KWALITEITSINFO MOET GEWOON BETAALD WORDEN!

Een vergelijking met een echt wereldmagazine is natuurlijk knap brutaal als je enkel LP-er bent. Maar té bescheiden zijn remt het leren af. Dus komt hierna niet een vergelijking maar neem ik wat de hoofdredacteur zegt enkel als “leidraad voor mijn betoogje”. Dus u mag niet lachen maar enkel glimlachen..

Opinies van een goeroe moet je nooit in de wind slaan.

Als de hoofdredacteur van The Economist,-het zeer liberale en wat agressieve en ook riskant opererende, internationale blad-, zich uitspreekt over de ontwikkelingen in “krantenland” dan moet je even goede opletten. Zeker als ooit een lezer van LP, -een echte grappenmaker-, LP vergeleek met deze prestigieuze Economist.

Natuurlijk ook een beetje, omdat Theo en ik LP en de blog trouw en geheel gratis naar uw PC sturen; als u zelf maar even “klikt”. Verder ook, -en het is echt waar-, omdat wij geen cent krijgen uit reclame-inkomsten of anderszins! Daar zijn we dus nog niet uit…

Een beetje geschiedenis rond Le Provencal.

LP bestaat nu bijna 10 jaar, editie 100 wordt binnenkort

bereikt. De blogsite is er sinds bijna 2 jaar. LP begon als een dun maandkrantje met nieuws en verhalen, van een expat in de Provençe, voor vrienden; dus alles ging over Frankrijk. Langzaam liep het uit de hand en werd LP een maandkrant van soms meer dan 50 pagina’s die over “de hele wereld en nog meer” ging. Zo’n 220 mensen kregen LP via mail

toegezonden tot Theo aanhaakte, de site www.le-provencal.nl ontstond en ook blog.  Daarmee werd wekelijks over een thema geblogt en kwam ook het Franse nieuws wekelijks op de blog. De site ging naar ruim  1000 bezoeken per maand nu. Zo’n twee jaar geleden

begon de radiozender L1, in Nederlands Limburg, regelmatig interviews te maken met “hun correspondent in Marseille” die Theo prompt ook op de site zet.

Alles gaat in het Nederlands en er zijn lezers in een achttal landen.

Hoe werkt het bij LP.  

Theo doet alle editing, doet daarbij alles wat de foto’s betreft en ook alle techniek (incl. de server in Nederland). En Leon

De Server in Nederland

zorgt voor de teksten. Elke week gaat de blogtekst naar Nederland, wordt door Theo opgemaakt en geïllustreerd en op het net gezet; idem elke vier/vijf weken ook met het maandblad  LP. Leon “wekt” alle bekende lezers met een mailtje als de blog er is, LP uitkwam en als er werd geïnterviewd op L1. Dat “houdt ons aardig van de straat” zeggen wij vaker tegen elkaar. 

Wat de bronnen betreft: de media in al hun vormen worden voortdurend geraadpleegd voor zover iemand dat kan (zie ook de bronnenopsomming in LP). Dus wat u leest komt, zoals bijna in elk medium,  “van anderen in het nieuwsvak”. Natuurlijk is er ook de eigen waarneming en gedachtewereld; Frankrijk, Provence en Marseille zijn daarin

d'r Joep - Kerkrade

belangrijk. Trouwe vriend Toon P. in Nederland leest veel en stuurt trouw, wekelijks zijn selectie “kwaliteitsnieuws” naar Marseille. De satelliet voorziet ook in alle TV en radionieuws van Nederland: zo wordt hier het vaderland in de peiling gehouden. Daarbij komen de vele telefonische en mailcontacten in diverse landen.

U weet het: “Voor niets gaat enkel de zon op” en ziehier wat er aan deze hobbie wordt gespendeerd. In tijd en geld en wat gelardeerd met wat gegevens van The Economist.   

Abonnementen kosten jaarlijks iets meer dan 100 euro ( vier Franse magazines), mijn Alcazar bibliotheek-abonnement kost 23 euro, de satellietkaart (voor een paar dozijn internationale nieuwszenders plus Nederland), doet 80 euro en het Franse luister/kijkgeld is ca 125 euro. En er zijn ook kosten voor blog, server etc. Met nog wat andere losse bladen en kranten stoppen gaat er dus zoiets van 350 euro per jaar om bij het verkrijgen van de info om LP en de blogs te vullen en aan technische middelen. De boeken en andere bronnen vergeet ik dan maar even…

Dus is de kostprijs van uw wekelijkse LP-voeding en blogs ,-zonder de zweetdruppels van uw redacteuren te tellen-,belopen dus ongeveer 1 euro per dag. De PC’s en die internetverbinding, die server en nog wat abonnementsgeld, dat er ook aan te pas komt, laten we even voor wat het is. Want het is ook best een lollige hobby.

Het houdt mij zeker 5 uren per dag van de straat, -lezen en schrijven samen-, schat ik. Dus lijkt het voor mij op “een halve baan” en Theo doet er wekelijks ook nogal wat uren bij!  Op jaarbasis dus meer dan 2000 manuren… omdat wij, gepensioneerd zijn en zelden echt vakantie nemen… (beter gezegd: wij ZIJN vakantie!).

Zouden we u per bezoek op de site en blog 1 euro vragen, dan kostte u dat jaarlijks ca 50 euro en zaten we op nu een omzetje van zo’n ruim 12.000 euro per jaar…  Zonder onze pensioenen betekent het, dat uw redactie, zonder andere inkomsten, dus naar de bijstand zou moeten…

The Economist, het blad van John Micklethwaith,  vraagt voor de papieren versie 130 dollar (ca 100 euro) per jaar en voor papieren en electronische samen  160 dollar (ca 120 euro). Dus ten opzichte van The Economist zijn wij met 50 euro (ca 60 dollar) een koopje!  Wat u van de rest (= de inhoudelijke etc. kwaliteit) van deze vermetele vergelijking vindt zal ik u , wijselijk, maar in het midden laten… Want The Economist is een toko met een miljoenenoplage en tienduizenden mensen aan het werk en een advertentiepage kost een klein fortuin bijgevolg.

De nieuwe technologieën en medialand

LP was er enkel dank zij het internet al begon het, -nu bijna 18 jaar geleden-,  met wat stukjes tekst die met de post werden verzonden. Steeds meer mensen kregen internet en via “mond-op-mond reclame” groeide het lezersbestand, waarmee ook veel mailcontact was. Er waren een tijd lang ook enkele columnisten actief, wat ook polemieken kon opleveren. Nu vindt u nog af en toe een persoonlijk stukje van lezer Nicole uit België. Kortom LP was er zonder internet niet geweest. Het bleef ook een “pure tekstkrant” omdat het

opnemen van foto’s etc. de ene MB die de krant “dik” was dan zo opjagen in de vele MB’s en dat was lang zeer bezwaarlijk vanwege restricties bij lezers óf wat hun PC betreft óf beperkingen bij hun provider. Verder ontbrak de gewenste technische kow-how tot Theo verscheen met server en site en LP , en later ook de blog, op de server terecht kwamen. En de lezers, met of zonder “wekelijks wekmailtje”, naar de

site surften en hun leesvoer daar raadpleegden. Na enige tijd werden er dus ook foto’s, video’s en audio’s toegevoegd, dat was voor de editor een kleinigheidje. Enkel daardoor is LP dus “nog goed bij de tijd gebleven”.

       

Men was bij The Economist best  bang dat met de opkomst van het internet een blad met een week-frekwentie het zou gaan verliezen. In een dagblad wordt er echter, meestal, snel rondgekeken en veel aan “koppen lezen” gedaan. Een weekblad wordt meestal veel “contemplatiever” gelezen. Ook omdat het belangrijk van “dagelijks en vulgair” scheidt. Het weekblad behoort een filter te zijn en ook een hiërarchie aan te brengen. Hierin is Internet geen gevaar en zeker niet voor een weekblad van het type Economist.

Zie ook de New York Times die nu weer geld verdiend ,-ondanks een terugval in publicity-, vanwege zijn te betalen internet-site. Lezers willen dus best betalen voor goede artikelen! Dat maakt een serieuze journalist dus eindelijk weer tot een nieuwe optimist!

Door de I-Pad kun je via internet overal ter wereld en zonder enige transporttijd iedereen en overal bedienen. De kleine omvang van de oplage op een verre plek maakt nu niet meer uit. Amerikaanse tijdschriften krijg je zo al voor 20 dollars per jaar overal ter wereld. Het zeer goede nogal gespecialiseerde Congressional Quarterly Roll Call dat ook nogal wat mensen in Europa interesseert,  kunnen die nu (via internet) tegen een zeer acceptabele prijs geleverd krijgen. Waar men ook is.

Toch moet de journalistieke wereld goed blijven opletten, zegt John M. . Alles verandert en erg snel ook. Dat hebben diverse Amerikaanse bladen tot hun schade en schande ook ontdekt. Pas nu komen er een aantal, - door drastisch te veranderen-,  weer boven op.

John M. gelooft dus niet dat zijn blad zal verzuipen door die stortvloeden van beelden via het internet. Hij ziet zelfs een terugkeer naar het geschrevene en bij de moderne jongeren! Die hebben dus een verzadigingspunt vastgesteld….

De reclame-inkomsten van bladen/kranten zijn flink aan het zakken, waardoor het meer laten betalen voor de publicaties onvermijdelijk wordt. En de betere onder de internationale publikaties ondervinden met hun prijsverhogingen gelukkig ook geen enkel probleem. Dat komt zegt John Mickletwait door de toenemende mondialisatie van nieuwsverspreiding en door het “nomadische bestaan” van veel van de globetrotterige lezers. Natuurlijk ook door de nieuwe technische mogelijkheden: Angela Merkel luistert wekelijks naar de audioversie van The Economist in haar  “lege uurtjes”…  Dus reizend, sportend, etc.

Wat “beogen” wij bij LP?

Eigenlijk ontstond LP ooit omdat ik, vroeg met pensioen

(maar ook daarvoor), veel las en vooral actualiteit en “ontwikkelingen”. Schrijven deed ik ook altijd veel, beroepsmatig en ook voor de lol. Als expat begon ik zo over ons verblijf in het nieuwe vaderland te schrijven, mede omdat een geheel nieuwe en indringende ervaring, veel vragen oproept. Zeker ook over je “eigen land en cultuur”. En zo rolde ik in een steeds uitgebreidere LP die steeds bredere onderwerpen bevatte. Na enige tijd werd mijn “invalshoek” (nogal arrogant!):  zo breed mogelijk kijken over “de hele wereld” om zo wat te snappen van “de steeds meer in elkaar grijpende ontwikkelingen” in een snelle mondialisatie. Want mijn pensioen en deze mondialisatie liepen voor mij sterk parallel.

Het grote belang dat verschillen in cultuur speelde in die wereld begon met steeds meer te intrigeren en natuurlijk ook

“de echte krachten onder het oppervlak van de actualiteit” . Daarom waren er vanaf het begin rubrieken als RELIGIES, OLIE/ENERGIE en TRENDS EN TECHNOLOGIE, en wat later ook KLIMAATVERANDERING, DEMOGRAFIE EN  MIGRATIE. En ook daarom koos ik voor”de continenten” als kapstok én voor de volgorde:  (ná ALGEMEEN) eerst AFRIKA, dan pas WEST (en OOST)-EUROPA, dan OOST- (en ZUID)-AZIË en de “rest” maar ook apárt MAGRHEB EN MIDDEN-OOSTEN (als een essentieel concentratiegebied).

Uiteraard ben ik slechts “afhankelijk” van mezelf wat mijn opinies betreft en van mijn (zelf gekozen..) “informanten= de media”. Maar ik tracht wel voorzichtig te zijn, met natuurlijk ook “uitschieters”. Natuurlijk in het duidelijke besef, dat ik geen dikke redactie achter me heb staan en verregaand “begrensd wordt” door de 24 uur die er per etmaal voor één mens zijn.

Ik lees, kijk en luister dagelijks wel zeker zo’n 6 uur (vele bladen, internet en nieuwszenders wereldwijd) en tik zo’n 4 uurtjes op mijn “Acer-clavier”. U weet mogelijk ook dat schrijven over iets zeer ordenend werkt, de logicatoets aanscherpt en ook een kritisch verifiërende impact heeft op wat er “in je hoofd zat”. Niet zelden leidt het tot herziening van je “opinie” en nogal vaak ook tot wegstrepen van een vooroordeel!  

De “sport” is ook, dat je na meer dan 10 jaar pogen “breed te kijken” ook echt een overzicht over “de wereld krijgt”. Maar ook nog zekerder weet dat je maar een paar dikke strepen ziet en er heel veel aan “pikants en interessants” verborgen en verdraaid is, en ook met opzet. Mijn idee van wat “waarheid”is en wat “zeker” is heb ik drastisch bijgesteld de laatste 15 jaren. Maar ik weet dat je “at the end” toch “kiest” (je moet wel..) maar ook vaak zult moeten “bijdraaien”. Regelmatig flink worden geschokt door flagrante tegenstrijdigheden, is ook onontkoombaar. Dat “bijna iedereen van iedereen overschrijft” is voor mij een duidelijk besef geworden dus “een dubble-check” is waar mogelijk echt vereist. De satelliet en het internet zijn daarbij zeer behulpzaam..

The Economist is een opvaller, met zijn nogal gedurfde artikelen. Die amuseren, schokken en zo ook tot een zeer herkenbaar blad leidden. Een nummer met kop: “Frankrijk, de tikkende bom van Europa” , was in een mum uitverkocht. De onafhankelijk wordt geprezen en bij hen wordt er ook geen enkel artikel ondertekend. Het blad komt ook op hetzélfde moment onder de ogen van de eigen commerciële én van de lezers! De commercie kan niet “sturen” en de lezers bepalen wat er gebeurt.

En er is in het blad altijd een klare opinie te lezen; dit blad staat bij eenieder ook in het midden van het hele tableau. Het ondersteunde Obama, maar staat echt niet bekend als “democratisch” in zijn politieke kleur! In Europa behoren het tot de liberalen: men is vóór het homo-huwelijk en  neemt ook stelling tegen Guantanamo. Terwijl het “economisch” als zeer liberaal te plaatsen is. Men zegt dat dit hét blad is van de “Cosmocraten”. Dus mensen die heel andere dingen met elkaar delen, dan de plek waar ze wonen. Men vindt hun lezers ook in allerlei sectoren:  journalisten, wetenschappers, bankiers en topmanagers, studenten etc. ..

Is er een toekomst voor LP?

Zolang de ouderdom ons niet vloert loopt u het risico dat u

de secretaresses

een wekmail blijft ontvangen voor LP en blog. Ik weet van verschillende hoogbejaarde mensen die zeer bij bleven en veel schrijven tot over de 90 zelfs. Het heeft niets met missionering van doen maar wel met de sterke behoefte en nieuwsgierigheid “om wat om me heen gebeurt” een beetje te blijven begrijpen. Want het is tegelijk mooi en vreselijk, hoopvol en vol mismoed. Dus echt menselijk en in

Op studiereis

de lijn van wat ik in mijn bestuderen van historie tegenkwam.  Er over “communiceren” is altijd een feest en vervult essentiële behoeften. Nu ik lid werd van de Greeters-organisatie in Marseille, en daardoor regelmatig met bezoekers uit de halve wereld door Marseille loop, ben

Werkbespreking

ik nog meer gemotiveerd. Ook de keuze van Marseille als plek om te leven voedt deze manier van “om me heen kijken”. En ik weet dat kompaan Theo c.s. een soortgelijke view heeft op de dingen wat ons samen ook bezig houdt. Ook “houdt het ons van de straat” en wat mij betreft geldt zelfs ”het trekt me ook vaker náár de straat”. Want daar bestaat een uiterst boeiende realiteit, die lang niet altijd vrolijk maakt. Maar: Such is life..

Er is op de wereld plaats genoeg voor vele verschillende typen kranten van The Sun (het tabloid) tot Le Canard Enchaîné.  The Economist wil ook niet verschijnen in andere talen als het mandarijn, Spaans of het Frans. Men wil een positie hebben die voor velen op de hele wereld interessant is, dus is regionalisatie niet gewenst. Enkel de kaft kan regionaal afwijken… en soms ook de twee pagina’s politiek. Ze zijn in de Britse uitgave een “extra”.

Er leek een soort van afwaardering gaande te zijn, een verlies van vertrouwen in de journalistiek net zoals in de politieke vertegenwoordigers. Sterk aangewakkerd ook door de britse schandalen in huize Murdoch. In Frankrijk en ook in Engeland worden journalisten ook niet zelden als “ratten” gezien. Terwijl een journalist in de VS als een “schrijver“ wordt beschouwd. Mogelijk is dat omdat men in Europa, door de crisis, de journalisten ziet zoals ze “de elite” beleeft. Maar de feiten zijn ook dat The Guardian in Engeland en diverse Duitse bladen zelf een kritisch debat begonnen over “de euro”! En dat in Frankrijk journalisten de minister van de Begroting deden vallen, toen hij echt in de fout bleek te zijn gegaan.…

Dus de markt van het betere weekblad groeit weer en de journalistiek herovert weer zijn vroegere plek van “onafhankelijke waakhond”. John M. weet het zeker en laat het met zijn blad ook zien!

Wel dat was een leerzaam stukje tekst van Mr. John M. en een opsteker en het leidde tot heel wat ontboezemingen en heroverdenken. We houden het nog wel even vol hopen we en nodigen u uit om te reageren. In welke zin dan ook. Het kan enkel in uw voordeel uitvallen. Óf u natuurlijk dat gratis abonnement kosten… Want we kunnen LP natuurlijk ook “op slot”  doen en enkel toelaten wie ons sleuteltje heeft., Maar wees gerust, wij hebben (nog) geen aandeelhouders in Peking of bij Google!   

Maar,

           de zon heeft gelukkig geen last van die noordpool die zich maar verplaatst. Tussen 1982 en 2005 ging die met 6 centimeter richting Labrador en nu gaat ie weer richting Groenland! Texaanse wetenschappers zeggen dat hij zo’n 27 cm per jaar “reist” en dat zou komen omdat de oceanen stijgen… En dat komt weer door de klimaatverandering en het smeltende ijs. Het is erg onrustig daar op het topje van de aarde. Maar ook op Mars en de maan is het niet echt rustig meer. De rover Opportunity op Mars,-hij is uit 2004-, karde al bijna 36 km rond daar; hij gaat dus op naar een marathonafstand. De maanjeep van de Apollo 17 reed bijna 36 km maar de russen bleven kampioen op de maan met Lunokhod die meer dan 37 km rondreisde daar.

Maar helaas, de mens zal het heelal niet met rust laten; hij is eigenlijk pas begonnen. De aarde wordt voller en er moeten weer wat krachtmetingen worden uitgevoerd in onze multipolaire wereld. Want in de ruimte rondreizen geeft prestige! En kansen op het vinden van zeldzame metalen en, stel je voor, de eerste tekenen van aards leven! Het kost hopen geld maar je wordt er ook slimmer van en dat is dan weer inzetbaar in de technologische ratrace van vandaag.

Dus moet onze zon er maar gewoon aan wennen..

Ga vooralsnog rustig naar uw favoriete plekje voor uw zonneconsumptie, voel u beter in de stralen van onze “ster” en neem de gelegenheid om ook eens na te denken over des mensen ruimtecapriolen.  

Wij wensen u allen, -en was ook hoog nodig-, nog meer mooi weertje toe en ook meer optimisme! Zoek niet te lang als de zon u verlaat en probeer ook eens de zon van Marseille! Waar MP2013 nu op volle toeren draait en duizenden trekt met zijn oh zo fraaie nieuwe kunst- en museumpaleizen in zijn nieuwe quartier aan de Mediterranée.

Dus tot ziens in de zon van Marseille dan maar?

20 juli  2013

TRANSBORDEUR EN TELEPHERIQUE URBAIN

Tot bijna 1970 was er een soort lift per tandradbaan van uit de stad omhoog naar Notre Dame de la Garde en tot de Duitsers hem vernielden in 1945 was er ook de Transbordeur, de “hangende brug” in twee ijzeren torens over de ingang van de Vieux Port. Twee fraaie zaken die Marseille in zijn bange dagen en slechte tijden verloor. En nu de stad zo opspringt komen de beide zaken weer als nieuwe ideeën serieus boven… . Maar nu denkt men over een stads-kabelbaan naar Notre Dame de la Garde (ipv die tandradbaan) om met name de penibele transportsituatie vanuit de stad naar Notre Dame, die ook veel vervuiling oproept, essentieel te verbeteren. Zo’n kabelbaan is ook ecologisch een groot voordeel dus ligt er nu een brief uit Marseille in Parijs… De “nieuwe transbordeur” zou een privé-publiek-investering moeten worden omdat ze vooral toeristische waarde heeft. Het project is getekend en begroot en wacht nu op geïnteresseerden en geld. Voor een euro zou je mogen oversteken over de hoge brug en dat zou een terugverdientijd van ca 15 à 20 jaar van de grote investering betekenen. Er is hier een sterke hang naar een

mooiere en schonere stad en een terugkeer naar het beeld van Marseille zo’n halve eeuw geleden. Nostalgie met een toeristische ondertoon en natuurlijk het “beconcurreren van Parijs” door de tweede stad van La France.

LANG LEVE WILLEM ALEXANDER!

Mijnheer Genot is de Nederlandse consul in Marseille en

deed natuurlijk ook zijn plicht toen hij het aantreden van Koning Willem Alexander vierde. Met liefst 150 genodigden op een van de gemeentehuizen. Er waren een brigadegeneraal, de adjunct-commandant van de Gendarmerie van de Paca, de divisie-generaal van Saint-Chamas en de commandant van het Vreemdelingenlegioen.

Op de foto in de krant stond het gezelschap maar we zagen geen portret van het paar, geen vlag of oranje wimpel en vernamen ook niets van oranjebitter of bitterballen… Of er ook een

Nederlander bij was is niet bekend, want u moet wel beseffen dat de Nederlandse consul natuurlijk een fransman is. Met een groot zwak voor Nederland natuurlijk! Gelukkig blijft het consulaat, wat ons regelmatig zeer belangrijke hulp biedt (ja, dat is echt zo!), met name bij het wat temmen van het ambtelijke temperament hier, nog steeds open. De bezuinigingen troffen ons ook maar dat betrof tot nu toe enkel het kunnen bestellen en afhalen van onze verlengde

paspoorten! Het grapje dat de naam van de consul Mr. Genot verklaren zou waarom hij consul van Nederland is en ook graag recepties organiseert, is te flauw. En het gerucht dat Minister Timmermans niet naar Marseille durfde te komen werd ook tegen gesproken. Dus de factuur wordt door hem zonder gemor goedgekeurd. Vive le Roi et la Reine! Hourah, hourah, hourah…! We namen ons voor de volgende keer ook aanwezig te zijn op de receptie om wat te vertellen over onze windmolens, tulpen en klompen en natuurlijk over het grote succes hier van de Nederlandse kaas. En ook van Heineken niet te vergeten… Zo gaat het dus met koningsdag in het verre Marseille; u bent weer op de hoogte!

KLEIN EN GROTER LEED: DE DIENSTKLEDING BIJ RTM

RTM vervoert ons overal met bussen, metro en tramway en..

met enkele bato-bussen. En daarbij hoort de chauffeur en controlerend personeel de officiële dienstkleding te dragen. Tot zover niks nieuws en opwindends. Maar toen begin mei allen de nieuwe dienstkleding kregen thuisgestuurd, want je hoort ook qua mode met de tijd mee te gaan, brak bij de vakbond CGT bij RTM de hel los… Met

name de broeken (qua snit) en ook de kleur leidden tot grote woede bij het personeel dat een staking aanzegde! Want zei iemand: “Ik zie er uit of ik bij Speedy werk!” Net alsof werken bij deze glaszetter in Marseille minderwaardiger zou zijn dan de bus besturen: je reinste discriminatie dus. Die gelukkig niet tot een staking bij Speedy aanleiding gaf! De directie van RTM die natuurlijk weer vergat overleg over het nieuwe tenue te voeren schoot wakker: staking midden in het seizoen en het jaar 2013, het Europese Cultuurjaar! Dat kon echt niet natuurlijk. Dus werd er tot overleg opgeroepen en dat hielp natuurlijk: de kleding zou eerst een paar maanden beproefd worden en intussen mocht men desgewenst ook nog de oude dragen. Nadat de ervaringen zouden zijn ingemeten zou opnieuw worden bepaald wat dé officiële kledij zou moeten worden. En er zouden nu ook demonstraties komen in plaats van de staking op 3 juni om “de moeilijke werkomstandigheden” bij het RTM-werk nog eens ferm onder de aandacht van directie en publiek te brengen. Tja, dus we kregen wat “perturbations” … (=verstoringen).

In de tijd dat militairen op straat met messen worden aangevallen, dat er 25% van de jeugd in de WW zit, er 300 arrestaties waren en 34 gewonde agenten bij de laatste manifestatie tegen het homohuwelijk staakt men bij RTM over de verkeerde broeken!

Het wordt nu tijd dat wij passagiers eens gaan demonstreren

tegen de regelmatige uitval van transport bij RTM en dat doen wij dan door te weigeren te betalen! Een hele dag lang dus! Dat scheelt niks voor hen die toch al zwart reden en ook niet voor alle die een abonnement hebben en dus al vooruit betaald hebben. Dus de schade valt financieel mee en daarom zullen we er nog aan toevoegen een pamflettenactie. Op de pamfletten staan de RTM-ers afgebeeld in hun oude en nieuwe tenues en ook in badkleding… En op de achterkant staan foto’s van boze klanten die zich zwaar ergerden aan de zoveelste uitval van een bus, omdat er weer een chauffeur was uitgemaakt voor een bimbo vanwege zijn nieuwe broek!

ALWEER EEN INTERVIEW OP L1 RADIO, NU OVER MARSEILLE CULTURELE HOOFDSTAD 2013

Klik hier om te horen wat Leon kon melden over de culturele hoofdstad van Europa 2013: MARSEILLE!

HOMOSEKSUALITEIT HOORT BIJ NATUURLIJK LEVEN

In Frankrijk werd maandenlang flink ruzie gemaakt en vaak gedemonstreerd over de wet op het homohuwelijk. Opvallend, mede omdat na Nederland (die de eerste was) in Z-Europa landen volgden zonder dat er veel werd gehoord. Behalve uit de katholieke kerk in Spanje. En in de VS mag het nu weer, nadat een gerechtshof het verbood.. Gaat het nu weer gewoon om die aloude discussie door wat conservatievere, (Franse, Amerikaanse) gelovigen (en/of ultra-rechts) of is er toch meer aan de hand?

De Franse politieke actualiteit en homoseksualiteit

Die acties tegen dat homohuwelijk werden in La France een soort culminatiepunt van een (vrij grote) rechtse minderheid tegen de naar hun mening te fanatieke socialistische meerderheid. Die naar hun mening, met hun loodzware fiscaliteit, hun liberale opvattingen over ouderschap van homoparen etc., vele fundamentele waarden, waaronder die rond “de familie”, een pad opgaat wat hen diep schokt. Uiteraard worden ze daarbij “gesteund” door de echte homohaters van radicaal rechts en wat anderen. En na de betogingen knokken de keetschoppers zonder serieuze politieke motieven, ook graag hun rondje met de politie.

Er is dus een soort van “nieuw rechts” in de maak in dit land, mede omdat de huidige rechtse oppositie instortte door hevige interne ruzies. Dus opgepast: ja, het gaat zeker ook om actie tegen het homohuwelijk (en evt. later ouderschap). Maar het is dus ook een ferme afkeer van de (te) linkse koers van de regering die haar meerderheid ook op ultra-links baseert. Daarmee is de wat verbazende felheid enigszins uitgelegd en het lijkt niet “zomaar wat homofobie”.  Zie op internet het betoog van ene Patrice André, van de anti-homohuwelijk beweging die spreekt over: “een links complot in de kringen van de ministeries waar de LGB achter zitten” (L=lesbiennes, G=gays,B=bisexuels). Twee parlementsleden van rechts stelden daarover ook al vragen aan de regering. De nieuwe gender-studie (studie der genres) op Sciences Po in Parijs wordt ook als verdacht aangemerkt. Alsmede het dienstbezoek van ministers aan een crèche “die principieel geen verschil maakt tussen de sekse bij de kinderen”. Die “gender-theorie (die overigens niet bestaat!) zou “de maatschappelijke verhoudingen mbt de soorten omver willen werpen”. Hieruit spreekt zeer duidelijk, dat hier inderdaad sprake is van een nieuwe stroming op ver-rechtse zijde, die zich angstig verzet tegen

een “linkse overval”… Als u overigens een fraaie actuele expositie over dit onderwerp zoekt: kom naar het Mucem-museum in Marseille en bezoek daar: Le Bazar du genre. En u bent weer “bij”!

Het boegbeeld van de anti-homohuwelijk beweging, ene Frigide Barjot, heeft nu in arremoe maar de vereniging “L’Avenir pour tous”, opgericht. Ze is eigenlijk door andere krachten weggeduwd uit de leiding: de beweging is haar “ontstolen”, zegt ze in de pers. Zo is nu het onderwerp homohuwelijk de kapstok geworden van een krachtige nieuwe zeer conservatieve politieke stroming. De “straat “ heeft hier weer eens politiek gemaakt. Want in het parlement vechten de “valse” rechtse in de UMP-oppositie elkaar nog steeds de tent uit..

Homoseksualiteit is zo oud als de mensheid..

Dat weten we al uit de geschiedenis, maar de wetenschap weet het nu zelfs nog beter. Homoseksualiteit is zo oud als de natuur! Er zijn in elk geval nu al 450 diersoorten waarbij het zeker  voorkomt. Bij de dolfijnen is het usance, en ook bij de zee-olifanten zijn jonge mannetjes dat al snel (als de oude hun de gewone liefde onmogelijk maken). Bij de makaken ook, maar daar zijn te weinig vrouwtjes… Bij de

leeuwen vormen zich vaak mannenparen die de “mannenliefde bedrijven” en het komt ook regelmatig voor bij vrouwelijke dieren. Iedereen kent ook die stout spelende koeien in de wei en die honden die je benen wel eens willen beminnen. En biseksualiteit is er ook al in de natuur te vinden.

Dus dat het er was en is en ook al heel lang, moet géén punt van discussie meer zijn: tenzij je wetenschap onzin vindt en je eigen “feitenloze wijsheid” acceptabel acht.

Darwin was overtuigd van “de seksuele voorkeur als een hoeksteen van de evolutie”. De daad had ten eerste zijn functie voor de noodzakelijke reproductie.

Er is veel onderzoek gedaan en gaande naar de “oorzaken” van homoseksueel gedrag en het kan genetisch zijn bepaald maar ook een gevolg zijn van de sociale context waarin iemand opgevoed werd. Mannen vertonen op den duur homoseksueel gedrag waar vrouwen ontbreken. In gemeenschappen waar te weinig vrouwen zijn (China) en ook in gevangenissen etc. En bij de makaken waar ook te weinig vrouwtjes zijn, komt homoseksueel gedrag nogal veel voor. Ook in homokringen worden beide mogelijke “verklaringen” veel besproken en bestaat erover daar ook geen eensluidende opvatting.  

Steeds meer onderzoekers zien ook heel andere

argumenten. Zoals die twee mannetjesleeuwen die samen een (ook seksueel) verbond sluiten. Om zo samen de baas te blijven in de groep, elkaar niet te bevechten en de vrouwtjes “te delen”. Ook wijst men erop dat er een “puur erotische selectie” aan de orde kan zijn omdat levende wezens genegenheid zoeken en ook genot. En daarbij kan men dan ook op “de seksueel gelijke” stuiten.

Dus er bestaat nog best onduidelijkheid over de achtergronden. En dus zeker ook de “geneesbaarheid” of het kunnen “voorkomen of veranderen” van dit gedrag. Wat in sommige kringen, zie zeker in de VS, wordt geloofd. En waar men spreekt over “een behandelbare afwijking” met inzet van de psychiatrie/psychologie en … de religie.

Tenslotte moet er zeker ook worden gewezen op het “gebruiken van de homodiscussie” om politiek te ageren tegen “linkse complotten”. Zie nu in Frankrijk en zie ook elders zoals Poetin c.s. doen in Rusland. De homo’s worden als de zondebok ingezet, als prikkel voor “das gesunde Volksempfinden” om politiek conservatisme te camoufleren! Een ook al eeuwenoude truc waar ook joden alles van weten en ook de albino’s in Afrika…

Wat is dan nu de betere wijsheid?

De wetenschap helpt nu best al met haar feiten uit de natuur en we weten ook dat de natuur (ook de mensheid) altijd mét homoseksualiteit van doen had. En ook dat ze daardoor  zeker niet ten onder is gegaan. Ook is er ook geen enkel bewijs dat het fenomeen zou toe- of afnemen.

Dus: homoseksualiteit is er altijd geweest en dus een “natuurlijk fenomeen”. En zeker niet bedreigend voor het voortbestaan van die natuur. Helaas stelt dat vele mensen, -ja mogelijk ook steeds méér mensen-, echt niet gerust.

Wat een grote belasting betekent voor hen die tot deze groep behoren en wat, zie Frankrijk, ook tot ferme botsingen aanleiding kan geven. De onzeker tijden met de vele dreigingen waarmee wij moeten leven doen daaraan ook bepaald geen goed. En minderheidsgroepen gebruiken om politieke tegenstanders in diskrediet te brengen is ook uiterst laakbaar.

De nazi’s hadden ooit een heel repertoire: joden, zigeuners, communisten, homo’s en niet-Germanen… Wat daarvan kwam weten we.

Wat is dat homohuwelijk nu méér dan “een publieke

bevestiging van twee mensen dat ze van elkaar houden en hun leven graag willen delen”? Je kunt zelfs toevoegen dat dit positief bijdraagt aan duidelijke verhouding binnen de samenleving. Net zoals het huwelijk tussen hetero’s dat doet.   

Natuur en mensheid hebben voor veel hetere vuren gestaan en dat is ook nu nog het geval. Laten we maar goed om ons heen kijken. Het laatste waaraan we nu behoefte hebben, is nog méér verkettering van “een ander”.

“Afwijkend zijn” is hét kenmerk van de natuur met zijn miljoenen soorten van leven en dat blijkt bepaald geen gevaarlijke zaak. Integendeel: we kijken er met warmte en bewondering naar.   

Laten we dus stelling nemen tegen regiems, politiek en religies die oproepen tot bestrijding van menselijk gedrag dat nog nooit geleid heeft tot “specifieke” problemen. Want de enige last die we er van hadden en hebben is dat “ánderen” overgaan tot afwijzing, uitsluiting en zelfs fors geweld. Dus enkel en alleen omdat iemand op een andere wijze liefheeft!

Daartegen ageren is dus wél een menselijke plicht. En elke religie, politiek en ideologie die dat niet ook doet moet voor “discriminatie en aanzetten tot haat” worden aangepakt. Natuurlijk liefdevol, maar wel met een ferme overtuiging.    

John Lennon en Yoko Ono zeiden het oh zo mooi en beknopt: “Make love not war”.

Maar,

           De zon herinnert zich ook nog die grote koude zo’n 14.000 jaar geleden. Dat gebeurde plotseling terwijl de aarde weer wat opwarmde na de grote ijstijd. Een jaar lang keerde de trend en werd het weer zeer koud. Dat verklaart het grote verschil in de flora en fauna van Noord-Amerika en nog wat verschillen. De verklaring is gevonden: een enorme as van een verbrandende meteoriet versluierde de zon langdurig en die asresten zijn nu terg gevonden op de aarde. Ze liggen verspreid over 50 miljoen km2 over Midden-Oosten, Europa en Noord-Amerika…  De natuur is toen ook zeer geschrokken en er was veel angst. Maar toen waren er ook nog geen geleerden die hun verklaringen debiteerden en die zouden hebben kunnen denken dat het een klimaatverandering voor “altijd” zou worden… Na een goed jaar hervatte de opwarming en kon men de lange ijstijd vergeten. Het klimaat is altijd grillig geweest, met en zonder CO2, de historie zit vol met bewijzen. Natuurlijk doet de mens met zijn forse invloeden op zijn milieu nu ook mee. Maar niemand zal toch denken dat wij meer impact hebben in alles wat het klimaat bepaalt? Nee, de zon, kan onderschrijven dat er vele veranderingen waren en zelden een trend die niet omkeerde. Al kan zoiets lang duren…Dus kan de zon ons ook hierbij troosten: de mens wikt, het klimaat beschikt, dus. We zullen nog veel en lang moeten doorstuderen en als we het ooit snappen is natuurlijk niet zeker dat we het ook kunnen veranderen!

Wij wensen u allen, waar u ook moge verblijven, meer mooi weertje toe. Hier helpt ons de machtige mistral door het jaar heen, de wolken te verjagen. Meer zonuren maar ook meer frisheid… We kunnen niet alles hebben. Dus kom naar Marseille en bezoek het Mucem en de expo: Le bazar du genre… Haar culturele jaar loopt als een trein en de mistral garandeert ook u zon bij al dat fraaie spektakel.

En in afwachting van uw komst wensen we u veel mooi weertje toe, waar u ook bent!

13 juli  2013

OVER MARSEILLE

Wijze woorden over de oudste stad van Frankrijk en de Mediterranée:

Le premier ocean du monde fut la Mediterranée. Sa surface damassée de soleil, ses rades sans embruns, ses petits courrons, absence des marées, tout contribution à en faire la piscine des dieux. (Paul Morand)

Allez à Marseille et Marseille vous repondra. Cette ville est une leçon. Attentive, elle écoute la voix du vaste monde, et, forte de son experience, elle engage, en nôtre nom, la conversation. (Onbekend)

DE JULES VERNE WERD GEDOOPT

De Jules Verne gezien vanaf de boot naar Estaque

Hij is bijna 400 meter lang en 45 meter breed en 67 meter hoog, waarvan 51 meter boven water te zien zijn. Haar tweetakt dieselmotor met 15 megacylinders (25 meter lang) heeft 108.000 pk wat overeenkomt met de power van ca 1000 Renault Clio’s doet ca 16 à 18 knopen snel varen. Een grote reis eist 9000 ton zware stookolie en 300 ton diesel en nog 300 ton andere oliën.. De bemanning bestaat uit maar 25 zeelieden!

De schroef is 9 meter in diameter en weegt 100 ton. Ze draagt op haar dek 16000 containers. Gebouwd in Z-Korea en eigendom van CMA-CAMG in Marseille en daarom  zagen we haar begin juni de haven binnen draaien. Want François Hollande moet haar inwijden op dezelfde dag als hij het Mucem openen zou. Ze is gaan varen

tussen Azië, Amerika en Europa en de 18.000 medewerkers van CMA-CMG zijn erg trots want ze is veel groter dan het huidige vlaggeschip de : Christoffel Columbus” die maar  14.000 containers mee kan nemen.

In de controlekamer van de CMA-CMG –toren in Marseille wordt nu ook deze boot nauwkeurig gevolgd. In totaal nu 433 boten worden in de gaten gehouden vanuit de controlekamer met een 8-tal schermen en men weet hier alles van stromingen, golfhoogten en rekent daarmee de reistijden uit. Tot 15 dagen na de dag van waarneming. Een scherm is het “piraterij-scherm” want dat is tegenwoordig nodig. Men overlegt hier constant met de gezagvoerders over de koers om alles op tijd te vervoeren én met minimaal verbruik van diesel: die kost CMA-CMG per jaar 4 miljard dollar! Als je teruggaat

van 21 naar 18 knopen spaar je miljoenen dollars. De 3^e transporteur ter wereld op de wereldzeeën gaat als een trein en zet Marseille ook ferm op de kaart. Dit bedrijf verkeerd in 2009 door de crisis even in enorme problemen en moest door een turkse miljardair worden gered…. Nu gaat het weer prima met dit bedrijf dat enorm afhankelijk is van conjunctuur en crises. Net als Marseille dat daar al eeuwen lang ervaring in heeft. En steeds opnieuw wist te overleven net als nu weer… Nu deze stad, tegen de crisis in, verrijst tot ieders verbazing. Maar de mondialisering heeft ook zijn voordelen: die levert Marseille op te drijven op  het gemiddelde of zoiets van de groei van China, Europa en Amerika… Wat veel hoger is dan de gestokte groei van  Frankrijk… 

LA DIGUE DU LARGE

Ze is gebouwd tussen 1844 en 1970 om de haven te beschermen tegen “la houle”(een gevaarlijke stroming) en slecht weer en sinds 2001 mag er niemand meer op. Vanwege het sluiten van de industriehaven en ook

door internationale voorschriften voor de veiligheid. Maar MP2013 breekt elke gewoonte of regel open en nu mogen we er in het weekeinde met de boot naar toe en er op wandelen: over zijn lengte van 7 km en 15 meter breedte. De artiest van algerijnse komaf zette er zijn omvangrijke kunstwerk op: elke 60 meter staan er 400 witte blokken in diverse configuraties op de dijk en hij noemt het “Les Terrasses”. Het moet herinneren aan de jongeren van Algiers die daar in de haven de hele dag zaten te kijken naar de komende en gaande boten… Het doet denken aan de kasba van Algiers, zegt men. Elke 20 minuten kunnen we heen en terug met de boot die vertrekt vanaf J4, naast de Villa M.

De wandeling over de dijk is een belevenis vanwege de fraaie oude gebouwen en de vuurtoren die  er op

staan. Maar zeker ook door het mooie overzichtelijke panorama van de skyline van de stad. Met een mix van oud en splinternieuw en ook een goede indruk van het intensieve bootverkeer tussen Vieux Port en “le large”.

Vanaf het vasteland zie je de dijk met zijn honderden spierwitte blokken die Algiers moeten oproepen en waar veel mensen ook op gaan staan. Dat maakt de view op het Fort St.Jean, de haveningang Vieux Port, het MUCEM, de Villa M. en de Grand Major etc. nog meer  bijzonder. Ook dit moet u dus gezien hebben. Maar, schiet wel op, want dit kan niet meer na einde september 2013…

LEON OP L1 RADIO OVER DE TOUR DE FRANCE EN NOG WAT

Klik op interview en beluister hoe Leon met zijn verjaardag werd gefeliciteerd en wat hij over de Tour de France wist te vertellen.

EEN ECHT GEVECHT TEGEN HET LOT EN DE PREDESTINATIE

Via kompaan Theo van LP kwam ik achter het bestaan van ene Christine en had ik ook enkele contacten met haar. Maar ik zag haar nog niet in levende lijve. Ik kreeg en las het unieke boek, van deze Nederlandse van Amerikaanse komaf, dat zij (net zoals zichzelf!) Zoomingmamma = Zoevendemamma noemt. De mamma die niet loopt maar zoeft, en daarmee ook die zoete vrijheid aangeeft, die ze bevocht. En ook verkreeg, door haar bewogen leven vol dynamiek. Vandaar ook die ondertitel: “Altijd de hort op”.  

Dit boek neemt je mee van dag tot dag door het leven van een “afwijkend mens”; een met een fysieke handicap. Je bent er bij en voelt wat dit kind en later deze vrouw overkomt, wat ze denkt en voelt en je ziet ook wat haar omgeving doet en denkt. Een geschreven film in zwart-wit en met toch ook veel kleur, die je niet kunt stopzetten, onderweg naar dat gehoopte, maar steeds wat onzekere  happy end. En waarvan je, -na lezen en “kijken”-, zeer nieuwsgierig bent naar het vervolg….

Er bestaan veel autobiografieën, maar deze valt minstens op door zijn openheid, authenticiteit en directheid. En zeker door zijn bijna ongelofelijke verloop. Ze is het product van het leven van een nu 49-jarige gehuwde vrouw en moeder van een 13-jarige zoon. En met “een labrador die haar leven completeert”, zoals ze met haar positivisme en humor aan het einde van haar fraaie boek zelf concludeert.

Een zeer spannend leven, dat iedereen om haar heen bij het begin kansloos achtte, maar dat een eclatante overwinning van het lot werd. Het leven van iemand die door de geboorte een stevige motorische handicap oploopt en die vanaf de eerste dagen toont, dat bijna alles wat essentieel is voor een gelukkig leven, toch kan worden bereikt. Terwijl bijna iedereen om haar heen daar eerst niet in kon geloven…

Het lijkt voortdurend of Christine dat gewone leven gewoon “terug wil”, dat een  “klein” maar naar toeval bij de geboorte, haar op de valreep afpakte.  

Dit boek is zeker ook het verhaal van “ons”, de toeschouwers en lezers, die iemand die er anders uitziet, benaderen vol vooroordelen. En deze mens voortdurend confronteren met zijn “onveranderbare” lot. En zo, ongewild, eigenlijk de grootste belemmering voor zijn geluk opleveren. En zeker ook het verhaal van, eerst enkele, en later steeds meer “helden”, die deze kampioen van het overleven hun onvoorwaardelijke steun geven. Waarmee scherp duidelijk wordt dat deze overwinning werd behaald door een mens die zijn lot zeer goed begreep, en die  vervolgens steeds meer medemensen overtuigde dat het geen fataliteit was.

Christine, die uitbundig is te zien met haar zoon in haar zoefmobiel (rolstoel) op de achterkant van het boek, vertoont zich in het begin nauwelijks zelf en je wordt gaandeweg steeds nieuwsgieriger naar hoe ze er uit ziet. En op dat moment krijg je de details die je zocht. Dat deed ze denk ik zeer bedacht en met reden. Want ze weet hoe erg een eerste oppervlakkige indruk de zaken kan bederven. Dus leren we eerst haar binnenkant kennen…

Wie een gevecht om een beter leven, van dag tot dag, en van meer dan 40 jaren, eens echt zelf wil “voelen”, echt meereizend met deze mens met een “fysieke beperking”, en die ook wil ervaren wat “de dagelijkse omgeving”, -van thuis tot school, van straat tot werk maar ook wat de verzorgers en professionals betreft-, daarin betekent, kan zich nu met die ervaring verrijken.

Dit beeldende boek, vol avontuur en “ups and downs, vol power en positivisme”, leert je zonder dat je het merkt, zowel wat er echt kan, maar ook waarom dat vaak toch niet lukt. Het confronteert ons ook met een zeer actueel onderwerp: immers de steeds ouder wordende mens is zelf op weg naar meer of minder “handicaps” en dat ook in een sterk veranderende wereld. Waarin moet worden bezuinigd en omgevormd omdat er weer eens “grenzen werden bereikt”.

Want ook al heeft dit boek die prettige, lichte en pragmatische toon, de auteur zet voortdurend (en vanzelf en zonder dwang), aan tot dieper denken. De wijze waarop zij, terwijl ze van kind volwassen wordt, trouwt en moeder wordt etc. , voortdurend haar eigen doen en laten vergelijkt met dat van haar ouders, zus en verdere familie en ook haar lotgenoten, en daaruit haar levenslessen trekt, maakt haar boek ook tot een waar “maatschappelijk” leerboek. Een sociaal handboek over “Savoir Vivre” dus.

Ik betrapte mezelf er enkele keren op dat ik de kleine trucjes die zij nodig heeft om easier te leven, ook zag als echt tips voor mijn éigen “aanstormende oudere jaren”! Haar boek is ook in dit opzicht een soort praktisch leerboek. Dus ook voor (nog) “niet-echte-gehandicapten”. Waarom dus niet ook een link, die voor “echte” gehandicapten en zij die dagelijks, -omdat ze ouder worden-, ook meer handicaps ondervinden, zeer praktische informatie verschaft. Klik op:          

http://www.zoevendemamma.nl/index.php/using-joomla/extensions/components/content-component/article-category-list/35-hulpmiddelen .

Het boek helpt ook en maakt ook duidelijk hoe moeilijk zo’n leven is, hoeveel strijd en power dat vraagt, maar ook hoe intens veel geluk er in geschapen kan worden. Ook al lijkt dat soms verloren en ook niet meer grijpbaar.

En waar las u ooit eerder zowel over een niet-gehandicapte moeder die haar gehandicapte kind groot brengt én over dat zélfde gehandicapte kind dat ook moeder wordt en die dan haar niet-gehandicapte zoon opvoedt?  Dat is pas echte troost voor ouders van gehandicapte kinderen. En ook een heldere demonstratie van Christine’s opvatting “ dat je moet uitvinden wat je nog wél kunt en dan dus veel verder kunt gaan dan alleen het accepteren van je handicap”!   

Ook onze tijd vraagt om een stevige herbezinning over de dingen waar het in essentie om gaat. Om na te denken over wat geluk in het leven precies is en wat er gevraagd wordt van elk mens zelf en van zijn medemensen om, -ondanks veel onvolkomenheden en “handicaps”-, dat geluk toch te verkrijgen en vast te houden.

Dus “wel en niet-gehandicapten” van onze wereld, lees in dit boek hoe u, ook met flinke beperkingen bij uzelf en om u heen, ook met heel wat “minder” dus, het geluk niet hoeft te missen of te beperken.

Christine moge dan met haar cerebrale parese tot een minderheid behoren, met haar levensvoorbeeld en haar vele tips, voorbeelden en opinies kan zij een grote meerderheid van mensen, enorm helpen. Met name ook in deze nieuwe tijden, waaraan we nog maar net zijn begonnen.

Wat mis je nou in dit boek, vroeg ik me af?

In deze 326 pagina’s die 52 hoofdstukken zonder titels vullen en die allemaal gewoon heten naar hun nummer in de rij…? In dit geheel dat eigenlijk ophangt aan wat “levenskapstokken” zoals:  Verzorgers, Ouders, Hulpmoeders, Moedertalen etc. Natuurlijk staat er ook een opdracht in en uiteraard aan haar zoon. En ook een dankwoord en een nawoord van grote helper Theo

Het is dus eenvoudig van structuur en opzet: pragmatiek telt en essenties zijn hier troef. Het geheel is zeer toegankelijk en leest zeer gemakkelijk in die ik-stijl. En het geeft voortdurend denkstof terwijl het de verbeelding uitdaagt..

Ik concludeerde dat dit boek ook een zeer goed filmscript is en dat je het ook zou kunnen “verdunnen” tot een ware handleiding voor gehandicapten, hun omgeving én hun verzorgers!

Dus denk ik dat dit boek een prachtige film zou kunnen opleveren voor gewone mensen, lotgenoten en hun naasten en verzorgers. Het is een boek vol hoop dat het verdient om ook in visuele vorm en met eigen geluid te worden gevat om niemand uit te sluiten en een breed publiek te bereiken. Dus dat is denk ik wat we nog missen… En natuurlijk ook het vervolg…

Mij rest nog te hopen dat de grote Europesebezuinigingsdrift die niemand onaangeraakt zal laten, de lotgenoten van Christine niet onrechtvaardig zwaar zal treffen. Nu moet ik ook uitspreken dat wij die, die dat kunnen, in gewenste mate moeten helpen. En niet terug vallen in de aloude vooroordelen. We moeten zeker niet vergeten dat wij, -selectief-, soms echt onmisbaar zijn om de Christine’s om ons heen te helpen bij het zelf vormgeven aan hun leven. Daarbij gaat vooral om het scheppen van condities en niet vooral om directe hulp.

     

Maar,

           de zon ziet, -en helaas regelmatig-, dat steden of zelfs landen niet voldoen aan de eigen wettelijke normen voor gehandicapten (m.n. toegankelijkheid). Marseille is ook nog zo’n stad waar nog te weinig voor gehandicapten is gedaan. Maar:  “er wordt aan gewerkt”, heet het…

En inderdaad, in de nieuwe fraaie gebouwen in Marseille is dat volop te zien; een hoopvol teken. Ook zien we hier vaak (sport)verenigingen activiteiten organiseren om gehandicapten te laten meegenieten. Waarbij het gaat van parachutespringen tot skiën. De Fransen zijn vaak en graag betrokken bij de problemen van de medemens; al is het veelal niet “echt structureel” en gebeurt het nogal bij vlagen. Maar dat lijkt de volksaard te zijn... 

MP2013 (Marseille-Provence 2013  = culturele Europese jaar 2013), heeft er in zijn programma in het algemeen goed op gelet, dat mensen met een gebrek ook kunnen meedoen en zich niet belemmerd voelen. In de vele oude, gerestaureerde gebouwen zijn vaak met veel inventiviteit liften etc. gemaakt, om etage’s easy te kunnen bereiken. Ook zie je veel rolbanen voor rolstoelen, bij de wat kleinere hoogteverschillen.

De medische technologie zal in toenemende mate van dienst kunnen  zijn, daarvan zijn al  langer vele voorbeelden bekend. Dus kan de wereld ook met behulp van techniek veel mooier en beter worden, voor hen met beperkingen. Maar het allerbelangrijkste blijft de strijd tegen het vooroordeel, de onwetendheid en de angst die er rond die “andere mens” nog steeds hangen. Hier moeten de mensen zélf hun best doen, wat niet zo gemakkelijk is, helaas.

De meest krachtige methode is zonder twijfel de aanpak die aan alle kanten uit het boek druipt: de mens met beperkingen die op onnavolgbare wijze zélf demonstreert  hoe het werkelijk zit. Die niets te veel was en is om te leren wáár het anders moet en hoe dat zou kunnen. Dit blijkt weer eens het meest effectief te zijn. Dat zal eenieder die het boek leest en alles wat er om heen gebeurt ontdekt, zeker ook concluderen.

Dus lees dit meeslepende boek en doe dat zo mogelijk ook lekker zittend in de zon. Immers dit boek heeft veel zonnigs en mikt ook op een zonniger leven en toekomst van mensen met een beperking.

We wensen u weer veel mooi weertje toe, waar u ook bent en met welk gebrek dan ook. De zon geeft haar warmte, is er gewoon voor allen en maakt geen onderscheid. En denk ook aan dat smashing motto van Christine: “Wat wél kan, is veel belangrijker dan wat niét kan!

Boek: ISBN 978-90-820453-0-7. Te koop via: http://www.pumbo.nl/boek/zoevendemamma.

En kijk vooral ook op www.zoevendemamma.nl

29 juni  2013