Leon op L1 Radio over de presidentiële baby, beschuitjes en de Euro

Klik hier en luister
http://www.le-provencal.nl/audio/BALKON%202%20do%2020%20okt%202011.mp3

HADDEN WE DAN VROEGER GÉÉN ONZEKERHEDEN?

Het is nu onzekerheid wat de klok slaat; dat hoor je iedereen zeggen en zie je ook overal geschreven staan.  Opnieuw lijken we nu te beseffen dat de dood de enige zekerheid is in een mensenleven.  Of is er toch iets fundamenteel veranderd sinds kort?

Tja, het lijkt van wel. Mogelijk moet je constateren, dat we nu de algemene idee van “morgen gaat het wel weer goed en waarschijnlijk zelfs wat beter dan gisteren”,  helemaal kwijt zijn geraakt… Nu hebben we meer het gevoel, dat “morgen onzeker is en ook bijna zeker minder leuk is dan vandaag…”  Zou dat het niet zijn?

“Ver weg” was er bijna altijd wel ergens een onzeker boeltje gedoe. Maar nu is dat ook  “bij ons” het geval en krijgen we dóór, dat “die narigheid van vér weg, ons toch behoorlijk parten spelen kan”.  Daarbij komt dat “wie en wat je vroeger kon vertrouwen”, die/dat is er nu niet meer: denk aan politici, bestuurders, agenten, banken/verzekeraars, werkgevers, priesters, (zwem)leraren of je buren…  Ze lijken onbetrouwbaar en ongrijpbaar te zijn geworden en je voelt je veel vaker niet meer op je gemak.

Welk houvast hebben we nou nog naast,-zoals bij sommigen-, hun geloof of het opperwezen, of de meest naaste mensen om ons heen?  Het lijkt wat dat betreft nogal dunnetjes te zijn geworden.

Enkel de kennis van het verleden lijkt ons wel nog te kunnen troosten, maar dan slechts in meer algemene zin. Immers wie de geschiedenis beter kent weet dat er heel vaak uiterst onzekere tijden waren. En dat dit dus bij onze wereld schijnt te horen. Onze (groot)ouders maakten twee à drie grote oorlogen, van zeer dichtbij, mee. Wij nauwelijks eentje in 60 jaar. Behalve die uiterst smerige dan in ex-Joegoslavië..

Mensen met meer kennis van de historie zijn beter gewapend en meestal ook nogal meer “schokvast”. Immers, zij weten van de vele nare tijden die er sinds eeuwen zijn…

Ook al ben ik ook een geschiedenisfanaat, ik was toch wel blij met een artikeltje van de Amerikaanse econoom Thomas Friedman in de NY Times Herald van half oktober 2011.  Waarin hij het had over: beleven we nu ‘the great disruption” óf is het nou net “the big shift” die we zien? Hij noemt die “disruption”:  “threat based” (dus gebaseerd op bedreiging) en die “shift”:  “opportunity based”  (dus gebaseerd op de idee van de grote nieuwe kansen; de omslag naar een nieuwe wereld).

Hij schetst vervolgens de grote beweging van “onvrede en verontwaardiging”, die we nu zien van “Tunis tot in Wall Street”.  Eén grote beweging, die je best “de moeder van de verbroken beloften” zou kunnen noemen.  En hij vraagt zich af, hoe je deze brede ontevredenheid en uiting van “enough is enough”, nou zou moeten duiden. Want énerzijds zijn er,- lijkt het hem-,  “immens veel méér problemen dan ooit tevoren”. Maar anderzijds ook : “veel meer oplossingsmogelijkheden dan we ooit tevoren hadden”.  Immers, het barst van de nieuwe krachtige “tools and talents”, aldus Mr. Friedman…

Dus gaan we er nou “áán”, óf zitten we nou eindelijk in een “omslag naar een nieuwe, betere wereld? “.  Dat is exact de meest relevante vraag voor vandaag, dacht ik, toen ik na mijmerde in het Alcazar in Marseille en wat later in de TGV naar Mulhouse zat, over het vers gelezen artikeltje van de  die filosofische Thomas. Die ik echt geen “ongelovige” durf te noemen.

Ik geef u dan ook maar zijn laatste gedachte van zijn stukje. Het gaat, zegt hij, natuurlijk óók weer over:  “het hoofd versus het hart”. Kán alles wat je weet en doorziet in onze moderne wereld met zijn giga-ontwikkelingstempo, je nou gerúststellen en je positief doen concluderen? Óf moet je nou vooral luisteren naar je bange hart, dat je lijkt te zeggen: dit gaat helaas niet goed aflopen?

Ik sluit me dus ook maar aan bij zijn laatste woorden, die hij schreef. En die waren: YOU CHOOSE!

  

Maar, nou net bij dit alles blijft mooi weertje zo belangrijk. Want wie kan nou denken dat de wereld zal vergaan, terwijl zijn gezicht wordt beschenen vanuit een warm heelal?  Door een hemels lichaam, dat al een eeuwigheid ons aardbewoners verwarmt? Dát kan toch niet gewoon  afgelopen zijn?  

Dus wens ik U veel zonnestralen toe en hoop dat u komt tot een positief idee over morgen. Voor uzelf en al de uwen..

Leon de Marseille, half oktober 2011

Betoging tegen bezuinigingen te Marseille

IS “DE WERELD SNAPPEN”, NU TOPSPORT GEWORDEN?

Er zijn beroepen die eisen, dat je nogal wat snapt van “waarheen de wereld gaat”. Je vindt ze bij regeringen (politici, diplomatieke diensten, militairen) , wereldorganisaties als de VN, IMF en Wereldbank, grote internationals en natuurlijk onder de wetenschappers (geopolitiek, sociologie, antropologie, etc.). En Worldwatchers als Blair, Clinton, Bush (?), Kissinger, ex-Salinger etc. verkopen hun “worldviews” tijdens luxe diners voor tienduizenden $ per speech ,-met een   *****-dinner included, of course-, in fraaie oorden als Davos.

Er zijn dus nog al wat mensen bezig om een redelijk compleet beeld van de “hele wereld” bij te houden, gewoon omdat het “hun brood” is. Nu de wereld erg beweeglijk en “groot” is geworden (of moet je zeggen  nu de wereld erg zichtbaar/voelbaar is geworden?), werd dat “bijhouden van een wat consistent wereldbeeld”, best een aardig groot probleem , voor de “gewone man/vrouw. “Het werd een soort van topsport met zelfs wat ascetische trekjes.

Gelukkig is het voor de meesten onder ons geen echt probleem, Die kijken wat op tv en in hun “krantje” en vinden zo “hún idee van de wereld”. Ze nemen genoegen met een beperkt, gefragmenteerd beeld, dat vol zit met gaten en toeval, en dat wordt bepaald door de “dagelijkse rampenrijtjes op tv”. Hun wereld is een gevaarlijke, dodelijke, brute wereld waarin de meest onmogelijke en afgrijselijke dingen gebeuren. Hun wereld is vooral een bedreigend iets, een onbegrijpelijk gewoel.. Méér zien en horen van “dat onbekende” is dan voor hen eerder iets negatiefs. Ze máken hun wereld ook heel graag kleiner (cocooning) en richten zich op hun directe omgeving: familie, gezin en vrienden of de buurt of hun woongemeenschap. En natuurlijk is dat een heel acceptabele keuze. Zij ontdekken echter ook, hoe in de kleine wereld, mensen ook zeer complex zijn als je ze ziet leven en rommelen...

Ik probeer al tientallen jaren, meestal in mijn uppie, veel rondlezend, kijkend en luisterend ook “mijn” beeld van “DE WERELD” te pakken te krijgen en dat echt “bij te houden”.

Onder meer in mijn maandkrantje LP en, sinds kort, ook in blogs. Want de wereld ging me steeds meer fascineren en ik raakte er verslaafd aan. Bezig zijn met de wereld,  doet mijn brein  mogelijk dopamine produceren,-dat gelukshormoon-, zoals dat ook gebeurt bij een marathonloper. It makes you feel happier. Die woelige wereld maakt mij,-wat anderen vreemd vinden-, dus eigenlijk net wat gelúkkiger..

Wat me steeds treft is, die grote diversiteit enerzijds, maar ook de vele overeenkomsten anderzijds. Mogelijk dénk je die alleen te zien, omdat het steeds de eigen bril is, waardoor je kijkt. We, het zij zo.

  

De wereld “begrijpen” kan , denk ik, alleen door “er hoog boven te gaan hangen” , dus redelijk breed en afstandelijk “rond te kijken”. In grote lijnen, door grotere brokken te pakken maar ook… door intensiever te kijken naar aspecten, die erg bepalend lijken te zijn voor de hele wereld. Ik kijk daarom al jaren vooral naar zaken als: religies, olie /energie ( gas/water en ander schaars spul), technologie/ “modes”, migratie en demografie, omdat daarin de “Werdegang”van de wereld als geheel aardig wordt weerspiegeld. Deze aspecten lijken veel invloed te hebben op waarheen we gaan.

De hamvraag blijft, wát nou de essenties van onze wereld zijn. En óf er echt essenties bestaan, en er zoiets bestaat als “het begrijpen van dé (mede)mensen”?  Luistert de wereld naar regels, zijn er grote mechanismen, is er toch iets van “die grote stuurman”, ergens in onze natuur? 

Hoe dan ook, steeds meer horen we spreken over “de noodzaak van een wereldbestuur”. Zeker nu de wereld zo sterk “samen ging hangen” door mondialisering en globalisering. We zien ook een “wat rammelend begin”  bij die G20, de G7/8 etc. Ook  hebben een wereldplatform als de VN (daarvóór de Volkenbond) in al zijn geledingen:  en al bijna een hele eeuw… Daar zien we regelmatig de worsteling met onze wereld door de afgevaardigden van de volken. Waarbij vooral de Veiligheidsraad opvalt, omdat die bij grote conflicten moet optreden. Duizenden resoluties kwamen daar al vandaan, waarvan er heel wat “dode lettertjes” bleven.  Tegelijk horen we meer praten over “de-mondialisering”, anti-mondialisering en ook over protectionisme. Dat doen de mensen die de wereld willen verkleinen, vereenvoudigen, minder complex willen doen zijn. Door de onderlinge relaties in te perken omdat dat ook de bedreigingen en de moeilijkheden in de samenwerking zou doen verminderen.

Moet de wereld, die nu zo open en groot werd, dus  terug in een kleiner doosje? Kunnen wij,-onvolgroeid nog door té weinig evolutie-, die complexe wereld gewoon (nog) niet aan? Moeten we daarom de koppen maar weer eens een tijdje in het zand steken of maar niet meer in bepaalde windrichtingen kijken?  Moeten we de wereld niet deels afplakken met kranten en zo een “knusse wereld terug halen”? Die gezellige, overzichtelijke van weleer?

Daarom zien we nu ook zoveel populisme, wat immers niks anders is dan het “verkleinen, nee versimpelen van onze wereld”. Een afkeer dus van dat grote en ingewikkelde om ons heen. Dat ons bang maakt en ongelukkig doet voelen. En dat ons doet verlangen naar “het eenvoudigere leven”.

Weg dus ook met die intellectuele wereld: die alles willen snappen. Dat hoeft nu echt ook niet meer, want het richt meer schade dan goed aan.. denken vele. Zelfs Bolkenstein begon, in zijn boek, met vragen over het nut van die “(te) grote ideeën, die theorieën en ideologieën”. En er zijn de nodige anderen die hetzelfde opmerken en die ”decomplexeren” voorstaan.  

Ach, wij mensen willen onze wereld nou eenmaal altijd opnieuw liefst zélf onze wereld kunnen kiezen en vormen. Wat je ook een tijdje kunt doen door hem “kunstmatig kleiner te maken” en je af te sluiten voor een deel er van. Maar helaas, er bestaat geen “achteruit in ons denken en ons weten”: we zagen echt hoe groot de wereld is en ook hoe complex, mooi en gevaarlijk die nu is. We  kijken zelfs al eeuwen in het heelal met steeds grotere telescopen… en horen (tot onze schrik of verrukking), dat onze wereld maar een piepklein stofje is, in een immense ruimte.

Dus ik denk, dat we veroordeeld blijven tot wat door oefenen op ons kleine aardkluitje, immers “there is a lot more of us out there”. Het blijft dus weer behelpen en dat is erg menselijk zegt men.

Want die complexiteit zit gewoon ín onszelf, zo zijn we gebouwd en  daaraan ontsnappen is, helaas, niet mogelijk…. De wereld is ons evenbeeld en daarvan moet je toch wel een beetje houden? Ja toch?       

Maar,

bij dit alles is mooi weertje niks slecht. Dus wens ik U daarvan weer veel toe en hoop dat die grote, gloeiende bol, hoog aan de hemel, nog even bij ons blijft.

Leon de Marseille, begin oktober 2011

( Met: één ander geluid, in de week van “Merkozy”, van de verkaveling van Dexia, de aankomende re-capitalisatie van banken van de eurozone, een weigerend Tsjechië en een ijlend Griekenland…)

Vlog: Leon en de mistral

Videolog 8 oktober 2011

ER VALT SOMS ECHT WAT TE LEREN…..

Op mijn laatste blog kreeg ik de reactie, dat veel mensen vinden dat Wilders ook wel iets goeds heeft gedaan; het is niet allemaal foute boel. En dat ontken ik maar niet fanatiek, al was er ook ooit elders iemand de werkeloosheid verminderde, de Volkswagen introduceerde en de autowegen aanlegde. Maar toch woog dat niet op tegen de enorme narigheid die er ook bij zat.

Ja, Wilders “leek een stem te geven aan het geplaagde volk”… Toch is dat wat lastig te geloven als je weet dat Fortuyn die stem echt en voor het eerst gaf aan de geplaagde en bang geworden Nederlanders. En hij deed dat wel, zonder een deel van het volk (de moslims) af te vallen als “mensen met een achterlijk geloof”. Fortuyn droogde die arrogante Melkert van de PvdA van toen, ook af op TV en dat werd toen hoog tijd. Hij kwam op voor een echt probleem wat onder de tafel was gestopt…. Ik vind dus dat Wilders met dié erfenis op de loop ging, en enge dingen mee deed en vind ook dat hij zeker niks nieuws verzon of iets oploste… Hij bleef in wat populisme steken en deed weinig meer dan stemmen pakken op erg gemakkelijke wijze. Echte volksverlakkerij van een puur soort denk ik, en met spijt. Dus heb ik  zware bedenkingen tegen “die z.g. verdienste van Wilders en zijn PVV”.

(fotobron NU.NL)

Dat werd bij mij nog wat erger, toen ik bij Pauw en Witteman Nasrdin Char zag, de acteur van Marokkaanse komaf, die een Gouden Kalf won voor zijn acteursprestatie en die op bewogen wijze zijn dank uitsprak. En ook zijn diepe afkeer van wat Verhagen en Wilders eigenlijk veroorzaakten in “zijn Marokkaanse groep”. Waar hij jongeren hoorde zeggen: “Ach wij zijn toch maar die kakkerlakken in de Nederlandse maatschappij”.  Zijn woorden en emoties lieten zien hoe zwaar deze mensen, die in Nederland zijn geboren en opgeleid (!), gewond zijn door die “onder-de-gordel behandeling” vooral vanuit de PVV en de stille gedogers. (zie: http://pauwenwitteman.vara.nl/Fragment) Ik schaamde me, dubbel dus, omdat ik uit het Limburgse stam waar zowel Verhagen als Wilders werden geboren… en waar ook zo veel PVV-stemmen vandaan komen.  Ieder fatsoenlijk Nederlander die deze acteur op TV zag, zijn ouders in de zaal en zijn vrienden om hem heen, moet zich even diep hebben geschaamd als ik. Want wij Nederlanders zijn van origine best fatsoenlijke mensen toch?

Tenminste als die kijkers zich ook het geschrift  “De Lof der Zotheid” herinnerden. Hét humanistische geschrift van ene Erasmus uit Rotterdam, dat  een geweldige invloed had op de ontwikkelingen in Europa, enkele eeuwen geleden. Deze erudiet verwoordde vanuit Rotjeknor een gedachte van menselijke tolerantie en begrip die nu door de PVV en ene Wilders (en supergedoger Verhagen) met voeten wordt getreden; wat door teveel mensen wordt “goed gepraat”. Met achterlating van te veel verdriet en pijngevoelens en ook, van te veel ressentiment bij de gekwetsten. Kijk maar naar België als u wilt begrijpen hoe lang ressentiment tussen bevolkingsgroepen hun sporen, generaties lang, kunnen trekken, tot in het diep treurige toe…

Zouden we nu ook nog moeten wachten op de dag dat Wilders of een van zijn clubgenoten, ook nog de “achterlijke moslims” de schuld gaan geven van de grote crisis? Terwijl het nou net hijzelf was die ook Europa frontaal aanpakte en de verneukte Grieken en daarmee het aanstormende onheil gewoon ook nog een beetje meer kans van slagen gaf?  Teveel Nederlanders beseffen nog niet welk een grote schade in vele hoofden is aangericht en dat  dit ons nog lang zal blijven plagen!

Daar zit mijn grote verdriet over mijn vaderland en mijn regio. Het elementaire fatsoen, gewoon respect voor anderen en het uiten van kritiek naar hen die echt ergens iets verkeerd doen (maar niet naar een machteloze toch al kwetsbare groep) om die nog eens een extra trap geven, dat miste en mis ik, te vaak. Dus dát goedpraten lukt mij niet: voor het zaaien van “afkeer en tegenstellingen” past het m.i. niet om “begrip te tonen”. En tegelijk volkomen onbegrip tonen voor de werkelijkheid van mensen die hun hele leven moesten omgooien.

Hier in Marseille hebben we: 65.000 joden (50 synagogen), 80.000 christelijke Armeniërs met hun vele godshuizen, 80.000 Comorianen (Fransen staatsburgers, moslims met hun duizenden moskeetjes!) , 200.000 mensen uit de Maghreb (ook al moslims met honderden moskeeën (en uit een land dat 50 jaar geleden nog deels een Frans departement was!), mogelijk ook nog 100.000 West-Afrikanen (veelal christenen, die hier katholieke kerken bezoeken, komende uit het Frans koloniale West-Afrika van weleer) en dan nog  honderd duizenden ex-Italiaanse immigranten en, jawel hoor, ook honderdduizenden Fransen uit vele Franse windstreken met veel minder zon. Natuurlijk dan ook nog die paar Noord-Europeanen hier, zoals ik….en vaak zonder gekerk.

Hier durft alleen een Le Pen, en enkel via het ultra-rechtse Toulon of Nice iets naars te zeggen “à la Wilders” en wordt dan prompt veroordeeld voor “haat zaaien”.  Hier laat iedereen het wel uit zijn hoofd een hele volksgroep te beledigen, al doet dat nu in de verkiezingsstrijd wel Mr. Guant, de minister van BiZa van Sarkozy. En daarna biedt hij wel bliksemsnel zijn excuses aan “omdat hij wat teveel eenzijdige info had gekregen”. Wat echt ook op het randje lopen is…

Hier spelen we eigenlijk een beetje de VS na met zijn enorme mensenmix en nog steeds doorlopende immigratie…op volle toeren zelfs!

Nee, hier moet je met dat halve dozijn “grotere minderheidsgroepen” het samen echt kunnen vinden want anders breekt echt de pleuris uit. Daarom ook hier geen duizenden auto’s in de fik met de feestdagen (8000 in heel Frankrijk, vooral in de Parijse suburbs de laatste keer)..

Hier haalt geen locale politicus het in zijn bolle kop om een club te kakken te zetten en diep te beledigen. Nee hier is dat niet zo easy omdat de luisteraars… bijna allemaal zelf ook immigranten zijn of waren! En dan snap je kennelijk beter hoe pijnlijk het is en hoe link om mensen “apart te zetten met plaatjes te beplakken” en ze dus zeer onhumanistisch te behandelen.

Dat men dat in het land van Erasmus totaal niet meer snappen kan (of wil) , daarover maak ik me steeds ongeruster. Want wie (flink stom), veel  wind zaait krijgt er erg forse storm voor terug… En helaas duurt die storm vaak twee generaties langer dan de wind ooit waaide.

Dat dit in Nederland niet meer wordt gesnapt door ruim een derde van de bevolking, daarover zou het land echt wakker moeten liggen. Dat is eigenlijk een gevaarlijkere crisis dan die financieel-economische van nu, die overigens met het uur erger wordt.

Nasrdin Char had het dus dáár over: over menselijkheid = humanisme, en verrekte netjes ook! Hij lijkt veel beter opgevoed dan sommige autochtonen met hun PVV-geblaas. Dus kan ik enkel nog blij zijn met deze echt geïntegreerde afstammeling van immigranten, een moslim ook nog, die zo’n prestatie levert en die dan zo netjes attent maakt op zijn pijn en die van zijn diep beledigde groep.

Zolang er uit PVV-kring geen net woord komt over dit soort bewijzen van fatsoen, niet over de doden die vallen om een democratischer land te krijgen in de Maghreb en het MO,  zeg ik u: pas op met die goedkope volksoplichters en kijk naar wat ze oplosten. NIETS namelijk. In tegendeel ze maakten de problemen gewoon nog ERGER: met de immigranten en ook met … Europa! Dat heeft die PVV en haar gedogers dus als echte prestatie geleverd! Nou ik wens ze er proficiat ermee! En schaam me intussen rot over het uiterst negatieve imago van mijn land hier… Ik voel nu ook goed, wat die Nashdrin en zijn groep voelen in Nederland… Dat is niet best hoor!

Maar,

hoe dan ook,  de indian summer deed ons allen sterk bijbruinen (zelfs ook Geert zag ik!) en dus verdient ook iedereen, al langer bruin of nog wat bleekjes, een flinke dot extra zon.

Goed weertje dus maar weer voor u, gij nette mensen van goede wil, wát u ook maar moge stemmen!

Leon de Marseille, begin okt. 2011