WAAR KOMT DE BLANKE MENS VANDAAN?

  Zaterdag 8 juni 2019 waren weer "gelen" op straat, o.a. in Montpellier en Parijs: 10.000 in totaal waarvan 1000 in Parijs. Er kwam weer trammelant van: 4 agenten en 4 gelen moesten naar de dokter...
  Wat is er in die ontevreden, Franse (vooral) blanke mensen gevaren? Wat ze beogen is vaak onduidelijk, behalve dat ze meer "pouvoir d'achat" willen. Maar dat wil toch iedereen: een hoog salaris en bijna geen belastingen en sociale bijdragen? 
  Vroeger moest je dan meer kennis verwerven, harder en/of langer werken en carrière maken. Is die blanke mens in een diepe crisis weggezakt? Kan hij zijn dominante positie niet meer waar maken? Kortom: wat mankeert de blanke mens?
   Wij mensen komen alle uit Oost-Afrika zegt men. Dus onze Europese voorouders hadden Afrikaans bloed. Na vele jaren werden we "blank".

  In Marseille loop je tussen weinig "echt blanken": ik schat ze rond de 25%. Ligging en historie van deze oude stad maakten "zuiver blank" tot een minderheid en dat tot op vandaag. 

  Voor ik verder ga, behoor ik u in te lichten over mijn afkomst: ben ik (voor zover ik kan weten) een echte "onversneden" blanke? Mijn grootvader komt van een oude familie uit Houthem (L) en om hem heen leek het allemaal nogal blank. Maar mijn grootmoeder van vaders kant, heette Pisters en zij had iets "mediterraans": licht getint en golfjes in het haar. Antoon, de jongste broer van mijn vader zag er ook nogal "mediterraan" uit: bij de eerste zonnestralen was hij bruin, terwijl hij een kantoorbaan had. Een achterneef, -Pie Pisters uit Stein-, had dezelfde kenmerken.
   Hier in Marseille wonen meerdere Pfistero's, die Portugees van afkomst zijn (Pfistero duidt op een bakkersachtergrond). De geschiedenis vertelt, dat de zeer katholieke koningin Isabella van Spanje (en Portugal) rond 1500 alle joden wegstuurde. Daarvan gingen vele naar Frankrijk en naar het tolerante Nederland: vaak naar Amsterdam. Als dit juist is dan is de kans dat "dat blanke van mij" mogelijk ook is aangetast. Dat is één...
  Vele eeuwen waren blanken niet zo blank, want vele werden als slaven ver- en gekocht. "Slaven" komt uit het latijn van "slavus" en ooit dacht men dan aan Vikingen, Noord-Europa of aan de "barbaren uit N-Afrika". Dublin en Venetië waren ooit dé grote slavenmarkten, waar veel geld omging.  En in 1825 noemt de Duitser Blumenbach de blanken: "Kaukasiërs" .
  Er komt een moment dat de blanken de belangrijkste groep zijn geworden. Tacitus sprak al over het verschil van "puur blank en "vervuild blank", dat hij "niet-Duits" noemde. "Wijzen" gaan dan op zoek naar een (blank) ideaal type: een ras dat niet vervuild werd.  Gustave de Beaumont  heeft het over raciale spanningen in Amerika in de roman: "Marie of de slavernij in de Verenigde Staten". Daarin stond: "Slechts een druppeltje "zwart" is genoeg om niet meer blank te zijn". De yankee's definiëren daarna de blanke en sluiten daarbij de slaven uit hun zuiden ervan uit: die kwamen met de VOC uit Afrika! 
  Lang niet alle Amerikanen kwamen met de Mayflower naar de VS, er kwamen daarna horden Ieren, Italianen, Slaven en joden bij. De Ierse Kelten komen daar "naast de zwarten" te staan:  want beiden zijn "katholieken" en die waren verdacht bij de religieuze vluchtelingen (protestanten) in de VS. Priesters werden er vervolgd en er ontstonden rellen tegen "de Ierse Katholieken".
   Er ontstaat een soort "teutomanie" want daar komt voor de Anglo-Saksen het ware ras vandaan: mensen uit de Alpen en Meridionale vond men bastaards. De mooie, zuivere blonden begonnen te verdwijnen..      
  Denk ook aan Hitler en zijn Neurenburger Rassenwetten, de "nazi-schedelmetingen" en die "echte Ariërs". In de VS zien we het "lynchen = mensen ophangen zonder proces" opkomen..  Slaven en Italianen komen op een lijn te staan met de Sioux-indianen, joden en chinezen.
   Dan komt het Anticommunisme van McArthy en de jacht op anarchisten.  De arme, blanke  wordt de "gedegenereerde blanke", de alcoholist en de crimineel. Tot in 1960 werden er in de VS gedwongen sterilisaties uitgevoerd bij gehandicapten (fysiek en mentaal).
  Denk ook aan de Ku Klux Klan, die strijdt tegen katholieken, joden en zwarten (Katolics-Kikes and Koloreds).  In 1920 heeft deze groep 5 miljoen leden en men demonstreert nog in Washington in die witte gewaden met puntmutsen...  De superblanken (supremacisten en catastrofisten) zijn er van overgebleven.
   Na het nazisme en WO II komt er verandering. Kennedy en Johnson pakken het racisme aan, maar pas met Obama lijkt het voorbij. Maar, zie nu weer Trump..
   In de VS ontwierp men 126 officiële etnisch-raciale groepen (met 63 rassen) en daarmee was iedereen "Amerikaan èn gelijk, want ingedeeld". Maar de tijden van Malcolm X toonden de diep gewortelde racistische trekken die bleven.
   Uit de VS kwam vaak goeds en later ook slechtere zaken. Fransen vragen zich nu zelfs af of hun "beroemde laïcité" 'nog wel echt werkt. Die blijkt die er beter bij te staan dan het "republikeinse universalisme".
    Europa moet nog wennen aan de veranderde opstelling die "onze compagnon in het westelijke verbond" steeds vaker toont. Andere tijden komen er aan en de Afrikaanse stroom uit het zuiden groeit rap. Dus zal het nu echt anders worden..!

Leon de Marsilho, juli 2019

EVEN EEN "RONDJE BUURT" DOEN

   Oude botten moeten regelmatig, rustig bewegen, anders loopt het mechaniek vast. Daarom én om "wat mensjes te kijken", loop ik dagelijks wat rondjes en ik mijd de toeristenterrasjes. Bij de fraaie Porte d'Aix zijn "echte buurterrasjes voor buurtgenoten", waar de voertaal Arabisch is, maar frans kan ook. 
   Hier is de koffie 1,50 en iedereen wil wel praten: een stad als Marseille zit vol met mensen zonder werk. Dat is al bijna een eeuw zo én... in heel Frankrijk. Zo raak ik aangesloten bij "het leven zonder betaald werk", wat ik zelf ook al 20 jaar als pensionado doe.
    Men hoort snel dat je geen Franse wortels heb en dus vraagt men, waar je vandaan komt. Les Pays-Bas zijn vaak onbekend, dus zeg ik dat ik dichtbij Brussel werd geboren (Beek is immers een uurtje rijden van deze fraaie stad). Maastricht is bekend door de euro, maar dat is hier ook geen groot gespreksonderwerp. Als dat wel lukt, hoor je steevast dat "alles duurder werd door die euro", wat natuurlijk na tientallen jaren inflatie nonsens is.
     De meeste denken dat Nederland weinig immigranten kent, tenzij men uit Marokko komt. Dan weet men van de "integratieproblemen" van deze groep in Nederland. Dat Nederland al bijna 10%  met "immigranten is gevuld" verbaast hier iedereen. De wereld blijft dus "klein" en we
weten best veel van elkaar.
   Tegenwoordig is 1/3 van de mensheid "onderweg", waarbij de reisrichting vooral "Zuid-Noord" is. Want Europa wordt grijs en krimpt en moet het hebben van "jongere immigranten" want het aantal onvervulbare vacatures stijgt snel in Europa. Zij moeten onze oude dag mee betalen en onze zorg bevolken! Ook al wil "blondy Geert uit Venlo" , met een Indische moeder en een Hongaarse ega, ons anders doen geloven.
   Straks is Europa nog 400 miljoen groot en staat in Noord-Afrika de teller op enkele miljarden. Dus, "hoezo stop met die immigratie", wat ook de cultuur-romanticus Baudet uit Leiden ons aanraadt. Hij ziet onze cultuur ten onder gaan en schijnt niet te (willen) weten "dat blank al jaren wordt aangevuld" met vele kleuren. Als jezelf Baudet heet moet je beter weten: hij is uiteraard van Franse, vluchtende ouders, die ooit als protestanten het tolerante Nederland moesten opzoeken. En dus zelf , nota bene, het bewijs van een "geslaagde integratie", al lijkt hij soms wereldvreemd.
    Een grappige conclusie valt te trekken: Wilders en Baudet zijn minstens halve buitenlanders net als ik dat hier ben. Als je in Limburg geboren bent en de historie van dit woelige stukje Nederland kent, dan weet je dat die regio ook een grote omelet is. "Speetjens" zal wel van "zoon van Speet" komen, (een "speet" (= spade) was vroeger een moerassig stuk land) en mij ega heet Hahn heet naar een Duitse haan. Het plaatsje Hahn ligt net over de Duitse grens.
     Kijk ook even mee in "mijn directe familie": zoon Daniël is geboren in Eindhoven en verhuisde bijna even vaak als zijn vader (+25 keer). Dochter Su Yun werd vanuit Zuid Korea geadopteerd en had daar een amerikaanse vader. De beide kleinkinderen hebben Nederlandse en Indische grootouders en hun omi en opa zijn al jaren in Frankrijk..
    Dus praat mij niet over "het gevaarlijke van immigratie en het bijbehorende cultuurverlies"! Ik voelde me altijd al een soort van "multi-culti" . TH-studenten uit Limburg werden in de zestiger jaren spottend "limbo's" genoemd: wij waren toen al "geen echte Hollanders"!

    Conclusie: als je 77 jaar geleden in Limburg bent geboren en 16 jaar daarna "emigreerde", eerst naar  "Holland" en later naar Frankrijk, ben je al 60 jaar "immigrant en emigrant"!
    Dit moet deels de verklaring zijn, waarom ik me vaak "als een soort zigeuner" voelde. Die overal snel thuis was, maar nergens echt thuis hoorde..

   Zo ziet u maar weer: ooit kom je er echt achter wie je bent en wat je wortels echt zijn.
Goed dus dat Europa er is en hopelijk gaat dat opkomende, enge nationalisme dit mooie idee niet verpesten!

Leon de Marsilho, juni 2019

    
  

MILJOENEN JAREN VECHTEN TEGEN DE NATUUR

   Ja, de natuur is mooi maar ook.. gevaarlijk voor ons aardbewoners! Die moeten vechten om haar de baas te blijven..
   Ook al is onze levensverwachting sinds 1918 met liefst 30 jaar verbeterd, tot nu gemiddeld 71 jaren. Dat kwam vooral door: brillen, zeep, verwarming, vaccins, medicamenten en toiletten.  Zo beheersten we kanker, TBC,  AIDS, hepatitus, tetanus etc. .  Ooit deed de zwarte pest een op de drie Europeanen sterven in korte tijd: 1720 was een vreselijk rampjaar in Marseille.
   Voor de moderne landbouw kwam stierven er 2000 fransen per jaar rond 1900 aan de honger. De spaanse griep kilde er 50 miljoen rond 1918! Mazelen waren de oorzaak van  6 miljoen doden per jaar en dan waren er nog polio en TBC.
   Nu neemt de ecologie de vroegere plek in van de religies.  Na de Verlichting met zijn ratio,  kennistoename en vooruitgang, zien we in de 21e eeuw weer wantrouwen groeien tegen de wetenschappelijke vooruitgang. De mensheid voelt zich weer schuldig aan misbruiken van de natuur en ziet een nieuwe apocalyps komen. 
  De ecologie kreeg anti-humanistische trekjes  en werd wat totalitair van karakter: Stop met de groei want de mens vernietigt de aarde! Er zijn al bewegingen die de mens tot vrijwillige sterilisatie aanzetten en we nog meer "rampologen" komen. 
   Enkel de technologie kan ons redden en voorkomen dat we weer terecht komen in hongersnoden. Wij zijn de baas van de natuur en dat moeten we tonen. Maar niet door terug te verlangen naar de Middeleeuwen. Groeivermindering uit naam van ideologie en religie is een verwende reactie van blasé geworden Europeanen. Besef dat onze voorouders, daar al 1000 jaar geleden mee begonnen..
(Bronnen: mede artikel van Laurent Alexandre).

Leon de Marsilho, juni 2019

.

DUTTEN, IN WARME ZUIDELIJKE NACHTEN

DUTTEN, IN WARME ZUIDELIJKE NACHTEN.

   De zomer nadert, dus stijgt het aantal “clandestiene slapers”. De beschutting van een gebouw voldoet dan en een deken is niet echt vereist. Als de deur van een appartementengebouw of openbaar gebouw niet is gesloten (door defect of omdat die open moet blijven), wordt het binnen al gauw een "een spaanse herberg”.

   Het betreft meestal mannen van alle leeftijden, die op de gekste plekken slapen, waarbij wat alcohol natuurlijk de kieskeurigheid vermindert. Een vrouw is zelden lang zonder slaapplekje kennelijk: de natuur doet overal zijn werk..

   Elke rijke moderne samenleving heeft zijn “drop-outs” en in Frankrijk is de werkeloosheid in geen 75 jaar onder de 8% geweest. Economen beweren dat dit komt omdat het land te weinig exporteert en dat veroorzaakt een tekort aan banen… Daarom heeft Duitsland maar ca 4% werkelozen: men  exporteert veel vooral auto's en machines (voor der Machinenbau)...

   Een nare bijkomstigheid van “wild-slapen” is dat deze personen niet ver zoeken naar een plekje om hun behoeften te doen. Dus die zien (of ruiken) bewoners niet zelden in hun trappenhuizen.

   Natuurlijk doen wij af en toe enige moeite wild-slapen bij ons te ontmoedigen. We hangen een pamfletje op  in de hal, waarop we waarschuwen dat men zal worden verwijderd. Maar dat echt uitvoeren is in de praktijk niet simpel. En wie is er nu trots op het wegsturen van SDF’s (Sans Demeure Fixe)?

    In een grote stad ontwikkelt zich bij elke bewoner een “zekere hardheid”, want we zien dagelijks tientallen mensen overal buiten liggen. Die bij het opengaan van openbare gebouwen (als stations) meteen alle rustbanken inpikken om helemaal uit te slapen.

    Wij stadsbewoners krijgen op den duur “eelt op onze ziel” , dat is op den duur onvermijdelijk.

     Onze schoonmakers, - die vroeg aan het werk gaan-, zijn de eersten die moeten besluiten om iemand maar te laten liggen, ook al mogen ze dat van hun bazen niet doen. En natuurlijk leidt hier "de politie bellen om een wild-slaper weg te komen jagen" tot een ultra-kort telefoongesprekje en gebeurt er verder niets..  

   Op enkele plaatsen in de stad wordt s'morgens door "Associations" (Sociale Verenigingen) gratis brood uitgedeeld aan tientallen arme donders die geduldig op hun beurt wachten. Elke keer als ik het zie doet me dat "bij de les blijven"... Je beseft je grote voorrechten.. 

     Gedrag van mensen en “normen en waarden” lijken in het warme seizoen te worden aangepast. Dat zijn restanten van de westerse christelijke beschaving, die we allen hoog achten.

    Wij gingen met jonge buren op vakantie bij hun families in Marokko. Zij leerden ons "buiten op het dak slapen". Daartoe waren daar natuurlijk bedden geplaatst. Zo lag je tussen de familie onder de frissere sterrenhemel: best een apart en mooi gevoel. Op een woestijnreis met 4x4-auto's sliepen we op de autodaken, waar de slangen niet gauw komen..  Het ontwaken in zo'n auto-kamp in de prille morgen, bleef ons bij: dat was echt samen reizen!  

     Als ik in de morgen in Marseille een baguet-je ga halen, neem ik er soms nog een mee en leg dat naast zo’n wildslaper. Er wordt beweerd Marseille buurten kent die zo “hun eigen,vaste wildslapers opliepen”..

  “Andere Völker, andere Sitten” , luidt een gezegde. Soms voel ik dat aan den lijve: je moet hier je tolerantie verruimen..

   Dus, raakt u ooit “zonder dak boven uw hoofd”, ga dan s’nachts onder zeil bij ons in de buurt. En als u dan s’morgens een verse baguet ruikt, dan was ik mogelijk uw weldoener.

Leon de Marsilho, juni 2019   

 

 

 

IK LEEF AL 72 JAAR (= 75 -3) IN VREDE!

Leo Tolstoï was voor vele dé kenner van het thema "Oorlog en Vrede"; hij leefde voor WOII.
In juni 2019 stonden de media bol van de herdenking van de landingen in Normandië, bedoeld om Hitler en co definitief te verjagen. Bij mijn geboorte in 1942 in Beek (L) liepen op straat Duitse soldaten en de patriottische zonen van onze overburen bestalen de Duitse bezetters, op hun bescheiden manier.
   Dat werd heel anders toen hun vader, -een notabele, directeur van de Fruit-coöperatie-, direct na de bevrijding werd opgepakt. Hij had (natuurlijk!) ook fruit verkocht aan de bezetter, wand iedereen moest verder leven. Hij werd na enige tijd losgelaten en stierf kort daarna: men zei.. van de schande.. Ik kan nu zijn open kist nog zien: het was de eerste dode mens die ik zag.
   Zo begon voor mij die 3/4 eeuw vrede, die ik nu in Frankrijk nog kan beleven. Ondanks een woeste Trump, een wraakzuchtige Poetin en een opdringerige Xi uit China. Poetin werd door niemand uitgenodigd bij de herdenkingen.. geen goed teken?
    Nederland ging bevrijder Soekarno in 1948 met "politionele acties" te lijf. De oudste zoon van de Beekse overburen (Gus Pijpers) werd als een held feestelijk onthaald, toen hij gebruind door Indische zon, door een militaire auto werd thuisgebracht, na afloop van die acties.
   Mijn vader vertelde me later dat hij in Indië vreselijke dingen had meegemaakt. Veel later klapte er iemand, -die daar ook "diende"-, daarover uit de school tegen journalisten. De Nederlandse politiek stond op de kop: waren wij Hollanders ook bezig geweest met oorlogsdaden? Want er zouden kampongs in brand zijn gezet, waarbij ieder die vluchtte werd doodgeschoten.
    Op een dag pakte mijn vader uit "zijn steeds zorgvuldig afgesloten kast" een fotoboek. Daarin stonden door Amerikanen gemaakte opnamen over de bevrijding van de Duitse concentratiekampen. Ik zag dat hij er zelf misselijk bij werd en hij stopte snel. Helaas is van dit alles niets teruggevonden nadat mijn hertrouwde vader was gestorven.
    Deze herinneringen komen op bij de viering van 75 jaar vrede in 2019. Nu besef ik dat mijn ouders in een vreselijke tijd leefden. En dat onze grootouders de jaren van wereldoorlog I én II mee maakten.  
   Zij leefden een leven vol oorlog. Nu pas besef ik echt, dat ik leefde in de 75-jaren zonder oorlog in Europa. Al weet ik ook van de anti-communistische oorlogen in Korea, waar ook Nederlandse vrijwilligers bij meevochten..
   Velen denken dat deze lange tijd van vrede wel eens snel voorbij kan blijken. Dus is de kans er nog op om nog een oorlog, - ook in Europa-, te gaan beleven (?).
    Laten we dus herdenken en ook genieten, van de vredige tijden waarin mijn generatie al zo lang leeft. Ik hoop dat mijn (klein)kinderen (50-ers en 20-ers) een hele eeuw van vrede gaan meemaken. Maar over nog 25 jaren vanaf nu, voorspellingen doen lijkt me een hachelijke zaak.  

Leon de Marsilho, juni 2019
   

WEEMOED BIJ HET OUDER WORDEN

Weemoed heeft te maken met "gevoelens van pijn bij een afscheid" , omdat iets moois voorbij gaat en mogelijk voor altijd. Immers, hoe ouder je wordt, hoe groter de kans is dat je iets voor het laatst meemaakt..  Gelukkig weet niemand precies hoe lang hij op de aardkloot zal vertoeven..

    Gelukkig is het leven ook vermoeiend: dat voelen we steeds vaker. Bij het opstaan een beetje en bij dat verlangen naar een zalig middagdutje al wat meer.

    Als je leven vooral plezierig verliep, strijden gevoelens van dankbaarheid met die van
weemoedigheid. Aan elk leven komt een einde, terwijl "hét leven eeuwig doorgaat".

   Tot een meteoriet de aarde raakt... Weet dan dat de aarde ontstond, omdat de maan door een meteoriet werd geraakt en zo een nieuwe planeet werd!

   Nogal wat mensen willen de ruimte in: weg naar een nieuwe wereld. Jef Bezos verkoopt al kaartjes voor een ruimtereis, die over enkele jaren gaat plaatsvinden.

   Omdat niemand nog zijn dood kon vermijden, -al zijn er serieuze pogingen gaande om eeuwig te kunnen leven, als was het maar "dat we onze geest levend zullen kunnen houden" nadat het stoffelijke omhulsel het opgaf-, is "eeuwig leven dé grote uitdaging gebleven ".  Vooral bij enkele rijken die dit tot hun droom maakten: zij willen "de schepper een lesje leren of moet je zeggen "diens lesje stelen"?

   Als je de route van de eeuwige ontdekkende mens beziet, weet je dat in elk van ons een Columbus schuilt. Nu we dat de "hele aarde bekend is", -behalve de diepste diepten van de oceanen-, richten we de blik naar dat oneindige heelal. dat geen grens zou bezitten..

   "Iets zonder grens", is voor ons onbestaanbaar, onnatuurlijk. Dus zal die weemoed over "dat alles bekend is en niets ons nog kan verrassen" niet lang duren.

   Want onze grootmoed is sterker dan de weemoed... Dat typeert de mens, die weet dat de natuur eeuwig was en dat ook zal blijven..

   Wie veel schrijft vergroot de kans dat er iets van hem blijft! 
In het menselijk erfgoed zit iéts van elke mens die ooit bestond. Want het menselijke stof voedt de bomen en mensen eten hun fruit en vruchten.
  Dus: u bent voorlopig niet echt van mij verlost!

Leon de Marsilho, juli 2019

MOOIS EN WAT MEER, OVER MORMOIRON

MOOIS EN NOG MEER OVER MORMOIRON..

Een “Mor” is “een heuvel” in het keltisch en het oude centrum van Mormoiron is inderdaad gebouwd op twee heuvels: mor mor dus.  We ontdekten dit dorp op een tochtje van Isle-sur-la-Sorgue naar Bedoin, waar we kennissen gingen opzoeken.  Als je de laatste bocht neemt als je richting noorden (Mont Ventoux) wegrijdt, zie je in die bocht een oprit naar een oud veld met wijnstruiken: Muscat d’Hambourg, zoete tafeldruiven dus. Op die oprit prijkte een knullig bordje waarop stond: à Vendre en een telefoonnummer.  Dat belde ik en ik sprak met een Jean-Pierre die een interessante prijs vroeg.

   Zo werden we eigenaar van een wijnveldje van ca 50 bij 50 meter met fraai uitzicht op de zuid-hellingen van de Mont Ventoux: die in de winter ook een witte sneeuwmuts toont. Bij de notaris bleek dat het wijnveld toebehoorde aan een oude dame: Jean-Pierre was slechts de pachter: maar de notaris (ook burgemeester in Mormoiron) regelde alles feilloos met de oude dame, Jean-Pierre en ons.. Een eerste lesje in beter opletten kregen we er gratis bij..

   We bouwden er een huis met twee “quatre-pente-daken”, wat we Le Brilhas noemden. Een “brilhas” is in de oude spraak, “een hoger gelegen open plek beschenen door de zon”: "has" staat voor plek en "briller", doet de zon hier bijna steeds.  Met een luxemburgse sterke (jonge) vriend bouwde ik er de ruwbouw voor een fraai bungalow-achtig huis, dat ik in 5 jaar afbouwde.

    Toen de heft klaar was gingen we er wonen en bouwden het zo af. Met mijn Defender en aanhanger haalde ik alle bouwmateriaal en mijn bouwmaatje en de buren gaven ons goede raad. We lieten de helft van de wijnstruiken staan en zetten huis met zwembad op de vrije plek. Op de hoge talud achter stonden jonge olijfbomen, die waren ontloken op dikke voeten van olijfbomen van honderden jaren oud. Die waren in de 50-er jaren tijdens een lentenacht met vorst bevroren.

    Met goed advies produceerden we later best wat olijven, die we via de coöperatie omzetten in enkele flessen “eigen olijfolie”. Zo werden we een beetje olijf- en wijn-boeren. De franse buren zagen alles goedkeurend gebeuren… Zo hoor je te integreren.

    Le Brilhas heeft nu een goede belgische eigenaar, die het nog verfraaide en hij en zijn familie komen er vaak vakantie houden. Met hun en de buren zijn we bevriend tot op vandaag en de belgen organiseerden in “ons huis” een fraaie afscheidsparty toen we naar Marseille vertrokken: dat noem je stijlvol leven!

   Buren Michel en Francoise en kids woonden iets noordelijker op 250 meter afstand: eenvoudige aardige mensen en zij was wethouder. En “Madame Asperge”: want Mormoiron is de “hoofdstad van de groene asperges”! Hij was ex-marineduiker en kende Marseille ook goed. Samen met Michel ging ik voor het eerst naar de rade van Marseille en hij dook daar naar seafood: stekelige boursins die hij rauw op at.. Zeer gezond wist hij..

   Zoon Jan deed al ons grondwerk met zijn “engines”  en nog veel meer bij de bouw. We waren zo snel weer ergens thuis. De plek was een gelukkige en we ontvingen er vele vrienden en familie: uit het dorp en diverse noordelijke landen..

   We komen er nog want de buren bleven goede vrienden. Met Guy en Erica (zwitserse van afkomst)  gaan we nog steeds op pad, ook in Marseille en omgeving. Want Guy ging hier op school toen zijn ouders pied-noir waren in frans Algerije.

   Mormoiron bleef een mooi plekje en leerde ons over de franse cultuur. In de locale bieb hoorde ik dorpse dames praten over “een nederlandse mevrouw die zo goed kon koken”! Want dat lieten we veel dorpsgenoten proeven op de feestjes die we organiseerden. Je integreert het best door wat van jezelf te geven en te laten zien..

   Met onze twee katten, de moeder  Hidde en haar brutale dochter Depke, deed ik in de veranda mijn middagdutje waarbij ze beide bij me sliepen: onder elk oksel een. Heerlijke tijden..

  Depke bleef achter in dit dorp: ze was bevriend met buurman Claude die haar adopteerde. Hidde ging mee naar Marseille: maar ze was te oud en kon niet wennen aan een stads-appartement. Ze stierf in Marseille nadat ze ziek werd: de dierenarts deed haar vredig inslapen bij ons in Marseille..

   Mormoiron blijft een mooie plek uit ons leven: wij verhuisden samen ruim 20 keer. Alles opgeteld, Nederland en Frankrijk samen. Onze kleinkinderen kwamen vaak op bezoek en we speelden veel en slim verstoppertje. Ik moet er nu nog mee lachen..

   Ik hoop dat er wat as, van wat overblijft na mijn crematie, in Mormoiron wordt verstrooid. Naast wat strooisel in de Rade van Marseille. Waar we veel op voeren met diverse boten.
   Hoe dan ook: we hadden (en hebben nog), een happy life.

Leon de Mormoiron et de Marsilho, mei 2019