JONG EN TOCH AL VERLOREN? en daaronder FADING AWAY IN A METROPOLE (poème de Leon)

Toen ik mijn bul bijna had in 1966, begonnen er al diverse bedrijven, soms via de TH, me uit te nodigen voor een “eerste kennismaking”. Nee, niet omdat ik als genie te boek stond, gewoon omdat ik in bedrijfskunde (af)studeerde en de derde was, die afstudeerde in deze splinternieuwe richting. Er was in die tijd werk zat; overal waren er tekorten. Daardoor werd ik ook zo’n 5 jaartjes leraar wiskunde op een MMS. Er was in de exacte vakken een schreeuwend tekort en wij werden dus ingezet als “een soort van surrogaatleraar”. Dat maakte van mij een heel jeugdige leraar van, jawel, nog net geen 21 jaar.

Geen angst, ik ga u echt niet mijn memoires neerschrijven. Wat ik bedoel is, dat “wij afstuderenden” een uiterst gewild artikel waren op de arbeidmarkt van die dagen. Vriendjes van mij lieten zich wel een dozijn keren uitnodigen bij diverse bedrijven, die grif de reiskosten plús betaalden en ook op de salarisvoorstellen wel een beetje konden plussen om er uit te springen. Ze hadden ons dus echt nodig, we konden gelijk aan de slag en je kon zelfs al “tekenen” met wat extrasoldij, als je eerst nog even in militaire dienst moest… Welk een weelde en wat een streling voor ons ego; we waren verrukt en voelden ons te gek!

Hoe anders lijkt dat nu overal in de EU en ook in de VS c.s.! De eurozone heeft nu een gemiddelde werkeloosheid, in de jongste categorie, van liefst 30%! En in Spanje is 50% al het laatste cijfer dat we lezen. Ik probeer me voor te stellen hoe dat, ook vanuit de wetenschap dat het een massaal verschijnsel is, hoe zoiets moet voelen. Dus wat dit met een jongere die zijn start wil maken, nou betekent. Ik vrees, een grote teleurstelling en kapotte droom. Het diploma dat je graag hebt, en wat toegang beloofde tot een leuke baan met goed salaris, zoals advocaat, leraar, historicus, socioloog etc. blijkt helaas niemand te imponeren. Daar zit je dan, met een uitkering, op een minikamertje of bij mama thuis. Vooral in Italië is dat laatste al heel algemeen intussen. En na jaren van geen werk of kleine baantjes met een paar euro per uur blijkt het geen jota beter te worden. Omscholen dan maar? “Lager werk” accepteren? Luisteren naar je grootouders die je vertellen dat er “net vóór WO II ingenieurs aan het kolenfront werkten in Nederland”? Zo’n positie jaren te moeten verdragen lijkt me killing voor elk enthousiasme vandaar ook die benaming van “de lost generation”. Ik probeer het me voor te stellen, zeker nu ook mijn kleinkids op zo’n situatie lijken af te stevenen. Helaas kun je weinig anders doen dan accepteren en doorploeteren over moeizame paden, om je “droom waar te maken”. Heb  je een partner,  in dezelfde situatie, dan is “huisje-boompje-beestje” wel heel erg ver weg. Je ouders  ook maar even wachten op die leuke kleinkids..

Zo ziet onze wereld er nu uit en er zijn deskundigen mensen die het einde van deze ontwikkeling nog lang niet zien. Ja, natuurlijk, er is ook een crisis gaande en er was vroeger ook  “laagconjunctuur” met zijn vele moeilijkheden. Maar de analyses duiden er steeds vaker op dat we in een grote ommezwaai zitten.

Immers er is óók, een kleinere groep jongeren met hoge opleidingen in bijvoorbeeld finance en high-techvakken, die puissante salarissen scoren. Traders verdienen met hun bonussen soms een auto per maand!  En wie in Californië bij Facebook en andere sociale sites rondkijkt, ook bij informaticabedrijven en hightech bedrijven, ziet ook daar die rijke jongeren. Met fancy appartementen en hippe spullen… Zij kozen dus het juiste vak dus en werden uitverkorenen zonder problemen. En hun ouders of familie kijken er met bewondering en ontzag naar deze kids. Meteen geslaagd als nouveau riche dus! Dat gebeurt dus náást de kameraad van de middelbare school die rechten studeerde en nu nog geen klusje bij een advocatenkantoor kan krijgen… Hij /zij zit er dus naast, gewoon pech gehad dus. In sommige sectoren zit de klad omdat de overheid geen subsidies meer, zoals  bij juridische procedures. Waardoor de omzet instortte bij die “maitres en droit”. En in het onderwijs loopt het ook al niet over van de vacatures mede omdat het aantal leerlingen (minder jeugd!) daalt. En dat blijft nog even zo met maar 1,3 kids per vrouw (bijna in heel Europa, ook in Nederland). Ook de overheid krimpt nu (die moet kleiner worden) in en het bedrijfsleven neemt vooral via uitzendbureaus haar nieuwe personeel aan. Men is erg voorzichtig in laagconjunctuur, want dan moet je snel kunnen “ontslaan om de tent niet helemaal plat te laten gaan”. Veel jongeren werken daarom in tijdelijke banen met nauwelijks zekerheden: Amerikaanse toestanden dus;  daar was “hiring and firing” altijd al gewoon.

Dus is er nu een klein percentage jongeren met fancybanen, echte “rijken”, naast de grotere groep die, ondanks diploma’s van kwaliteit, die erg moeten sappelen via uitzendbureaus of uitkeringen. Idem bij de wat eenvoudigere administratieve en ook technische opleidingen. Ook daar zit steeds meer de klad in. Die banen zijn namelijk gemakkelijk “weg” te automatiseren of te verplaatsen naar goedkope landen en denk ook aan “kopen via internet”, dat nu de winkelsector fors doet krimpen. Zie ook de fameuze call-centers en ook al computerprogrammeurs in India, die “uw programma’s bouwen” voor 40% van een westers salaris. Ook de robots in de fabrieken kunnen bijna alle technisch handwerk snel imiteren en ook beter doen. Goedkoper,  sneller en “dag en nacht” en zonder zeuren. Je hebt enkel wat machinestellers, reparateurs en “controlerende operators” nodig. Wordt het fabriceren dan nog te duur, dan wordt de fabriek ingepakt en vlot in Roemenië uitgepakt waar de overheid je in de watten legt. Wat blijft, zijn die erg lage (en niet verplaatsbare) baantjes voor ongediplomeerden, maar daarvoor kun je ook dankbare Polen of andere immigranten krijgen, die voor een “hongerloontje”graag werken. In Duitsland zijn nu uurlonen van enkele euro’s in die contreien al heel gewoon. De nieuwe arme proletariërs zijn er weer bij de vleet, in het “rijke” westen. En Marx is nog maar een kleine eeuw dood…    

Zo werd en wordt het gat rijk-arm erg snel groter en praten we al over verschillen van factoren 50 en meer in beloningsniveaus. Dus de  befaamde middenstand, waar men op weg ging van armer naar rijker, krimpt flink in omvang. Daar is nu meer aanbod van werkzoekende dan vraag en dus zijn er bevroren salarissen, onzekere banen of sterk lagere lonen.

De wereld zit dus weer eens in een forse ommezwaai, die nu pas echt op toeren komt.  Daar botsen onze jongeren, die hun ouders zagen zwemmen in (geleend?) geld, nu en masse, flink tegen op.

De (arbeids)concurrentie is dus moordend geworden in nogal wat sectoren. Maar kijk je in Duitsland en Japan, dan zie je daar een ernstig tekort aan geschoolden in de technische banen… Fabrikanten in Duitsland doen alles om hun oude werknemers met veel ervaring langer te houden: ze zetten ze op tapijt in de fabriek, betalen premies en omringen ze met fysiotherapeuten. Terwijl de regering al, zenuwachtig, “goed opgeleide Italianen en Spanjaarden uitnodigt om de duizenden onvervulbare vacatures in de exportindustrie in te vullen”. Immigratie dus, met honderdduizenden, vlak nadat het voor altijd verboden en “onnodig” leek…

In een klap legde die overdonderende crisis dus bloot, wat er al jaren aan het gebeuren was,  “zachtjes en onmerkbaar”. Die overheid leende maar raak en loste elk probleem van te weinig inkomen op. Geen diploma of geen baan of geen zin? Wel, vadertje staat betaalde dan wel weer wat aan “die arme drommels”. En nu is vadertje staat zelf bijna failliet van 50 jaar schulden maken. En wordt hij door kapitaalboeren gewoon als een jojo gemangeld.

Er zijn nu plotseling ook BRICS-landen, die langzaam maar steady economisch omhoog kropen/kruipen en ons nu iets geheel ongekends voorschotelen. Mooie goedkope spullen dus, containers vol en prima grondstoffen en agrarische producten. En, ook steeds meer koopkrachtige consumenten, die geld hebben om dure auto’s en machines van ons te kopen. Dus we rennen er als gekken daar heen: immers enkel daar zit nou nog die groei! Mercedes en Audi verkopen in China al veel meer peperdure limousines dan in Europa! En China c.s. leveren vlot en goedkoop ook nog,  nu ook wereldwijd TGV’s, middenafstand jets en kerncentrales..

Wel, we worden dus fors gemangeld door nieuwe krachtige concurrenten, die eerst onze simpele spulletjes produceerden en ons nu bijna alles aanbieden. We moeten dus, leuk of niet, gewoon fors aan gaan pakken, zoals vlak na WOII, om qua welvaart enigszins staande te blijven.

Wie had dat nou gedacht van die “imiterende Chinezen en Indiërs”? Wel, zíj dus, terwijl wij ons verloren in discussies over integratieproblemen en moslima’s met “foute” hoofddoeken!

Zwaar aangeslagen zien ook de Duitsers nu hun grote fout, met dat lage aantal geboorten: Japan showt hun nu hoe een land zonder jeugd, zijn dynamiek verliest, ook zijn consumptie en… ook zijn concurrentiekracht. En arriveerde, als rijk land, bij een staatsschuld van liefst 220% van het Bruto Nationale Product. De hoogste ter wereld nog steeds en ondanks de Grieken!

Het ongelofelijke wordt ons nú, veel te laat, in eens duidelijk. Terwijl het enorme bezuinigingen regent om die oeverloze schuld kwijt te raken, moeten we als de weerga de mouwen opstropen met minder welvaart en met, “teveel” ouderen (beter gezegd met te weinig jongeren).

Van die laatsten kan -het is bijna niet te geloven- nu meer dan een derde géén fatsoenlijke baan  vinden! Dat is wat de Amerikanen nou bedoelden met “dat oude versleten Europa”, net voordat ze zelf ook ontdekten hun swing kwijt te zijn. Maar zij sloten “never die immigratiekraan..”de VS groeit jong! Het westen zat in hoogmoed en arrogantie, navelstarend gewoon te pitten en te wauwelen over “peanuts problemen”… Volgevreten, en met veel money (van de bank!)  als een blind en verwend luxepaard.

Nu komen daarvan de rekeningen met ladingen in de bus: werkeloze jongeren, zakkende pensioenen, uit de pan vliegende verzorgingskosten en verkeerd opgeleide mensen… En erger nog: ook niet meer wetend hoe je echt, in gevecht met anderen, je welvaart moet verdienen en behouden…

Dát is ons allen overkomen, ondanks politici en bestuurders en vele goeroes, die ook niks anders bleken te zijn dan de massa van het volk. Ons wachten dus “even” bloed, zweet en tranen.

Toch, moeten we nou denken dat we geheel verloren zijn? Nee, natuurlijk! Wij kunnen het opnieuw flikken natuurlijk, al gaat het even duren. Jeugd “aanmaken” doe je niet in een paar jaartjes, immigranten accepteren kost even slikken, ophouden met zeuren is even afkicken en “opnieuw VOC-tje spelen” moet even worden geleerd. We moeten dus vooral mentaal “om”!

Luister dus nooit meer naar die populistische, opportune en wereldblinde politici, die u de verkeerde kant deden en doen uitkijken (al koos u ze wel zelf!). Luister liever naar hen die u wakker maken en de nieuwe werkelijkheid voorhouden. En help zo uzelf en uw eigen (klein)kinderen echt weer vooruit. Leg ze uit waar “wij” in de fout gingen en excuseer U en vergeet niet om ze te vertellen dat onze ouders (en wij een beetje ook) eerder dit kunstje flikten. Wees solidair met die jongeren, die het ongeluk nu hard treft. Help hen maar eis tegelijk ook dat ook zij hun leven fors veranderen en ook opnieuw aanpakken. 

En verbaas u over niets: Europa gaat nog vele bochten om,  die euro wordt echt een neuro en gaat -wie weet- zelfs concurreren tegen de nieuwe zeuro…

Tja, ook al hoort u het niet graag of gelooft u het nou nóg niet: de wereld gaat nog veel verder op zijn kop. Maar toch zijn we niet verloren. Want alles kán anders, dat kunstje zijn we echt niet vergeten. Maar we moeten nu wel opschieten, want het is echt 3 minuten voor twaalf.

Maar,

die natuur met al zijn pracht en praal is gewoon gebleven en ook zullen we beschenen blijven door die mooie “koperen ploert”. Laat u dus lekker verwarmen door haar stralen en kijk omhoog in dat fraaie hemelse blauw. Daar ziet u dat veel gewoon is gebleven en ook dat alles weer “rech sal komm”. Wat U nú moet doen is u aangeboren, ja, het is zelfs uw specialiteit! “We shall overcome” dus en “Yes we can”! En daar helpt dat zonnetje echt prima bij. Dus steel zoveel mogelijk van die zonnestralen, ook al zijn ze nog even wat bleekjes. En als u binnenkort weer gebruind rondloopt is het leed al voor de helft geleden, want die knop die “om” moet, zit gewoon in uw hoofd.

, 11 feb 2012

FADING AWAY IN A METROPOLE

Ooit komt er het uur van mijn “adieu”.

Voorbereid of geheel onverwacht,

Wat zou ik daarin graag kiezen,

Voor mijn waardigste afscheid ooit,

Een afscheid op vleugels in de mist.

In een grote volle metropole,

Woon je dicht bij het leven en de dood,

Omdat er zoveel zielen je bijna beroeren.

Loopt de weg van hier naar hierna,

Zomaar hier vanuit de stad omhoog,

Zo wordt de reis als een flauwe bocht,

Een bijna gewone dag met wat nevel,

Om ons uitbundige licht wat te filteren,

En de gesloten ogen niet te storen,

Die niet vermoeid weer willen open gaan.

Als iemand dit leest en zou begrijpen,

Met goede relaties bij de grote reisleider,

Dan zou ik beleefd willen vragen,

Kan ik op mijn dag der dagen,

Lichtjes verwaaien als een glimp?

Zoals ik altijd al wilde zijn,

Maar u liet mij niet begaan,

So please let me fade away,

When my last day is born.

Leon (Marseille, febr. 2012).

DE WIJZE LESSEN VAN ONZE VOORVADEREN: DIE “OUDE” ECONOMEN

Er waren voor mij al velen die nadachten over wat vroeger heette “de homo economicus”:  van Good old Smith tot Ricardo, via Markx en Keynes naar Schumpeter, Kondratiev en tot aan de Franse econoom Allais. En ze worden nu bijna allemaal driftig herlezen; we zijn weer eens aan het zoeken naar wat verloren ging….

Wat ze bedachten en opschreven, in een bibliotheek vol boeken, blijkt  weer eens actueler dan ooit. Niet omdat het nieuw is: maar hun waarnemingen en redeneringen om tot conclusies te komen, zijn opnieuw inspirerend. Al lezend in hun teksten wordt weer eens duidelijk, hoe verschillend je kunt denken over het economisch gedrag van mensen, hoe enorm de wereld sinds hen is veranderd. En het herinnert ons er ook aan dat economie een sociale wetenschap. Waarin het gedrag van mensen dus centraal staat, of beter gezegd de  (voor)oordelen daarover. Want dat is van groot belang om “economie” te snappen en zeker om de economische toekomst te kunnen “voorspellen”.

Immers, de mens veranderde weer eens sterk, door een moderne wereld met hightech, internet, satellietcommunicatie en computers die op beurzen “automatische en high-speed” transacties doen voor miljarden, die met lichtsnelheid over de wereld razen… Wat je nú kunt overzien in één minuutje, wat je nu van de actualiteit kunt weten enkele seconden nadat die veranderd is en wat we nu kunnen horen en zien van mensen van allerlei cultuur en opvatting over hoe zij naar diezelfde de wereld kijken; dat was in de tijd der wijze economische (voor)vaderen zelfs niet denkbaar. Een fabriek oppakken, met al zijn robots en in enkele maanden, en die herstarten in een ander land met lagere winstbelasting en idem lonen, is nu dagelijkse kost. Vroeger was dat economisch gezien gewoon ondenkbaar; veel te kostbaar en nauwelijks uitvoerbaar. Het overzicht over de wereld is nu veel groter, de veranderingen zijn “per direct” overal bekend en de reactiesnelheden zijn ook heel hoog geworden. Dus die “homo economicus” bestaat nog wel steeds, maar hij raast (virtueel en in het echt) over de hele wereld met de lichtsnelheid en werd zo ook bijna ongrijpbaar voor overheden en democratische instituties. Ook zien we nu machtige landen aan het spel deelnemen, die niets met democratie en/of parlementen van doen hebben. Dus waar de staat doet wat hij wil en op elk moment (dus razendsnel) en ook kan besluiten kan zich gewoon niets aan wetten van “anderen gelegen te laten liggen”.  

Bij dit alles werd opnieuw de vraag urgent: onder welke randvoorwaarden gelden/golden die vroegere theorieën nou eigenlijk golden? Wat zijn eigenlijk de, vaak niet expliciet aangegeven, randvoorwaarden waarop hun geldigheid berust? Zoals ook vele theorieën in de natuurkunde niet meer (100%) geldig bleken nadat Einstein met zijn (eigen)wijsheid op de proppen kwam over die relativiteitstheorie..  Nu wordt daar in Genève ook al aan getwijfeld nu er een deeltje toch nog sneller lijkt te “vliegen” dan de absolute snelheid. Het “deeltje van God” wordt het daarom ook al genoemd… Wat fraai uitdrukt hoe zwaar deze vondst weegt in dié wetenschappelijke sector.

Als u dus zou denken dat het met die economie allemaal wel duidelijk is zo langzamerhand na eeuwen met  economen en politici, dan heeft u het dus mis. Niets blijkt  minder waar, zien we nu dagelijks. Die economie blijkt vooral een empirische wetenschap met als heel onzeker element in het centrum “het menselijke gedrag”.

Voortdurend vragen politici en economen zich dingen af als: als “we” nu hier (óf daar?) een belasting aanpassen gaat dan (bijvoorbeeld) de WW omlaag of nou net omhoog? Óf als we de mensen aanzetten tot het kopen van meer “vaderlands product”, stimuleren we dan onze economie… óf is dat nou net niét zo (vooral op langere termijn)? Omdat die “andere landen waarmee we handel drijven”, dat natuurlijk óók kunnen doen...  Als je het gefriemel ziet in uiterst complexe belastingsystemen in Frankrijk, nu bij de verkiezingsstrijd, over hiér wat wegpakken bij de middenstand en dat weer “géven” aan de industrie óf aan de werknemers (die o zo belangrijke  consumenten die groei realiseren),… dan snap je een beetje hoe politici en hun economische goeroes aan allerlei “knopjes” draaien van een enorm complexe machine. Waarin mensen op vele plekken die wispelturige schakels blijken te zijn. Met hun angsten, hun optimisme, hun vooroordelen etc. Moet je nú, (zoals Duitsland deed), het minimumsalaris afschaffen of dat nou net verhógen? Krijg je dan minder WW (en dus minder arme drommels) of nou net méér WW, omdat je de koopkracht op korte termijn sloopt? Gaan die Grieken nu wel of niet failliet? Gaat dan de euro er echt aan? Is er nou echt herstel in de VS: beklijft dat wel? Moet je nou dus eerst fors bezuinigen of nou net gewoon méér geld drukken en uitgeven? Of zijn er misschien wel twee wegen denkbaar, bijvoorbeeld omdat de Amerikanen met hun superliberale opvattingen er heel anders dan wij (die wat meer “sociaal ingestelde Europeanen) er nu tóch eerder uit gaan komen dan wij? Terwijl er nu in Brussel weer geruzied wordt over een “Frans versus een Duits economisch model”, waardoor de wrijving tussen beide landen toeneemt. En terwijl Sarkozy nu openlijk naar Berlijnse maatregelen neigt, maar Hollande c.s. de vinger bezwerend heffen en dat Duitse buurmodel niet toepasbaar achten voor 65 miljoen Fransen op maar ca. 1000 km afstand!

Dat en veel meer zien we nu en kunnen we ook lezen bij die oude wijze economen… En daarom heeft iedereen een beetje gelijk en zal het economisch-politieke debat ook nooit ophouden. Net als de stromingen van wat nu “links en rechts” heet ons eeuwig lijken te blijven verdelen. Zo zijn wij  namelijk, wij mensen van goede wil. Maar we koesteren o zo graag ons eigen gelijkje.

Dank u wel dus, geachte geleerden. U wees ons op democratie en het vrije woord. Maar we blijven dus veroordeeld om  al vallend en opstaand door te ploeteren. Maakt u zichzelf dus maar niks wijs… Het wordt weer spannend in die verkiezingen en wie gelijk had zullen we helaas soms nooit te weten komen. Sterkte dus en blijf kritisch bij al die “welwillende maar niet onfeilbare profeten”. Zij zijn ook gewoon maar mensen, al doen ze soms alsof ze God zelf zijn.

Bij dit alles ga ik het dus ook maar niet hebben over die populistische schijneconomen die het gemene volk met zijn angst en frustraties, maar wat erg gemakkelijk naar de mond praten. Want dat komt  nog eens bovenop al die onduidelijkheid in dat menselijk gedrag!

Kortom het is in de huidige economische theorieën en inzichten weer eens een aardige puinhoop omdat, “het subject” zelf wéér eens flink van gedrag veranderde.

Wát moet je daar nou, als wat bijgetankte leek, mee beginnen? Wat moet je geloven en wat is nou onzin en wat wijsheid? Wel dat lijkt lastig vast te stellen, zelfs voor experts.

Dus moeten we goed beseffen dat  we vooral behoefte hebben om, net als vroeger, politici en experts weer te kunnen geloven. Simpelweg omdat we ze weer denken te kunnen vertrouwen. Vertrouwen dus… omdat zij ons duidelijk wisten te maken in welke principes zij vast geloofden (c.q. ons tóónden welke zij de facto hanteerden), waardoor wij vanuit onze eigen overtuigingen helder konden kiezen.

Immers, dáár ontbreekt het nu aan: want wie kan je nou vertrouwen en op grond van wat dan? Wij zijn, bijna allen, leken die slechts ruwe noties hebben van al die nogal lastige zaken.

Dus moeten politici ons helder hun idee geven over de wereld die zij na willen streven en  waarom. Gewoon, in grote lijnen, in fundamentele basispunten en principes. In termen van “mensenrechten, en door een ijzeren geloof in vergaande  vrijheid en nauwelijks regels en een overheid (omdat die slechts ballast zijn), óf (net andersom), door te geloven in solidariteit met hen die het minder troffen in het leven en die “dus” bescherming van een overheid behoeven om te kunnen (her)leven. Eigenlijk zoals we dat nu, (en vaak op het belachelijke af),  in de VS kunnen zien: “extremisten” die absoluut geloven in maximale vrijheid (libertariërs dus) en in een minieme staat…. met tegenover hen, zij die solidariteit en sociale hulp door een overheid helemaal geen “gevaarlijk communisme” vinden. Zo’n soort politieke discussie dus, maar dan wel wat meer erudiet en niet zo blind arrogant. Eigenlijk zoals we dat ook in eigen land konden zien, als we tenminste door dat "hoofddoekjesgezwets” heen konden kijken en aanvoelden  “hoe afkeer en haat werden uitgedragen naar hele groepen”, op een handige, verhullende manier. Waarbij de echte problemen van het land en het volk, die de huidige crisis direct er ná keihard toonde, gewoon niét werden benoemd. Enkel omdat dat niet lekker lag bij het te wérven kiesvolkje. Daar zijn nu meer mensen achter gekomen, die de popu-club PVV nu de rug toe keren en die, mogelijk, nu toch weer in de fuik zwemmen van andere praters. Die mogelijk wel echt “netter” zijn en die in elk geval geen “ maatschappelijke schade” wensen aan te richten.

Ferme discussie!!

Dus vóór er weer een betere “economische black box” wordt ontworpen, moeten we eerst terug vinden waar het ons nou echt om gaat. Via een publieke, ferme (en mijn part ook pijnlijke) politieke discussie. En daarna kunnen we dan de “knoppendraaiers” weer geruster kiezen die (van ons) aan die black box mogen zitten…

Zoals dat eigenlijk nú, die smal-kijkende Wallstreetboys en –girls ook dagelijks doen, met hun “financiële black box”.  Waar we best veel last van hebben en die we dus nodig snel onder controle moeten zien te krijgen.

En dat dan, via “een mondiaal overlegorgaan “à la G20”, in een gremium dat (in meerderheid) bestaat uit vertegenwoordigers van goedwillende staten die niet enkel door ongebreideld eigenbelang en/of blind fundamentalisme of haat worden gedreven…

Een lange weg hoor ik u zeggen? Wel dat zijn we dan geheel eens. Maar wat moeten we anders? Is dat niet gewoon ons lot en zien we nu eindelijk (weer) in dat het ook niet anders kan? Óf geloven we wéér in “alles eerst kapot slaan en dan (weer) helemaal opnieuw beginnen”? Dat zouden we nu toch echt moeten hebben afgeleerd?

Maar,

het gaat natuurlijk al beter met wat warme zonneschijn, die nooit echt vér is. Want onze zon bleef op zijn post achter die sneeuwdragende wolken. Zij zag ook al vele malen hoe het die aardbewoners verging, die ijverig werkten aan een nieuwe betere wereld en die daarbij vaker de weg kwijt raakten. Maar die ook die betere weg steeds weer terug vonden, door hun fouten in te zien en te erkennen, om daarna met veel energie opnieuw te beginnen. Omdat het leven toch weer waard leek om geleefd te worden.

Wel mensen, daarin lag en ligt onze grootste kracht en onze eeuwenoude ervaring. Dat nóg eens doen is dus eigenlijk het meest menselijke wat er bestaat!

Let dus weergoed op uw portie zon en ga aan de slag. Dan is het ergste zo weer voorbij. Want menselijk leven was nooit iets anders dan geloven in elkaar en zo ook “in wat morgen (weer) kon”. Daar wens ik u allen graag veel mooi weertje bij.

5 febr, 2012.

LEON OP L1 RADIO OVER DE KOMENDE FRANSE VERKIEZINGEN EN MARSEILLE 2013

Kik hier om te beluisteren
http://www.le-provencal.nl/audio/Balkon%20do%202%20feb%202012.mp3

Het nieuwe museum over alle culturen rond de Middellandse Zee

Bouwactiviteiten t.b.v. Marseille Culturele hoofdstad van Europa 2013

DIE ROBOTS JATTEN ONZE BANEN!

Dat gaat er in de VS weer in als (oude) koek!  Net zoals in Frankrijk (en ook al elders) de roep om de grenzen te sluiten steeds luider wordt. En geef het maar toe: het klinkt ook super simpel en logisch, toch? Waar wachten die sukkelige politici dan eigenlijk op? Die WW die hebben we dan toch zo plat: fabrieken mogen gewoon niet meer naar het buitenland, we heffen invoerrechten op concurrerende producten en wie mensen ontslaat omdat hij in robots investeert krijgt een forse boete of erger. En klaar toch?

Helaas het is weer zo’n voorbeeld van een “volks simplisme” waarvoor politici zich moeten schamen, als ze dat ongenuanceerd bevestigen. Immers, zij zijn er nou net voor om goed uit te leggen dat het zo echt niet (meer) kan! Ik zal dus alle politici die mijn blog lezen even wat helpen: niet omdat dat het niet zouden wéten, maar opdat ze zich nog erger zullen schamen!

Eerst dus die robots maar even en daarna komen er nog enkele soortgelijke kwesties aan de orde. De illustraties en de cijfers komen vooral uit de VS, waar men nu (weer) massaal in robots investeert en waar nu de werkeloosheid eindelijk wat lijkt te dalen…
-In 1900 werkte 41% van de Amerikanen in de landbouw… nu is dat nog 2% (!). Dank zij de enorme mechanisatie. Al die mensen vonden dus elders werk..
-toen de fabrieken, de laatste decennia,begonnen met rationalisaties, vonden arbeiders en hun kinderen werk in de financiële, de gezondheid- of de informaticasector en elders.
-in 2005 produceerde een Amerikaanse arbeider evenveel alleen als twee collega’s deden in 1970; en 4 deden in 1940 en zelfs 6 deden in 1910.!
De verwachte werkeloosheid door de technologische vooruitgang kwam er dus niet, en de reële salarissen stegen zelfs fors. De toename van de productiviteit schiep veel welvaart en dus bepaald geen armoede. In de niet-agrarische sector kwamen er over langere tijd gemeten 50 miljoen banen bij  terwijl in sommige sectoren de werkgelegenheid halveerde…

Op vandaag veroorzaakt de technologische vooruitgang ook nog zowel winnaars als verliezers. De laatste dertig jaar nam de werkgelegenheid tóe in de lagere banen én ook bij de hogere jobs. In  de middengroep werd het aantal jobs echter steeds minder. De eenvoudiger jobs in fabrieken industrie en administraties worden weggerationaliseerd: de hogere (en vaak hightech) jobs vermeerderen en de ook in laagste jobs komt meer werk. Wat ook leidt tot een snelle toename van het gat tussen arm en rijk en het inzakken van “de middenstand”. Wat dus een heel andere verklaring is voor die kloof: arm -rijk.
De nationale productie is nu ca 5% onder zijn mogelijke niveau. Er mankeert dus in de VS een vraag van 800 miljard dollar die dus geen werk schept voor mensen en machines.

Ook in  Frankrijk is de discussie over “made in France kopen” weer levendig: invoerrechten heffen op producten uit bedreigde sectoren is hoorbaar in de discussies en ook al “gewoon grenzen sluiten”. En bedrijven bij hun vertrek naar goedkopere oorden gewoon openlijk frustreren, dát durven sommige nu ook al te verdedigen. Natuurlijk heb ik het niet over bedrijven die willen vertrekken nadat ze dikke subsidies kregen en die dat negeren bij hun besluiten; dat is natuurlijk heel wat anders. Premier Orban van Hongarije, die buitenlandse bedrijven nu zelfs extrabelasting laat betalen, omdat ze Hongaarse bedrijven beconcurreren, moest in Brussel op de mat geroepen worden.

Ja, er bestaat nogal wat “protectionisme”, en zelfs in superliberale landen als de VS is dat te vinden. Recent nog door Obama, die autobanden import vanuit China met accijns aanpakte. Als het gebeurt in “een noodgeval om een omvallende sector even te redden” is het te begrijpen en ook te verdedigen, maar om het als “nieuw principe of structureel concurrentiewapen” wordt bedoeld, is het gewoon voor de hele wereld erg schadelijk.  Wie werkelijk gelooft dat het “je meer op jezelf terug trekken de welvaart dient”, maakt een ernstige fout tegen de wereld waarin we nu leven. Kijk om u heen naar de veelvoud van (soms ook goedkopere en unieke) producten die er zijn, (en die ook u koopt) en besef dat u dan profiteert van de creativiteit en de knowhow van een ander land. Het beste kun je daarbij een  belangrijk medisch product als voorbeeld nemen dat vele zieken kan helpen: dan ga je daarvan toch niet de import verbieden omdat je liever ziet dat het “door een vaderlandse farmaceut zou moeten worden gemaakt, die dat niet kan of wil”? We profiteren toch altijd al graag van elkaars slimheid en vernuft om het leven op aarde beter en aangenamer te maken, ook als dat kan met producten van elders?
Ook wij willen toch graag ónze mooie (of goedkopere) producten aan de (buitenlandse) man brengen  om meer werkgelegenheid en welvaart in eigen land te verkrijgen?
Wel, als je dus min of meer stelselmatig je grenzen sluit of het overschrijden er van met geïmporteerde producten duur maakt, dan gaat de betreffende landen dat uiteindelijk ook met jouw export doen. En zo maken we dan die “internationale welvaartsmachine helemaal stuk. Dus die politici die de mensen de simpele waarheid verkopen dat je jezelf in onze geheel vervlochten wereld zou helpen door de ander de toegang te weigeren (of die erg lastig te maken), plegen boerenbedrog. Het uitschakelen van buitenlandse concurrenten kan erg duur worden voor de eigen bevolking en ook erg slecht zijn voor de “eigen” werkgelegenheid in de exporterende industrie. Dat kan een kind snappen als het maar compleet en eerlijk wordt uitgelegd.
Helaas zijn er steeds meer landen waar de huidige malaise politici brengt tot het propageren van dit soort van “fout patriottisme”. Met name de politici die geen idee hebben hoe (bijvoorbeeld) die werkeloosheid echt en blijvend te verminderen en die dus (uit onkunde), maar iets gaan roepen als “eigen product gaat vóór”. Net zoals sommigen roepen of riepen: “eigen volk gaat vóór” en daarmee anderen die in hun land te gast waren of die zelfs daarheen waren gehaald tot tweederangs landgenoten bombardeerden en ook de dynamiek uit hun economie haalden. Vaak wordt het dus gedaan om het eigen gebrek aan concurrentievermogen en inzicht te maskeren.
Zij die beweren dat met name de EU een soort van “vergiet” zou zijn, hebben dan ook ongelijk: Japan, de VS en de EU hebben elk een praktisch een gelijke aanpak voor hun douanerechten, beweert Pascal Lamy , chef van de Wereld Handels Organisatie. 
Dit alles zet extreemrechts en ook wat “linkser links” dus te kijk als volks misleiders. Wie zich structureel bedient van economisch protectionisme, sloopt de toekomst van het eigen land en maakt het tot een achterblijver en dus tot “een arme van morgen”.

Dus is die vaak verfoeide mondialisering ons lot, maar ook de garantie van echte en blijvende vooruitgang. Wie dat te moeilijk vind of “zich die concurrentie van de nek wil halen” is dus een ten dode opgeschreven ondernemer op termijn en iemand die zijn land geen dienst bewijst. Elk land dat zich ooit isoleerde (zie het China van ná de boxeropstand!) zakt af naar armoede en achterlijkheid.

Dus als u ook gelooft in de “levenswijsheid”: “Veel geld hebben maakt  niet gelukkig, maar armoede maakt wel ongelukkig”, blijf dan ver uit de buurt van die populisten die u simpele oplossingen verkopen om u te paaien. Zij schakelen ook de politieke concurrentie uit met zeer bedenkelijke, niet vaderlandslievende, ja, ondemocratische middelen!  Dus wantrouw hen, die elke keer weer op de proppen komen met dat ei van Columbus!   

Maar,

  'de mooiste foto van Nederland' 2007

 Dutchphotozone.nl

Gelukkig mogen we allemaal nog vrij van de zon en mooie landschappen in het buitenland genieten, zonder te moeten betalen voor de grensoverschrijding. En mogen we zelfs nog  wonen in landen die ons bekoren. Gelukkig kunnen we ook lekkere buitenlandse spijs en drank kopen “om de hoek” en mogen we ook van mooie dingen uit andere landen in eigen land genieten. En wie vind het nou schadelijk of slecht om mooie mensen, zowel van lijf als van binnen, te kunnen ontmoeten, die van verre naar ons toe komen? 


Zoek dus die zonzijde op; buiten, maar ook in uw gedachten. En stop dat benauwende en conservatieve gedoe, dat enkel berust op gemakzucht en/of gebrek aan inzicht hoe de wereld het beste voor iedereen kan functioneren. Dat werkt veel beter, u zult het zien!
Dus ook nu weer:  veel zon toegewenst en doe mee om een plekje in de zon voor elk mens op aarde mogelijk te maken.

, 30 januari  2012.

LEON OP L1 RADIO OVER DE KOMENDE FRANSE VERKIEZINGEN

Klik hier
http://www.le-provencal.nl/audio/Balkon%20vr%2013%20jan%202012.mp3

WAAR MOET DAT MET ONS HEEN?

Dit  zou mijn moeder  hebben verzucht, als ze er nu nog zou zijn geweest. Zeker is dat deze (bange?) vraag velen nu bezig houdt bij het zoeken naar antwoorden. Het valt ook niks mee als je ziet wat er nu om ons heen gebeurt en zeker niet als je ook steeds vaker die pittige analyses tegenkomt van “de toestand” in de “betere media”. Hier een stukje oogst dat, recent,  mij en ook anderen trof.

Bron: HBVL.be

De kloof arm-rijk wordt gestaag groter… Goldmann-Sachs schreef haar clientèle nét een felicitatiebrief waarin werd aangekondigd dat zij nog veel meer rijkdom mochten verwachten in de komende jaren! Hoezo crisis! Deze kloof blijkt steeds meer een hoofdoorzaak te zijn van de snel toenemende schuldenlast in de VS; en sommige geleerden beweren dat het zelfs een belangrijke dieper liggende oorzaak van de crisis zou zijn. In een grafiek zag ik de echt explosieve toename van de rijkdom van de “1% rijksten nu” in de VS vanaf 2000: de prognose was dus “nóg rijker morgen”..
De kloof heeft ook alles van doen met de afname van het aantal banen in de middelste inkomensklassen. In de EU stijgt het aantal banen in de hoogste inkomensklasse en daalt in de armste groep..En zakt ook echt in, in de “middelste inkomensgroepen”. De winkelier sluit zijn zaak nu, de administratieve kracht is niet meer nodig en in de laagste inkomensgroepen beconcurreren de (soms clandestiene) arme immigranten, de niet-gediplomeerden.
Het aantal jobs in de “high-tech beroepen” groeit heel aardig: hoog gediplomeerden hebben niks te klagen over banen én inkomen. De middenstander zakt echter af, moet zijn winkeltje sluiten, ook omdat internetkopen sterk toeneemt en het grootwinkelbedrijf hem omduwt. Hij verdwijnt naar de categorie: laagste inkomens.
De westelijke wereld is qua banenstructuur en inkomensopbouw dus drastisch aan het veranderen zoals dat ook ooit in de industriële revolutie gebeurde. Dit verklaart ook de onvrede en frustratie in de middengroepen, die dat politiek ook “vertalen” door achter populisten of ultra-rechts te gaan aanlopen. Zie in Nederland dus PVV en… ook SP die beide aardig daaraan mee doen, terwijl de oude “volkspartijen” wegkwijnen, zie CDA en PvdA.
Kijk je naar de EU en de euroklucht, dan moet je denken aan het orkest op de Titanic dat tijdens het wegzinken gewoon stoïcijns doorspeelde…alsof er niks aan de hand was.
De jeugdwerkeloosheid in Spanje is nu 50%, de kloof arm jong en “rijker oud” begint flink te wringen daar… En in Zuid-Europa en nu ook in Nederland (!) worden de eerste pensioenverlágingen openlijk aangekondigd. Niet omdat de staat geen geld meer heeft, nee, het aantal pensioenpremiebetalers daalt fors in sommige sectorfondsen (zie boven) en de rendementen zijn belazerd… én de levensverwachting groeit nog steeds…Dat is de tol van de medische vooruitgang, cynisch genoeg!
Die hypocrisie wil ook maar niet verminderen in deze tijd van “casino-kapitalisme”. Dat achter elke losgeslagen geldlener ook een even losgeslagen geldschieter staat of stond, wil bij vele maar niet doordringen. Al zien we nu de banken bij hypotheekverstrekkingen de remmen fors in trappen..
Het toenemende ongenoegen vertaalt zich ook in een  groeiende aanhang bij partijen als SP en PVV in Nederland, de Teaparty in de VS en het Front National in Frankrijk. Ook in Nederland wachten mensen als Wilders en ook Roemer op het moment dat de “gedoogstekker” er echt wordt uitgetrokken. Het moment van “het verzilveren van hun winst”..
De Teaparty groeit in aanhang in de VS maar vindt geen acceptabele politieke leiders. De huidige republikeinen proberen allen om  hen in te lijven maar deze partij vertrouwt geen politici. Ze wéten dat men hun daar niet voor vol aan ziet… Dus groeit de frustratie enorm snel in die hoek, waar het wemelt van hen die uiterst haatvol spreken over “die democraten, darwinisten en freudianen”. Mitt Romney lijkt nu dé kandidaat

Bron: HBVL.be

te worden maar bekoort eigenlijk niemand.  Hij hoort in hun ogen ook tot “die rotzooi in Washington” waarvan Obama voor hen dé vertegenwoordiger is. Een toenemende lokale verbrokkeling is nu hun lot  omdat er geen binding is via een kopman… en de radicalisering groeit hier ook net als bij de “Occupy beweging”,  die ook fors doorgroeit maar zonder echte kopstukken zit. Tekenen van het failliet van een grote democratie, die over zijn hoogstaande waarden struikelde… .
En dat gebeurt alles terwijl er wanhopige intellectuelen (zoals een Geert Mak in Nederland)  die zeer pessimistisch kijken naar de toekomst van Europa,  toch nog verzuchten dat “Den Haag zijn traditionele rol van bruggenbouwer in het Europese krachtenveld” weer zou moeten oppakken. Voor mij is dit enkel nog echt pijnlijke nostalgie…helaas.
Het is verbijsterend om te zien dat veel politici en zelfs sommige economen, tegen beter weten in, blijven bij die idee dat we nu  zo snel mogelijk die economische kloof tussen de zuidelijke en de noordelijke Europese landen ín de EU moeten verkleinen”. Wat, duidelijk zat, een generatie of twee vraagt áls het al zou kúnnen gebeuren. De wegzakkende landen met hun torenhoge schulden ín de eurozone houden, dwingt hen tot steeds

Bron: HBVL.be

meer afknijpen, wat een neergaande spiraal veroorzaakt: zie de Grieken en de Spanjaarden. Maar zie ook de Zweden en de IJslanders, die buiten de eurozone met eigen munt, het kunstje van de wederopbouw nu al laten zien. Zij zitten niet klem met een eigen, corrigeerbare munt die hun export weer kan opvijzelen… Steeds meer economen denken dus dat er landen uit de euro moeten: of die armen in het zuiden óf die “rijken” uit het noorden. Maar die dodelijke geforceerde “eurotische” familieband moet eigenlijk snel doorgeknipt worden zodat die landen kunnen devalueren en “opnieuw beginnen op eigen kracht en tempo”. Dus dát doen , wat de EU vergat onder ogen te zien, 10 jaar geleden. Blind geworden door politieke en economische euforie, die nu, (zie de torenhoge schuldenlasten) toen.. En nú  wordt Brussel en co. wreed wakker geschud. Ook al die sommetjes, die en masse worden gemaakt over de klap die we krijgen “als de euro(zone) ploft”,  veranderen echt niets aan die aanstormende realiteit.
Dit wordt langzaam helder op het moment dat steeds meer mensen beseffen dat Europa, (dat in 1900 nog 25% van de wereldbevolking was en dat in 2050 nog maar 5% daarvan zal zijn), net nú samen zou moeten optrekken om onze ideeën en waarden te kunnen verdedigen en te behouden. In die aanstormende nieuwe “multipolaire  geopolitieke  constellatie”, die er snel aan komt. Tragiek alom dus…en een opkomend besef van ernstige gemaakte fouten in het Europese verleden. Alles moet haaks gaan staan op dat vermaledijde “casino-kapitalisme”, dat nog steeds dóórwoedt!
     
Maar,
er zijn, eindelijk én gelukkig, nu ook heel andere geluiden en mouvementen te horen en te zien. Die roepen om een nieuwe Verlichting en een nieuwe mens “die weer door passies zal worden gedreven”. Zo’n formulering doet wat “pseudo-religieus” aan. Maar we zijn toch ook allemaal opnieuw ook op zoek naar “nieuwe zin en structuur”; naar een soort van “nieuw geloof”? Naar iets waarvoor we weer “warm kunnen lopen” en dat ons weer hoop en levenslust geeft?  Noem het maar zoals u wilt en mijn part dus géén Verlichting! Ook ik lees steeds meer artikelen over het belang van kunst;  voor (te) velen dure onzin, voor anderen echter een fenomeen dat ons kan helpen om een nieuwe balans te vinden, mede door innerlijke verrijking…
En wat mij ook verblijdt is dat er steeds meer te zien en te horen is van “stand up comedians” die ,-nog erg zoekend en rommelend-, proberen ons tot diepere confrontatie te brengen met de dagelijkse actualiteit en zijn anomalie, zijn gekten. We komen dus, voel ik, langzaam weer op een weg die naar bóven zou kunnen leiden. Nog niet materieel,nee,  eerst dus meer “geestelijk”, wat altijd vooraf ging aan “de goeie echte vernieuwingen”.
Dit alles kan en komt ook, omdat die zon ons elke dag een nieuw licht en warmte brengt: onvermoeibaar. Voor iedereen én tegen de laagste prijs die mogelijk is: gratis dus. Ze verzacht de winter en de streken van “onze”  mistral, en dat niet in geringe mate.
Ze zal er ook weer bij zijn als er nieuw licht komt in onze breinen over “hoe het verder kan en moét”. Want daarvan kunnen we écht zeker zijn: de mens is een wonder, hij wil doorleven en bleek daartoe steeds opnieuw goed in staat. Ook na nare tijden en veel kommer en kwel.
Zoek dus de zonzijde op, buiten en ook in uw gedachten. Dat wérkt, u zult het zien!

12 januari  2012.
PS: Pas op: dit alles is gezien met het westerse oog. Ben je uit de “emerging countries” dan is het niet te snappen, ja zelfs bijna irreëel. Of eigenlijk omgekeerd!

WE LEVEN, HELAAS, IN INTERESSANTE TIJDEN…

Dat schreef een Nederlandse journalist een paar dagen geleden en dat zette me echt even aan het denken. Wat zou hij nou precies bedoelen, los gezien van zijn professionele invalshoek: immers het is echt hoogzomer voor politieke journalisten nu!
Zou ook hij niet echt beseffen, dat de tijden altijd al erg interessant waren, maar dan niet op deze zo akelige manier voor óns, in het westen. Immers, de tijden waren al eeuwen een ramp voor de meeste mensen op onze aardbol terwijl het  bij ons in het westen, met zijn minder dan 1 miljard mensen, erg goed ging en steeds maar beter. Terwijl de andere 6 miljard het bepaald veel minder hadden… die leefden intussen al  erg lang “in zeer interessante tijden”. Deze verzuchting zou dus kunnen voortkomen uit die enge, monomane kijk, die wij al heel lang op “de wereld” koesterden. Maar nu zijn wij in eens, ook heel interessant geworden… wát zeg ik, zelfs tot een soort rariteit aan het verworden.
Veel opkomende landen, met China vooraan, keken met bewondering (lees ook afgunst) naar onze welvarende regio waar het zo goed leven was met een “model om trots op te zijn”. En zie nu, die modelmakers blijken fors te hebben geleefd op de pof en hoe! En nu kibbelen ze over “wie en op welke wijze die giga-schulden moeten worden terugbetaald”. Waarbij de sociale verworvenheden met de bosjes aan bezuinigen om zeep gaan nu vooralsnog vooral in de Zuid-Europese landen. Maar realiseert U zich dat het eigenlijk ook al begon in het noordelijke deel?  Die aangekondigde pensioenkortingen van 2012 óf 2013 zijn nu nog maar één voorbeeld.
Politiek is het ook een merkwaardige boel geworden:  de twee EU-koplopers maken de dienst uit en passeren daarbij bij herhaling diverse parlementen en de soevereiniteit van andere EU-landen: “nood breekt wet”, heet het alom.  Dus desnoods wordt ook de democratie, ons paradepaardje, (tijdelijk?) opgeofferd  aan de crisisaanpak. Dat moet die jonge revolutionairen in die Arabische landen wel heel erg verbazen. Net zoals de Amerikanen met verbazing, en vaak ook met afwijzing, kijken naar “hun” protesterende “Occupy-activisten” die maar niet stil willen worden.
Helaas lijkt er een soort van lijn te zitten in die democratieafbraak, zeker als je beseft dat Guantanamo (met > 100 gevangenen zonder nette aanklacht!) er nog steeds is, en er nog steeds aanhangers, ja zelfs regeerders, uit het Bushregiem, het martelen van gevangenen legitiem achten. Wie goed beseft wat dat eigenlijk wil zeggen: denk aan de conventie van Genève en  ja ook aan onze befaamde mensenrechten in onze Grondwetten, moet zich eigenlijk dagelijks óf een aap schrikken óf zich diep schamen. Is dit het vrije westen met zijn humanitaire overtuigingen? Dat kun je nauwelijks nog hardop zeggen als je nu die uiterst reactionaire republikeinen ziet vechten om de kandidaatsplek in de VS. De zwartste Tea-party ideologie is daar nu nog te links. Dus zo ziet het westen, “ons vrije westen” met zijn rotsvaste hoge overtuigingen er nu in veler ogen uit. Dat is dus pas echt schrikken.
Daarbij komt ook nog dat beeld van “een bejaardenhuis met erg weinig jonge mensen”. Een verzorgingsstaat die niet meer betaalbaar is omdat de zorgkosten de pan uit vliegen en de jeugd, met zijn krimpende omvang en zijn 20% of meer werklozen (!)  al die poen echt niet meer kan ophoesten. Wat de Japanse tijger kilde en kilt, verlamt nu ook de westerse vitaliteit en dynamiek. Duitsland gaat daarbij voorop: ze moeten in Berlijn nu nerveus om gediplomeerde Spanjaarden, Italianen etc. roepen, om hun volop draaiende exportmachine op toeren te houden. Dat maakt op grotere afstand toch een erg medelijden wekkende indruk?
En daar blijft het echt niet bij: China laat openlijk steeds vaker zien hoe het begint neer te zien op dat clubje ruziënde dwazen in Europa. In Zuid-Amerika hebben Lula en nu Dilma en ook Kirchner, al eerder laten merken dat ze “ nog wat appeltjes met ons te schillen hebben” én “dat we nu ook maar onze eigen, bedorven, boontjes moeten doppen”. Wat China erg veel positie geeft om zijn greep uit te breiden: de groei van de Chinese investeringen in Europa is stormachtig en Brussel schrikt zich een hoedje. Nog erger: “onze eigen investeerders”  vertrekken ook steeds vaker richting oosten en “zuiden” om hun rendement te vinden én hun risico te beperken. Een Franse minister op reis in Afrika zei erg geschrokken: “Ze behandelden ons nu zoals wij hen tien jaar geleden nog behandelden!”
Dus die titel hierboven, die ik inpikte, geeft de indruk dat wijzélf  nu in “die spannende, interessante tijden” zijn teruggevallen, daar waar ¾ van de wereld een eeuw of langer gewoon continu in verkeerde.
Het geheel lijkt dus gewoon “een potje stuivertje wisselen”  en dat is best even wennen. Immers  dat is wat we nu zien: we moeten wénnen, beséffen, ja (eindelijk) geloven, wat ons onmogelijk leek en waar tot kort geleden geen zinnig mens nog maar over kón (of wilde?) denken!  Langzaam groeit echter het besef dat we moeten opkrabbelen, goed moeten gaan oppassen op onze spullen en verrekte snel een ommekeer moeten maken in onze foute ontwikkeling van de laatste generaties. We moeten er dus “ordinair” opnieuw weer tegen aan: geen herrie maken dus, maar ons weren, wat we zo goed konden ooit en politiek de zaken goed op de rij krijgen en eindelijk eens stoppen met dat populistische bedrog wat geen enkel écht probleem neerzette, en, laat staan, zeker geen enkele oplossing aandroeg. Dit alles lijkt dus steeds meer onze échte crisis te zijn… Veel lastiger dan die financieel-economische dus. Het gaat om dus onze ideeën, onze waarden en waar we voor willen staan. Immers dát zijn we collectief kwijt geraakt in het “oude Europa” en daar moet een heel nieuwe invulling voor komen. Je reinste politieke discussie dus en van zeer fundamenteel soort…. Dus: wié  begint er nou is de hamvraag!  
     
Maar,
Wat is er nou ook eigenlijk mis met,- wéér eens -, “opnieuw” beginnen? Mogelijk ligt daarin nou net een nieuw soort geluk en saamhorigheidsgevoel? Dat deden we eerder en op flitsende wijze na de hel van WOII waarbij ”de verliezer: Duitsland dus”, na 10 jaar een waar  Wirtschaftswunder liet zien aan ons, de verbaasde overwinnaars. Obama zou nou roepen: Yes you can… al geeft hij nu echt geen Marshallhulp, zoals zijn voorganger wel deed ná WO II. 
Dus moeten we het nu echt zélf opknappen en daarbij kan die mooie zon ons best wat helpen. Een blik op die oneindige hemel waar die warmte uit blijft stralen moet ons dagelijks eigenlijk bemoedigen. Het verleden kan dat ook doen: we waren ooit hét voorbeeld en kunnen dat weer zijn. Samen met anderen, maar enkel na veel zweet en wat tranen. Het bloed vergeet ik nu maar liever.
Dus mensen, kijk omhoog, of liever kijk van naast die fraaie zon van hoog naar omlaag! Neem afstand en denk ook aan vroeger; en besef dat nu wéér kan wat eerder ook kon. Maar dan nu el een beetje anders: wat bescheidener, wat meer nadenkend en met een (langzamerhand groeiend) zelfvertrouwen.
Voilà, dit was mijn peptalk voor 2012, vanuit een zonnig Marseille, waar de winterzon de Mare Nostrum nog wat op temperatuur houdt. En waar wij elke dag even denken aan de zomer die er zeker komt.
Dat noem ik nou een prima vooruitzicht en waarom volgt u me hierin niet gewoon? Dus kom op , is het motto voor 2012, want we zijn er allemaal nog!

4 januari  2012