetter hier vertrok blies die dus ook "het echte oude Marseille bij Le Panier" in enkele weken op: en men liet er geen stofje van liggen: helemaal verdwenen!.
"Zo is het gekomen", en we wonen er nog, terwijl we bezig zijn om terug te keren naar "la Vieille Patrie". Voor hen die het willen nadoen: voor een kleine 3 ton kunt u onze fraaie plek overnemen.
Haast u want er zijn vele kapers op de kust en die wonen natuurlijk … in Corsica! Ter info: we raakten hier enkel een camera kwijt, omdat ik die (in geopende tas) op mijn rug droeg.. Ik rende achter de dief aan en schreeuwde "au voleur", maar ik maakte geen schijn van kans bij die sprint..
Als u in Brussel in de TGV stapt bent u in 5,5 uur (!) op Saint Charles het grote station op 150 meter van onze voordeur.. Dus u kunt het zelfs inzetten als uw "weekend-woning"..
Leon de Marsilho, juli 2020
Het verhaal vertelt hoe wij hier terecht kwamen na eerst wat jaren in het dorpje Mormoiron aan de zuidelijke voet van de Mont Ventoux. Daar waren we jaren met onze vakanties en dus kochten we er een akker waarop we konden bouwen. Dat deed ik met dikke hulp van een Luxemburgse buurman die ik had geholpen met zijn huis te bouwen. Voor hem was dat een peulen schilletje van 28 dagen ruwbouw..
We noemden het "Le Brilhas" en dat betekent uit het plaatselijke Provencaals vertaald:
Plekje in de zon ("qui brille") en "has" betekent "plek, locatie" Wij waren toen 50 en 53 jaar en besloten (mede door mijn ziekte) even "te eclipseren naar de zon"..
Later waren we nog avontuurlijker en verkochten het Franse huis en vertrokken naar "het gevaarlijke Marseille". Zoals vaak was dat "gevaarlijke" onzin die stamde uit de tijd van ene Adolf Hitler, voor wie Marseille de zondigste niet-arische plek ter wereld was. Toen de Duitse bezetter hier vertrok blies die dus ook "het echte oude Marseille bij Le Panier" in enkele weken op: en men liet er geen stofje van liggen: helemaal verdwenen!.
"Zo is het gekomen", en we wonen er nog, terwijl we bezig zijn om terug te keren naar "la Vieille Patrie". Voor hen die het willen nadoen: voor een kleine 3 ton kunt u onze fraaie plek overnemen.
Haast u want er zijn vele kapers op de kust en die wonen natuurlijk … in Corsica! Ter info: we raakten hier enkel een camera kwijt, omdat ik die (in geopende tas) op mijn rug droeg.. Ik rende achter de dief aan en schreeuwde "au voleur", maar ik maakte geen schijn van kans bij die sprint..
Als u in Brussel in de TGV stapt bent u in 5,5 uur (!) op Saint Charles het grote station op 150 meter van onze voordeur.. Dus u kunt het zelfs inzetten als uw "weekend-woning"..
Leon de Marsilho, juli 2020
MARSEILLE BLIJFT VERRASSEN!
Ik kom terug van mijn ochtendronde en zag vele die naar hun werk gingen: en sommigen waren er al. Want ook al mag dat niet, enkele bedelen hier om hun dagelijks brood te verzamelen.
Waarschijnlijk hebben ze geen andere keuze in een land met een wankele economie en een hoge werkeloosheid. Daarbij komt dat ze zonder diploma etc. zijn... Ik geef af en toe een munt, want je moet hun niet elke dag "verkeerd stimuleren"..
Ook ligt er altijd wel iemand ergens, die het na de blikjes pils verder niet staande af kon. De lege blikjes liggen in de rondte..
Marseille is een verzamelplaats van arme donders, omdat het hier goed slapen is in de open lucht met die ene deken: Parijs c.s. zijn veel frisser.
Het blijft mogelijk, maar de meeste zien er niet naar uit ze op de beurs verkeerd speculeerden. Een groot deel is afkomstig uit een nog warmer land in het zuiden. Waar een bedelaar niet veel mag verwachten, ook al is een aalmoes geven een plicht als je moslim bent.
Met de ouderen onder hen, voel ik een diep medelijden. Want ik weet dat de meesten geen pensioen konden opbouwen en van AOW hebben ze nog nooit gehoord.
U weet dat ik een verwoed bewonderaar ben van Spinoza, de Nederlandse immigrant uit Portugal uit de 17e eeuw. Hij maakte veel slechte dingen mee, vooral omdat hij niet geloofde in het bestaan van een God en dan was je als jood in zijn dagen bepaald niet populair.
"Tel uw zegeningen", zei hij altijd en hij vond die steeds, ook toen hij een herem (= banvloek) tegen zich hoorde uitspreken. Dat was een echte: de tekst daarvan was in een woord afschuwelijk.
Want daarin werden allen opgeroepen om hem totaal te negeren, zo hoorde dat in die dagen als je met een "atheïst" te doen had.
Hij werd ondanks alles "de filosoof van de blijdschap" en ging vrolijk door het leven. Het spinozisme bestuderen is een must voor iedereen, die angst heeft voor de dag van morgen.
Want hij wist dat "ook morgen voor hem" een blijde dag zou zijn. Bent u niet zo optimistisch over wat er komt, dan is over hem lezen een uitstekend advies! Natuurlijk durf ik wat ik nu schrijf niet tegen die bedelaars te zeggen..
Leon de Marsilho, juni 2020
Waarschijnlijk hebben ze geen andere keuze in een land met een wankele economie en een hoge werkeloosheid. Daarbij komt dat ze zonder diploma etc. zijn... Ik geef af en toe een munt, want je moet hun niet elke dag "verkeerd stimuleren"..
Ook ligt er altijd wel iemand ergens, die het na de blikjes pils verder niet staande af kon. De lege blikjes liggen in de rondte..
Marseille is een verzamelplaats van arme donders, omdat het hier goed slapen is in de open lucht met die ene deken: Parijs c.s. zijn veel frisser.
Het blijft mogelijk, maar de meeste zien er niet naar uit ze op de beurs verkeerd speculeerden. Een groot deel is afkomstig uit een nog warmer land in het zuiden. Waar een bedelaar niet veel mag verwachten, ook al is een aalmoes geven een plicht als je moslim bent.
Met de ouderen onder hen, voel ik een diep medelijden. Want ik weet dat de meesten geen pensioen konden opbouwen en van AOW hebben ze nog nooit gehoord.
U weet dat ik een verwoed bewonderaar ben van Spinoza, de Nederlandse immigrant uit Portugal uit de 17e eeuw. Hij maakte veel slechte dingen mee, vooral omdat hij niet geloofde in het bestaan van een God en dan was je als jood in zijn dagen bepaald niet populair.
"Tel uw zegeningen", zei hij altijd en hij vond die steeds, ook toen hij een herem (= banvloek) tegen zich hoorde uitspreken. Dat was een echte: de tekst daarvan was in een woord afschuwelijk.
Want daarin werden allen opgeroepen om hem totaal te negeren, zo hoorde dat in die dagen als je met een "atheïst" te doen had.
Hij werd ondanks alles "de filosoof van de blijdschap" en ging vrolijk door het leven. Het spinozisme bestuderen is een must voor iedereen, die angst heeft voor de dag van morgen.
Want hij wist dat "ook morgen voor hem" een blijde dag zou zijn. Bent u niet zo optimistisch over wat er komt, dan is over hem lezen een uitstekend advies! Natuurlijk durf ik wat ik nu schrijf niet tegen die bedelaars te zeggen..
Leon de Marsilho, juni 2020
zaterdag 13 juni 2020
LUISTER NAAR DE FADO EN DE SAUDADE!
Kent u ook de weemoed en het heimwee, en weet u niet dat die je fors kunnen aangrijpen?
Wel dan moet u de liederen van ene Amalia Rodriguez en ene Branco beluisteren: die kunnen uw ogen doen tranen. Het mooie is dat als ik, (omdat ik wat bedroefd werd), naar een van hen luister, al snel in balans kom.
Ik ging ooit richting Portugal en reisde met de camper via Salamanca naar noordelijk Portugal: de Esterel geheten. Het is daar nogal bergachtig en ik was niet geheel in vorm in die tijd.
Zo moest ik me even laten onderzoeken in een ziekenhuis in Coimbra, waar een Engels sprekende interniste (zij kwam uit Angola) mij gerust stelde. Het was wijs van haar om me aan te raden naar huis terug te gaan en daar mijn dokter te raadplegen.
Eigenwijs als ik ben reed ik in te korte tijd naar Nuth terug. Zo begon een lange zwerftocht door medische landschappen, die veel gevolgen had. Ik kreeg evenwichtsproblemen en kon mijn werk als consultant niet meer lang volhouden. Onderzoeken leverde wel duidelijke, zorgelijke symptomen op maar men vond geen exacte oorzaken. De medische wetenschap is nog geen kunde maar meer "een kunst"..
We besloten om "de natuur" alle kansen te geven voor een verbetering en verkochten in enkele maanden echt alles wat we hadden. En reden op de bonne-fooi (fooi komt van foie = geloof) naar de Provence. Ik was 53 en Mieke 50 en dat bleek (en nu nog in Marseille) een wijs besluit.
Natuurlijk werd er uiteindelijk een duidelijke en te bewijzen diagnose gesteld: na 7 jaren. Het had ook een naam: ik had een afwijking aan "de baroreceptoren" die in je aderen zitten op keelhoogte.
Dus het bleek inderdaad "tussen de oren" te zitten, maar niet zoals de artsen het bedoelden!
Zo deed de natuur het echte en reddende werk! Het probleem verdween en we begonnen in de Provence een geheel nieuw leven. Zo kwamen we uiteindelijk ook in Marseille terecht..
Wat de moraal van dit gebeuren is, bleek niet eenduidig. Maar zeker is dat die riskante zwaai leidde naar een betere periode. En nu, op enkele dagen voor mijn 78e verjaardag, zeggen we beiden: het is prima in orde gekomen..
De fado en de saudade kunnen wonderen doen, ze hebben nog steeds een genezende werking. En ze zijn in staat je weer "thuis" te brengen. "Home is were the heart is", en wat die plek kan zijn blijkt een verrassing!
Want ze wijzigt tijdens de jaren en nu begrijp ik beter waarom. Gelukkig wisten diverse artsen niet wat "baro-receptoren zijn en waar die zitten bij de mens".
Dat was mijn geluk! Anders was het mogelijk verkeerd met ons afgelopen??
Leon de Marsilho, juni 2020 Marseille
Wel dan moet u de liederen van ene Amalia Rodriguez en ene Branco beluisteren: die kunnen uw ogen doen tranen. Het mooie is dat als ik, (omdat ik wat bedroefd werd), naar een van hen luister, al snel in balans kom.
Ik ging ooit richting Portugal en reisde met de camper via Salamanca naar noordelijk Portugal: de Esterel geheten. Het is daar nogal bergachtig en ik was niet geheel in vorm in die tijd.
Zo moest ik me even laten onderzoeken in een ziekenhuis in Coimbra, waar een Engels sprekende interniste (zij kwam uit Angola) mij gerust stelde. Het was wijs van haar om me aan te raden naar huis terug te gaan en daar mijn dokter te raadplegen.
Eigenwijs als ik ben reed ik in te korte tijd naar Nuth terug. Zo begon een lange zwerftocht door medische landschappen, die veel gevolgen had. Ik kreeg evenwichtsproblemen en kon mijn werk als consultant niet meer lang volhouden. Onderzoeken leverde wel duidelijke, zorgelijke symptomen op maar men vond geen exacte oorzaken. De medische wetenschap is nog geen kunde maar meer "een kunst"..
We besloten om "de natuur" alle kansen te geven voor een verbetering en verkochten in enkele maanden echt alles wat we hadden. En reden op de bonne-fooi (fooi komt van foie = geloof) naar de Provence. Ik was 53 en Mieke 50 en dat bleek (en nu nog in Marseille) een wijs besluit.
Natuurlijk werd er uiteindelijk een duidelijke en te bewijzen diagnose gesteld: na 7 jaren. Het had ook een naam: ik had een afwijking aan "de baroreceptoren" die in je aderen zitten op keelhoogte.
Dus het bleek inderdaad "tussen de oren" te zitten, maar niet zoals de artsen het bedoelden!
Zo deed de natuur het echte en reddende werk! Het probleem verdween en we begonnen in de Provence een geheel nieuw leven. Zo kwamen we uiteindelijk ook in Marseille terecht..
Wat de moraal van dit gebeuren is, bleek niet eenduidig. Maar zeker is dat die riskante zwaai leidde naar een betere periode. En nu, op enkele dagen voor mijn 78e verjaardag, zeggen we beiden: het is prima in orde gekomen..
De fado en de saudade kunnen wonderen doen, ze hebben nog steeds een genezende werking. En ze zijn in staat je weer "thuis" te brengen. "Home is were the heart is", en wat die plek kan zijn blijkt een verrassing!
Want ze wijzigt tijdens de jaren en nu begrijp ik beter waarom. Gelukkig wisten diverse artsen niet wat "baro-receptoren zijn en waar die zitten bij de mens".
Dat was mijn geluk! Anders was het mogelijk verkeerd met ons afgelopen??
Leon de Marsilho, juni 2020 Marseille
vrijdag 12 juni 2020
WAT KOMT ER NA DAT LINKE VIRUS?
Het leven is levensgevaarlijk, zegt men, want je gaat er ooit aan dood!
Wij ouderen weten dat de dood gaat komen en het belangrijkste is "hoe zorg je dat de levenskwaliteit, zo goed mogelijk blijft?". Dat wordt uiteindelijk het laatste gevecht tegen "magere Hein met de zeis"...
Ik wil u wel verklappen wat ik deed om zo lang mogelijk leuk "op de been te blijven"! Dat is natuurlijk "blijven bewegen" en dus ga ik per dag zo'n drie keer de stad in voor een rondje. Want ik wil niet "vastlopen"...
Nou lopen er in een grote stad altijd wel een paar mensen die het niet zo goed gaat en die daardoor "wat lastig gedrag" vertonen. Ik ken er enkele van die mij elke keer willen aanspreken... Daar begin ik liever niet aan en dus doe ik "of ik hen niet heb gehoord", maar ik zeg altijd wel vriendelijk "Bonjour Monsieur"... Dat werkt goed al is het geen bevredigende oplossing..
Het corona-virus was voor een oudere boven de 70 jaar best link, dagelijks stierven er eerst duizenden aan en later elke 24 uur honderden. Maar dit virus (een levend wezentje), kon enkel overleven, daar waar het wat vochtig was en niet te warm. Dat is in Marseille in juni niet meer het geval, dus het verdween en enkel in het noord-oosten (m.n. in de Elzas) bleef het hangen.
Zo komt het dat we half juni, weer konden denken over een terrasje pikken in de Vieux Port, waar we met bus en metro makkelijk kunnen komen. Lopen kan ook maar heen EN terug te voet, dat is wat tè sportief intussen.
Omdat we nog niet "te dicht op vele andere" wilden zitten in een kleine ruimte, kozen we voor de stadsbus. Je ziet wat er in zit bij het instappen en je kunt altijd uitstappen als de bus te vol loopt onderweg.
Dat plan was uitvoerbaar en werkte goed. En buiten de spits reizen is voor gepensioneerden geen groot probleem. Tot onze schrik riep Macron op om "het begin en het einde van de werktijd wat te spreiden".. Maar dat werd niet echt uitgevoerd zoals hij wilde..
Kortom we overleefden de "virus-crisis" en hopen nu dat er geen ander gevaar opduikt! U ziet het, "een redelijk gezond oud mens wil graag verder genieten van zijn mooie leven".
Liefst 4 stevige pensioenkortingen (elke 7%) door Nederland (toch goed voor ca 35% lagere koopkracht hier) en waar onze Franse vrienden niets begrepen, kregen ons dus nog niet klein.
Onze uitleg dat "Nederland liever niet de jongeren liet betalen voor de toch al verwende ouderen" werd door onze Franse omgeving met grote verbazing aangehoord. Maar ja in dit land met torenhoge staatsschulden is (nog) niet iedereen er van overtuigd dat "het terugbetalen daarvan een echt probleem kon worden".
Nu de recessie hier vol toeslaat, begint men in te zien, dat het zo niet verder zal kunnen gaan.
"Alors enfants de la patrie le jour de gloire est arrivé" is een tekstregel uit de Marseillaise, het Franse Volkslied. Helaas blijkt die nu niet meer te gelden. Het IMF en de ECB beginnen te pruttelen... En het weer verhogen van de belastingen is bij dalende koopkracht ook geen alternatief..
Leon de Marsilho, juni 2020
Wij ouderen weten dat de dood gaat komen en het belangrijkste is "hoe zorg je dat de levenskwaliteit, zo goed mogelijk blijft?". Dat wordt uiteindelijk het laatste gevecht tegen "magere Hein met de zeis"...
Ik wil u wel verklappen wat ik deed om zo lang mogelijk leuk "op de been te blijven"! Dat is natuurlijk "blijven bewegen" en dus ga ik per dag zo'n drie keer de stad in voor een rondje. Want ik wil niet "vastlopen"...
Nou lopen er in een grote stad altijd wel een paar mensen die het niet zo goed gaat en die daardoor "wat lastig gedrag" vertonen. Ik ken er enkele van die mij elke keer willen aanspreken... Daar begin ik liever niet aan en dus doe ik "of ik hen niet heb gehoord", maar ik zeg altijd wel vriendelijk "Bonjour Monsieur"... Dat werkt goed al is het geen bevredigende oplossing..
Het corona-virus was voor een oudere boven de 70 jaar best link, dagelijks stierven er eerst duizenden aan en later elke 24 uur honderden. Maar dit virus (een levend wezentje), kon enkel overleven, daar waar het wat vochtig was en niet te warm. Dat is in Marseille in juni niet meer het geval, dus het verdween en enkel in het noord-oosten (m.n. in de Elzas) bleef het hangen.
Zo komt het dat we half juni, weer konden denken over een terrasje pikken in de Vieux Port, waar we met bus en metro makkelijk kunnen komen. Lopen kan ook maar heen EN terug te voet, dat is wat tè sportief intussen.
Omdat we nog niet "te dicht op vele andere" wilden zitten in een kleine ruimte, kozen we voor de stadsbus. Je ziet wat er in zit bij het instappen en je kunt altijd uitstappen als de bus te vol loopt onderweg.
Dat plan was uitvoerbaar en werkte goed. En buiten de spits reizen is voor gepensioneerden geen groot probleem. Tot onze schrik riep Macron op om "het begin en het einde van de werktijd wat te spreiden".. Maar dat werd niet echt uitgevoerd zoals hij wilde..
Kortom we overleefden de "virus-crisis" en hopen nu dat er geen ander gevaar opduikt! U ziet het, "een redelijk gezond oud mens wil graag verder genieten van zijn mooie leven".
Liefst 4 stevige pensioenkortingen (elke 7%) door Nederland (toch goed voor ca 35% lagere koopkracht hier) en waar onze Franse vrienden niets begrepen, kregen ons dus nog niet klein.
Onze uitleg dat "Nederland liever niet de jongeren liet betalen voor de toch al verwende ouderen" werd door onze Franse omgeving met grote verbazing aangehoord. Maar ja in dit land met torenhoge staatsschulden is (nog) niet iedereen er van overtuigd dat "het terugbetalen daarvan een echt probleem kon worden".
Nu de recessie hier vol toeslaat, begint men in te zien, dat het zo niet verder zal kunnen gaan.
"Alors enfants de la patrie le jour de gloire est arrivé" is een tekstregel uit de Marseillaise, het Franse Volkslied. Helaas blijkt die nu niet meer te gelden. Het IMF en de ECB beginnen te pruttelen... En het weer verhogen van de belastingen is bij dalende koopkracht ook geen alternatief..
Leon de Marsilho, juni 2020
DIE OER-SAAIE ZOMER VAN 2020....
Ga ik die blog nog schrijven dit jaar? Gaan we ons vervelen na al die opwinding in de wereld tot die zomer op gang was gekomen? Dat bedacht ik toen op de Franse TV het bericht verscheen: HET CORON-VIRUS IS GEHEEL ONDER CONTROLE...
Stel het je voor: Alles onder controle en zelfs een Trump werd een ouwe saaie man! Moeten we het verder maar bekijken met een niet zo flitsende president als Macron, de wat afstandelijk koele kikker die Mark Rutte is en hopen dat Wilders en/of Baudet eens echt leuk en als echte opponenten de kachel aanmaken..
Waar moet ik dan in godsnaam mijn voeding vinden om wat leuks te verbloggen? Snappen die hotemetoten niet dat wij bloggeurs nogal van HUN saaiheid lijden?
Allez jongens en meisjes< doe weer eens wat geks, laat merken dat je fit en wakker bent en geef die "hoge pieten" er eens van langs!
Ik reken op jullie en als er weer niks gebeurt verdom ik het om belasting te betalen!
Ich habe Fertig!
Leon de Marsilho, juni 2020t
Stel het je voor: Alles onder controle en zelfs een Trump werd een ouwe saaie man! Moeten we het verder maar bekijken met een niet zo flitsende president als Macron, de wat afstandelijk koele kikker die Mark Rutte is en hopen dat Wilders en/of Baudet eens echt leuk en als echte opponenten de kachel aanmaken..
Waar moet ik dan in godsnaam mijn voeding vinden om wat leuks te verbloggen? Snappen die hotemetoten niet dat wij bloggeurs nogal van HUN saaiheid lijden?
Allez jongens en meisjes< doe weer eens wat geks, laat merken dat je fit en wakker bent en geef die "hoge pieten" er eens van langs!
Ik reken op jullie en als er weer niks gebeurt verdom ik het om belasting te betalen!
Ich habe Fertig!
Leon de Marsilho, juni 2020t
Abonneren op:
Posts (Atom)